मलाई यो थाहा छैन कि यो कत्तिको सत्य छ, तर कसैले मलाई यस हप्ता भन्यो, “मानिसहरूले तपाईंलाई प्रचार गर्ने मेसिनको रूपमा सोच्छन्, र तपाईंको हृदयमा के छ भनेर वास्तवमै थाहा नहुन सक्छ, किनकि तपाईं पाठबाट विरलै विच्छेदित हुनुहुन्छ”। र मैले भने, “ठीक छ, यो आइतवारले मलाई मद्दत गर्नेछ, किनकि म केवल मेरो हृदयको कुरा बाड्न जाँदैछु”। हामी, हाम्रो मतीको श्रृंखलामा छौ, सामान्यतया अध्याय २१ सुरु गरेको हुनेथियौँ, जुन हाम्रो प्रभुको जीवनको अन्तिम हप्ताको सुरु हुन्छ। तर हामी मतीको पुस्तकको त्यो महान, गौरवशाली चरमोत्कर्षमा पुग्नु अघि, जसको लागि म सहित हामी सबैले लगभग पाँच वर्ष पर्ख्यौं, मसँग मेरो हृदयमा केही कुराहरू छन् जुन तपाईंसँग बाँड्न चाहन्छु।

जब म टाढा जान्छु र अन्य ठाउँमा सेवा गर्छु, अन्य ठाउँहरुमा प्रचार गर्छु, अन्य मानिसहरूसँग कुरा गर्छु, वचनमा प्रार्थनामा समय बिताउँछु र केही पुस्तकहरू र चीजहरू पढ्छु, म प्राय: दबाबबाट पछि हट्न र स्पष्ट रूपमा सोच्न सक्षम हुन्छु। जब म यहाँ हुन्छु, यो गर्न समय पाउन गाह्रो हुन्छ; र त्यसको फलस्वरूप, प्रभुले मेरो हृदयमा केही कुराहरू प्रभाव पारेको जस्तो देखिन्छ जुन मलाई बुझ्नको लागि आवश्यक छ, मेरो लागि मेरो आफ्नै हृदय र जीवनमा जोड दिनको लागि, र, र मैले तपाईसँग बाड्नको लागि; र म, म हाम्रो चर्चको बारेमा चिन्तित छु। म, म तपाईंले यो मण्डली मेरो जीवन हो भनेर जानेको चाहन्छु। यो मेरो जीवनको हृदय र आत्मा हो। मलाई हाम्रो सेवकाई यहाँ पठार भएको जस्तो लाग्दैन। मलाई लाग्दैन कि हामीले यो गर्‍यौं, अब हामी यसमा झुन्डिन प्रयास गर्नेछौं भनरे। मलाई लाग्छ कि हामीले भर्खरै सुरु गरेका छौं र मैले गत १५ वर्षमा जुन ऊर्जा दिएको छु त्यो ऊर्जाको प्रारम्भिक मात्र हो जुन म अझै अर्को दिनमा वा प्रभुले १५ वर्ष वा जुतिसुकै समय दिनु भएता पनि दिन चाहन्छु। मलाई विश्वास छ कि भविष्य अझै हाम्रो अगाडि छ। यो रोमाञ्चक छ, आनन्द र प्रत्याशाले भरिएको छ, र, र सम्भावनाको ठूलो सम्भावना भरिएको छ। तर मलाई यो पनि लाग्छ कि हामी हाम्रो चर्च जीवनको एउटा बिन्दुमा छौं जहाँ हामी धेरै, धेरै संकटको अन्तरालमा छौं; र त्यहाँ हाम्रो लागि राम्रो भविष्य हुन पनि सक्छ वा त्यहाँ नहुन पनि सक्छ, त्यो हामी अहिले हाम्रो हातमा रहेको अवसरको क्षणमा के गर्छौं भन्नेमा निर्भर गर्दछ।

म अर्को दिन म गर्मीयममा पहिलो पटक गल्फ खेलिरहेको थिएँ, र मैले छुट्टीमा हुँदा पनि त्यो गर्नको लागि समय पाउनको लागि लामो समय पर्खिरहेको थिएँ। म प्राय: छुट्टीमा हुँदा पनि प्रचार गर्न केही ठाउँहरू फेला पार्छु, त्यसैले यसले केही समय लिन्छु। तर म, म एक पास्टरसँग गल्फ खेल्दै थिएँ, र उसले चर्च निर्माण गर्ने बारे जान्न चाहन्थ्यो र उसको हृदयमा एउटा चर्च निर्माण गर्ने कुरा थियो र वास्तवमा मण्डली निर्माण गर्न भोको थियो। हाम्रो षेफेर्द सम्मेलनमा गएको थिएँ, र वास्तवमा यहाँ दुई पटक आएका थिएँ, र मैले पूर्वमा उनको चर्चमा प्रचार गरेको थिएँ। र, र उसले भन्यो, “साथी, म बस, म परमेश्वरले त्यसो गरेको हेर्न चाहन्छु। म एउटा चर्च बनेको हेर्न चाहन्छु,” र यस्तै। र त्यसैले उसले मलाई सेवकाईको बारेमा सोध्दै थियो र त्यसपछि उसले भन्यो, “तपाईलाई थाहा छ, तपाईको जस्तो चर्च, यो कसरी हुनसक्छ कि, यो तपाईको जस्तो ठूलो चर्च कसरी हुनसक्छ जाहाँ धेरै चीजहरू भइरहेका छन्, धेरै सेवकाईहरू, र यस्तै यस्तै। के यो गाह्रो छ? वा यो हो, यो हो”। उसको प्रश्नको तात्पर्य यो थियो, “अब यो त्यहाँ छ, के तपाइँ आराम गर्नुहुन्छ”? र मैले भने, “म तपाईलाई केहि भनौं”। मैले भने, “चर्चको निर्माणको हिस्सा हुन सजिलो छ। मेरो मतलब यो पाल डुङ्गामा बस्नु जस्तै हो। त्यसलाई अरू कसैले हावा फुकीरहेको छ। तपाई त्यहाँ बस्नुहुन्छ मात्र। र म, म तपाईलाई इमान्दारीपूर्वक भन्न सक्छु कि, ग्रेस चर्चको बृद्धिका, ठूला वर्षहरू, जब हामीले चार वा पाँच सय मानिसहरूको साथ सुरु गर्यौं र भर्खरै बढ्दै गयौं र बढ्दै गयौं र बढ्दै गयौं; अनि यी सबै अचम्मका कुराहरू भइरहेका थिए। त्यो सजिलो थियो”।

तपाईसँग इमानदार हुद, मेरो मतलब, मलाई यहाँ के भइरहेको थियो थाहा थिएन, म यहाँ हरेक आइतवार के भइरहेको छ भनेर हेर्न मात्र आउँथें। वास्तवमा, यो धेरै परमेश्वरको काम थियो। यो धेरै रोमाञ्चक र धेरै रोमाञ्चक थियो। निस्सन्देह, त्यहाँ सिद्धान्तहरू थिए जुन हामीले परमेश्वरको वचनबाट लागू गर्यौं, र त्यहाँ जोडहरू थिए, र त्यहाँ उत्कृष्टताको लागि मन थियो र यस्तै अगाडि, तर, तर ती उत्साहका समयहरू थिए। मेरो मतलब ती क्षणहरू मात्र उत्साहजनक थिए। म, म तिनीहरूलाई खोजको वर्षहरु भन्न चाहन्छु। म यहाँ आएँ। मलाई धेरै कुरा थाहा थिएन, त्यसैले म हरेक हप्ता अध्ययन गर्थें, र हामी सँगै सिक्थ्यौं, र त्यसपछि म तिनीहरूलाई बाइबलले के भन्छ भनेर बताउँथें। र सबैले भन्थिएँ, “वाह, त्यसोभए त्यहाँ बाइबलको अर्थ यही हो। त्यसैले यसले हामीलाई यहि भन्छ”। र हामी त्यसको बारेमा उत्साहित हुन्थियौँ, र हामीले हाम्रो आत्मिक विकास र समझको सन्दर्भमा अर्को ठूलो कदम चाल्थियौँ, र प्रभुले मण्डलीमा थप्नुहुन्थियो, र यो यस्तै चलिरह्यो। र, साँच्चै, यो एक लामो एक प्रकारको हनीमून जस्तै थियो। जताततै उर्जा थियो । त्यहाँ उत्साह र उमंग थियो, र, र सबैजना रोमाञ्चित थिए, र हामीले ती वर्षहरूमा हामीले अहिले गरिरहेका कामहरू पनि गरेका थिएनौं, तर, तर कसैले पनि केहि आशा गरेको थिएन। र यसरी आएका सबै कुराहरु अद्भुत थिए।

इमानदारीपूर्वक भन्नु पर्दा, जब म यहाँ आएँ, मेरो लक्ष्य भनेको, पहिले नै यहाँ रहेका मानिसहरूलाई छोड्नबाट रोक्नु थियो। त्यो मेरो आधारभूत लक्ष्य थियो। यदि म त्यहाँ जान सकेँ, र तिनीहरूले छोडेनन्, भने त्यो मेरो नैतिक विजय हुन्थियो। मैले यो कहिल्यै कल्पना गरेन। यसैले मैले भनेको छु कि बाइबलको पद जुन मेरो सेवकाईका वर्षहरूमा सबैभन्दा सत्य र सबैभन्दा धेरै बुझिएको यो एफिसी ३:२० हो, “उहाँलाई, जसले हामीभित्र काम गर्ने उहाँको शक्तिअनुसार हामीले मागेको वा चिताएको भन्‍दा ज्‍यादै प्रशस्‍त मात्रामा गर्न सक्‍नुहुन्‍छ” मैले परमेश्वरले त्यसो गरेको देखेको छु।

तर ती प्रारम्भिक वर्षहरूमा, हामी सबै उत्साहित थियौं। त्यहाँ एक अपार उल्लास थियो। त्यहाँ ठूलो बलिदान थियो। सबैजना बनाउनुको एक हिस्सा थिए र सँगै बढ्दै गए। एक जना कर्मचारी मित्रले केही हप्ता अघि मलाई भने, उनले भने, “यदि तपाईंले चर्चको जीवनको लगभग हरेक क्षेत्र र परमेश्वरका मानिसहरूको जीवनको इतिहासलाई हेर्नुभयो भने, यसले धेरै रोचक ढाँचा पछ्याइएको छ। पहिलो पुस्ता सत्य पत्ता लगाउन र स्थापित गर्न लड्छ, “र हामीले त्यही गर्यौं। मेरो मतलब यो हो कि पहिलो वर्षहरु प्रवाह खोज र सत्य र ठूलो उत्साह तल बिछाईएको थियो। र त्यसपछि उनले भने, “दोस्रो पुस्ता सत्यलाई कायम राख्न र सत्यको घोषणा गर्न लड्छ”। र हामीले त्यो देख्यौं: जहाँ हामीले यसलाई पुस्तकहरूमा र टेपहरूमा राख्छौं; र हामीले, अरू कतै प्रचार गर्न मानिसहरू पठाउन थालेका छौं; र मानिसहरूलाई यहाँ खिचेर तिनीहरूलाई सिकाउने, तिनीहरूलाई पठाउने, र पास्टरहरूसँग काम गर्ने; र हामीले सत्यलाई कायम राख्न र, सत्यको घोषणा गर्न चाहन्छौं। र त्यसपछि उनले भने, “तेस्रो पुस्ताले कम ख्याल गर्न सक्छ। किनभने तिनीहरू दुबै मोर्चामा लडाईको हिस्सा नभएकोले, तिनीहरूसँग वास्तवमा केही पनि दाँउमा छैन। तिनीहरू यसलाई सामान्य रूपमा लिन्छन्”। केटा, यसको मलाई डर लाग्छ। यसलको मलाई साँच्चै डर लाग्छ। मैले यस पास्टरलाई भनें, “सबैभन्दा गाह्रो कुरा” सेवकाईमा सामना गर्न सबैभन्दा गाह्रो कुरा भनेको उदासीनता वा उदासीनता, आत्मसंतुष्टता हो”। तपाईंले यसलाई व्यवहार गर्न सक्नुहुन्न। यसलाई सम्बोधन गर्ने कुनै उपाय छैन, केवल प्रचारमा तपाईले सकेसम्म राम्रोसँग जानु बाहेक, र अन्य। त्यो गाह्रो छ।

कोही म कहाँ आउँछन् र, तपाईंलाई थाहा छ, हामीसँग पनि कुनै पनि चर्चमा जस्तै समस्याहरू छन्। वास्तवमा, हामीसँग तिनीहरूमध्ये धेरै छन्, अवश्य पनि, किनभने हामीसँग धेरै मानिसहरू छन्। यदि कुनै मान्छे थिएन भने, कुनै समस्या हुन्थिएन, तपाईं बुझ्नुहुन्छ। तर जब कोही मसँग आउँछ र भन्छ, “ओह, जोन, हामीसंगा वास्तविक समस्या छ। हामीले वास्तविक समस्या पाएका छौं”। अब, म फर्केर आएको छु। यस गर्मीयममा म जान्छु र धेरै पटक फर्केर आउँछु । प्रत्येक चोटि जब म फर्कन्छु, कसैले मलाई भन्छ, “हामी समस्यामा छौँ। हामीमा वास्तविक समस्या पर्यो। के भयो तपाइलाई थाहाँ छ? यस्तो र उस्तो र यसले र यस्तो छ”। र त्यसमा मेरो प्रतिक्रिया हुन्छ, “उत्तम! केटा, त्यो रोमाञ्चक छ! हामीमा समस्य आएको छ, र हामीलाई थाहा छ यो के हो, र हामी यसलाई परमेश्वरको वचनको सत्यताले समाधान गर्न सक्छौं। यो उत्कृष्ट”! मेरो मतलब, यो सेवकाइको रमाइलो पक्छे हो। कसले, कुनै समस्या बिना कुनै मण्डली खडा गर्न सक्छ? मेरो मतलब, यदि तपाईंले एउटा चर्च फेला पार्नुभयो-- म सधैं युवा पास्टरहरूलाई भन्छु-- यदि तपाईंले कुनै समस्या नभएको चर्च फेला पार्नुभयो भने, त्यहाँ नजानुहोस्। तपाईंले यसलाई भत्काउनुहुनेछ। मेरो मतलब, समस्याहरू हुनु भनेको यो कस्तो ठूलो कुरा हो, किनकि समस्याहरू ईश्वरीय सत्यको प्रयोगले समाधान गर्न सकिन्छ। त्यसैले म यसमा उत्साहित हुन्छु।

तर सन्तुष्टता, उदासीनता, वा उदासीनता, त्यो हृदयविदारक हो। र यो सोचेर कि हामीले मानिसहरूको एक पुस्ता उत्पादन गर्छौ जो कहिल्यै संघर्षको हिस्सा थिएनन्, र जसले यो सबैलाई सामान्य रूपमा लिन्छ, जो केवल भित्र हिंड्न्छन् र थुप्रो लगाउन्छन र, र बाहिरी परिधिमा बस्छन् र भन्छन, “मान्छे, ठीक छ, यो सबै यहाँ छ, हामी यसलाई सामान्य रूपमा लिन्छौं। यो सधैं यहाँ हुनेछ”। र किनकी यसको मूल्य के हो भनेर उनीहरूलाई थाहा थिएन, उनीहरूले विजयको मीठो स्वाद पनि चाख्न सक्दैनन्। उनीहरूलाई यो पनि थाहा छैन कि यो पूरै युद्धको माध्यमबाट गुज्रिएनुको अर्थ। मेरो मतलब तपाईंसँग जीवनमा एउटा मात्र शट छ, र म यसलाई परमेश्वरले मलाई दिएको एउटा शटको सबैभन्दा ठूलो, सबैभन्दा अद्भुत, रोमाञ्चक, सम्भावित प्रयोगको लागि दिनुभएको छ भनेर हेर्छु। उहाँले मलाई यहाँ राख्नुभएको छ, र मलाई लाग्दैन कि यो अझै सकिएको छ भनेर। तर मलाई डर लाग्दो कुरा के हो भने जो मान्छेहरू निर्माणको प्रक्रिया र लडाइँ गर्ने र पत्ता लगाउने र यसलाई तल राख्ने र यो सबैलाई सार्ने प्रक्रियाको हिस्सा नभएका मानिसहरू यहाँ आउनेछन् र त्यो परमेश्वरले गर्नुभएको, यसको कदर गर्न सक्षम हुनेछैनन् भनेर।

र मलाई एउटा खण्डको सम्झना आयो, र म चाहन्छु कि तपाइँले तपाइँको बाइबल व्यवस्थाको अध्याय ६ खोलेको, र मलाई लाग्छ कि त्यहाँ एक राम्रो दृष्टान्त छ, यस्तै प्रकारको कुरा, हाम्रो उदाहरणको लागि लेखिएको छ। निस्सन्देह, परमेश्वरले आफ्नो अद्भुत अनुग्रहमा आफ्ना मानिसहरू इस्राएललाई चुन्नुभयो। कृपापूर्वक तिनीहरूलाई बन्धनबाट बाहिर ल्याउनुभयो; तिनीहरूलाई प्रतिज्ञा गरिएको भूमिमा राख्नुभयो; शाब्दिक रूपमा तिनीहरूलाई प्रशस्त ईश्वरीय अनुग्रह र आशीषले डुबायो। र उहाँले व्यवस्था ६ को पद ३ मा भन्नुहुन्छ, “हे इस्राएली हो, यी सबै पालन गर, ताकि तिमीहरूको भलो होस्, र परमप्रभु तिमीहरूका पिता-पुर्खाका परमेश्‍वरले तिमीहरूलाई प्रतिज्ञा गर्नुभएझैँ दूध र मह बग्ने देशमा तिमीहरूको खूब वृद्धि पनि होस्‌”।

उहाँले भन्नुभयो कि तिमीहरुले साचै आज्ञाहरू पालन गर। तिमीहरु साचै आफ्नो विश्वासमा सत्य होउ। “सुन, हे इस्राएल [पद ४]: परमप्रभु हाम्रा परमेश्‍वर एउटै परमेश्‍वर हुनुहुन्छ र तैंले परमप्रभु आफ्‍ना परमेश्‍वरलाई आफ्‍नो सारा हृदयले, आफ्‍नो सारा प्राणले र आफ्‍नो सारा शक्तिले प्रेम गर्नू।” पहिलो कुरा उहाँ भन्नुहुन्छ, “हेर, यदि तपाई विश्वासमा साँचो अडिग हुनुहुनेछ कि, तपाईंले आफ्नो सारा हृदय, प्राण, आफ्नो सम्पूर्ण शक्तिले परमेश्वरलाई प्रेम गर्नुपर्दछ।" परमेश्वरलाई प्रेम गर्नुहोस्, परमेश्वरलाई प्रेम गर्नुहोस्। तपाईंले परमेश्वरलाई संसारलाई भन्दा बढी प्रेम गर्नुहोस्। परमेश्वरलाई तपाईं भन्दा बढी प्रेम गर्नुहोस्। तपाइँको नयाँ कार, तपाइँको घर, तपाइँको जागिर, तपाइँको पैसा, तपाइँको वार्डरोब, जो कोही, केहि पनि, कहीं पनि भन्दा प्रेम गर्नुहोस्।

मैले गत हप्ता क्लैरवाक्सको बर्नार्डद्वारा परमेश्वरलाई प्रेम गर्नु क्लासिक पढिरहेको छु। धेरै हदय छुने छ। धेरै धेरै हदय छुने छ। । उनी भन्छन्, “मेरो आत्मामा तीनवटा ठूला इच्छाहरू छन्: परमेश्वरलाई याद गर्ने, परमेश्वरलाई मनन गर्ने, परमेश्वरलाई प्रेम गर्ने”। यो हामी मध्ये कोहीबाट धेरै टाढा छ। यदि हामीलाई हाम्रो आत्माको तीन ठूला इच्छाहरू सूचीबद्ध गर्न सोधियो भने, म सोच्दछु कि के तिनीहरू हुन्छन् भनेर: सबै कुराहरूमा परमेश्वरलाई सम्झन, सधैं परमेश्वरको मनन गर्न, परमेश्वरलाई प्रेम गर्न। र त्यसैले उनी भन्छन् कि यो भित्रबाट सुरु हुन्छ। “मैले तिमीलाई दूध र मह भएको देशमा राखेको छु। मैले तिमीलाई आशीषको सबैभन्दा राम्रो ठाउँमा राखेको छु, र तिमीले यसलाई भित्रभित्रै प्राप्त गर्नुपर्नेछ, परमेश्वरलाई प्रेम गर्ने प्रतिबद्धता”।

र त्यसपछि यो पद ६ मा बाहिर जान्छ।“मैले आज तिमीहरूलाई सुनाएका आज्ञाहरू आफ्‍नो मनमा राख। ती तिमीहरूले आफ्‍ना छोराछोरीहरूलाई होशियारीसाथ सिकाओ। घरमा बस्‍दा, बाटोमा हिँड्‌दा, ढल्‍केर सुत्‍दा र उठ्‌दा तिनको चर्चा गर”।  तिम्रो हृदयमा मात्र होइन, तिम्रो ओठमा; आफ्ना छोराछोरीलाई सिकाउँ। जब तिमी आफ्नो घरमा बस्छौँ, जब तिमी बाटोमा हिँड्छौ, जब तिमी सुत्छौँ, जब तिमी उठ्छौँ तिनीहरूको बारेमा कुरा गर। तपाईको कुराकानी कस्तो हुन्छ? के तपाई ईश्वरीयता को कुरा गर्नु हुन्छ? येशू खीष्टको बारे कुरा गर्नुहुन्छ ? परमेश्वरको बरेमा कुरा गर्नुहुन्छ ? के तपाईं ख्रीष्टको बारेमा कुरा गर्नुहुन्छ? पवित्र आत्माको बारेमा कुरा गर्नुहुन्छ? बाइबलको बारेमा कुरा गर्नुहुन्छ? सद्गुणको बारेमा कुरा गर्नुहुन्छ? असल र इमान्दार र शुद्ध र प्यारा चीजहरूको बारेमा कुरा गर्नुहुन्छ? मेरो मतलब के तपाईं सप्ताहन्तको लागि कसैसँग यात्रामा जानुहुन्छ र परमेश्वरको बारेमा कहिल्यै कुरा गर्नुहुन्न, आत्मिक कुराहरूको बारेमा कहिल्यै कुरा गर्नुहुन्न, जुन कुराहरूको लागि तपाईं आज्ञाकारिताको हिसाबले जवाफदेही हुनुपर्छ भन्ने कुराको बारेमा कहिल्यै कुरा गर्नुहुन्न? मेरो मतलब तपाईको कुराकानी कहाँ हुन्छ?

हेर्नुहोस्, यदि हामीले यी कुराहरूलाई समात्ने हो भने, हामीले हाम्रो सारा हृदयले परमेश्वरलाई प्रेम गर्नुपर्छ। हामीले सधैं यसको बारेमा कुरा गर्नुपर्छ ताकि यसले हाम्रो दिमागलाई उत्तेजित गरोस्। र हामी यसको लागि खुलासा हुन आवश्यक छ। मलाई विश्वास छ कि परमेश्वरले आज क्रिश्चियन रेडियो र टेप सेवकाईहरु खडा गर्नुभएको एउटा कारण यो हो कि यो एक मात्र तरिका हो जुन मलाई थाहा छ, रेडियो र टेलिभिजन मार्फत मानिसहरूमा आउने ईश्वरहीनताको आक्रमणलाई सामना गर्ने हो। मेरो मतलब, एक दिन थियो जब तपाईं समाजमा त्यो सबै फोहोरबाट बमबारी गरिएको थिएन। तपाईंले घर गएर त्यहाँ बस्ने मानिसहरूसँग कुरा गर्नुहुन्थयो। अब तपाईलाई सारा संसारले तपाईलाई बोल्न र हर सम्भव कोणबाट तपाईलाई ईश्वरहीन दर्शन बेचेको छ। र तपाईं आफ्नो आत्मिक प्रतिबद्धताको सन्दर्भमा नचुकिकन यसलाई आइतवारदेखि आइतवारसम्म बनाउन सक्नुहुन्न। र यसैले प्रभुले स्रोतहरू खडा गर्नुभएको छ। जबसम्म हामीले शुद्ध मनको खेती गर्दैनौं तबसम्म हामी त्यस्ता चीजहरूमा गाडिनु पर्छ। हामीले सधैं यसको बारेमा कुरा गर्न आवश्यक छ। के तपाई यही कुरा गर्नुहुन्छ? के त्यो तपाइँको कुराकानी हो? मेरो मतलब, यो Dodgers को बारेमा कहिले काहि कुरा गर्नु ठिक्कै हो, तर यो वास्तविक मुद्दा होइन, र सबै अन्य सामानहरु फरक पर्दैन।

र त्यसपछि पद ८ मा, उहाँले अरू केही गर भन्नुहुन्छ। आफुलाई सझाँउनुको लागी राख्नुहोस्। “ती आफ्‍ना हातमा चिन्‍हको लागि कसिराख। ती तिमीहरूको निधारमा बाँधिराख”। अर्को शब्दमा भन्नुपर्दा, उहाँ भन्नुहुन्छ कि, केही प्रतीकहरूको साथ आफ्नो स्मृति जोग गर्”। मेरो मतलब, म विश्वास गर्छु कि क्रिश्चियन घरहरूमा, र कार्यालयहरूमा र जे भए पनि, हामी जहाँ भए पनि, हामीले सोच्नु पर्ने कुराहरूमा हाम्रा सम्झनाहरूलाई झटका दिन रिमाइन्डरहरू हुन आवश्यक छ। ती सबै कुराहरू थिए, तिनीहरूको दिमागलाई जोगाउने र सम्झने तरिकाहरू थिए, उनीहरूलाई उनीहरूले प्रतिबद्ध हुनु पर्ने कुराहरू सम्झन दिनु थियो। हामीले के बिर्सन्छौं भनेर हामीलाई सम्झाउनको लागि हामीसँग ती चीजहरू पनि हुनु आवश्यक छ। त्यसैले यो हृदयमा सुरु हुन्छ, र यो ओठबाट बाहिर निस्कन्छ, र यो हाम्रो दिमागमा संकेत र प्रतीकहरूद्वारा घुमाउनुपर्छ। तपाईं भन्नुहुन्छ, “यो सबै किन”? म तपाईहरुलाई भन्छु किन । किनभने: “जब परमप्रभु आफ्‍ना परमेश्‍वरले तिमीहरूका पिता-पुर्खा अब्राहाम, इसहाक र याकूबसँग तिमीहरूलाई दिनेछु भनी प्रतिज्ञा गर्नुभएको देशमा पुर्‍याउनुहुनेछ— तिमीहरूले नबनाएका ठूला-ठूला र राम्रा-राम्रा सहरहरू भएको देशमा, जहाँ तिमीहरूले नजुटाएका उत्तम थोकहरूले भरिभराउ भएका घरहरू हुनेछन्, र तिमीहरूले नखनेका इनारहरू र नरोपेका दाख र भद्राक्षबारीहरू हुनेछन्‌— जब तिमीहरूले खाएर अघाउनेछौ, तब होशियार गर, र तिमीहरूलाई दासत्‍वको देश मिश्रबाट निकाली ल्‍याउनु हुने परमेश्‍वरलाई नभुल्‍नू”।

मेरो मतलब, प्रवृति तब हुन्छ जब तपाईं नतिजाहरू प्रदान गर्नको लागि लिने प्रक्रियाको हिस्सा हुनुहुन्न। र मलाई डर छ कि हामी मध्ये कोही जो यस प्रक्रियाको एक हिस्सा हौं पनि त्यो प्रक्रियालाई बिर्सन सक्छौँ, जसरी हामीले परमेश्वरलाई हिँडेको देख्यौं, परमेश्वरको हात बिर्सन सक्छौँ। र धेरै नयाँ मान्छेहरु भर्खर भित्र आउँनुभएको छ; तपाईहरुले त्यो तिरेको मूल्य पनि थाहा छैन। मानिसहरले दिएको समय, प्रतिभा, मिहिनेत र पैसाको त्याग पनि बुझ्हुन्। मलाई एक जवान दम्पतीको सम्झना छ जसले आफ्नो हनिमून गुमाए किनभने तिनीहरू दिन चाहाँन्थे। मेरो मतलब त्यो हजारौं दृष्टान्तहरू मध्ये एक मात्र हो; तर केही मानिसहरू सबै भएकोमा मात्र भित्र जान्छन् र यो त्यहाँ छ। जाहाँ यो सबै राम्रोसँग गरिएको छ। यो सबै ठीक गरिएको छ।

के हुन्छ भने, केहि साना चीजको गलती भयो भने, र तिनीहरू सहन साक्दैन र तिनीहरू वास्तविक युद्ध कहाँ छ बुझ्दैनन्, र तिनीहरूले वास्तविक लडाइँ र ठूला मुद्दाहरू बुझ्दैनन्, त्यसैले तिनीहरू बाँकी सामानहरूको बारेमा झगडा गर्छन्। यो एउटा मानिसले एक पटक भने जस्तै हो, “तिनीहरू टाइटानिकको डेकमा कुर्सीहरू पुन: व्यवस्थित गर्दैछन्”। कहिलेकाहीँ मानिसहरूले मलाई चीजहरू, साना-ठूला चीजहरू, र मेरो भित्रको प्रतिक्रियाले भन्छन्, म सधैं यो भन्दिन, कहिलेकाहीँ म गर्छु, “कसले मतलब राख्छ? मलाई यसको वास्ता छैन। मैले ख्याल गर्ने कुरा यो हो।" र तिनीहरू भन्छन्, "ओह, ओह।" वास्तविक कुरामा लागौं। मानिसहरू किन अनावश्यक कुराहरूमा घुम्न चाहन्छन्? राज्यको साथमा जानुहोस्। कतिपय मानिसहरूले आफ्नो सम्पूर्ण जीवन सानातिना कुराहरू, ठूला-ठूला कुराहरूमा मूर्ख बनाउदै बिताउँछन्। तिनीहरू बुझ्दैनन्, र मलाई, मलाई त्यो लाग्छ कि उदासीनताको बच्चा आलोचना हो। र यो धेरै सजिलो छ, तपाईलाई थाहा छ, त्यो ठाउँमा प्रवेश गर्न जहाँ तपाईले सबै कुरालाई सामान्य रूपमा लिनुहुन्छ, र तपाई यो सबैप्रति एक प्रकारको उदासीन बन्नुहुन्छ, तपाई सबै अपूर्णताहरूको देख्नु हुन्छ र त्यसपछि तपाईले यसको आलोचना गर्न थाल्नुहुन्छ। र तपाईलाई थाहा छ, यो थोमस हार्डी जस्तै हो। उनले भने, उनीसँग एक जना साथी छ जो कुनै पनि सुन्दर घाँसमा गएर तुरुन्तै मलको थुप्रो फेला पार्न सक्छ। खैर, यो एक परिप्रेक्ष्य हो। त्यो एक परिप्रेक्ष्य हो जुन तपाईं चाहनुहुन्न।

मलाई थाहा छ कि परमेश्वरले हामीलाई अद्भुत मानिसहरू दिनुभएको छ, र हामी, परमेश्वरले हामीलाई दिनुभएको अद्भुत मानिसहरूको सन्दर्भमा हामी संसारको सबैभन्दा धनी चर्च हौं। हामी यसको लागि उहाँको नामलाई आशीष दिन्छौं। तर मलाई यो पनि थाहा छ कि त्यहाँ धेरै व्यक्तिहरू छन् जो सुविधाजनक हुँदा मात्र आउँछन्। म तपाईंलाई चिन्छु, तपाईंहरू मध्ये कोही, यो सुविधाजनक हुँदा मात्र आउनुहुन्छ। आज सजिलो भयो, त्यसैले आउनुभयो। यदि यो सुविधाजनक थिएन भने, तपाईं आउनुहुन्न। र तपाईंले चर्चलाई हेर्नुहुन्छ जसरी तपाईंले जीवनमा अरू सबै कुरालाई हेर्नुहुन्छ; र यदि यसले तपाईंको लागि आवश्यक सेवा गरेपछि, त्यसपछि तपाईं जानुहुन्छ। यदि तपाईंले आफ्नो आवश्यकतालाई अझ राम्रोसँग सेवा गर्ने अरू केही फेला पार्नु भयो भने, तपाईं त्यहाँ जानुहुन्छ। मेरो मतलब, यदि तपाईलाई लाग्छ कि यो तपाईका लागि यो राम्रो छ भने, तपाई जानु हुन्छ। यदि यो चर्च जान ठीक छ भने, तपाईं चर्च जानुहुन्छ। केही व्यक्तिहरूको लागि, यो एक प्रकारको यो कम विकल्पहरूको एक हो, जब सप्ताहन्तमा बजेट कम हुन्छ। अरू मानिसहरूको लागि, तिनीहरूले चाहेको बेला आउँछन्। तिनीहरू देख्दैनन्, तिनीहरूले प्रतिबद्धताको लागि कुनै वास्तविक आवश्यकता देख्दैनन्; र आइतवारको रात, तिनीहरूका लागि, तिनीहरू कहिल्यै संलग्न नहुने कुरा मात्र हो। उनीहरूलाई लाग्छ कि हप्तामा एउटा वचन पर्याप्त हुन्छ भनेर। यदि तपाइँ यो सत्य हो भनेर सोच्नुहुन्छ भने, हुनसक्छ, तपाइँलाई कम्तिमा यो हप्ता २०० वटा वचनहरु चाहिन्छ। तपाइँको सन्तुष्टताबाट तपाइँलाई ब्लास्ट गर्नको लागि। कसैले भनेझैं, मलाई लाग्छ कि यो किर्केगार्डले भनेका थिए, “मानिसहरू सोच्छन् कि प्रचारक एक अभिनेता हो, र तिनीहरू आएर उनको आलोचकहरू हुनुपर्दछ भनेर सोच्छन्”। उनीहरूलाई यो थाहा छैन, कि तिनीहरू अभिनेता हुन् भनेर, र उनी उनीहरूको हराएको रेखाहरूको सम्झना गराउने स्टेज बाहिरको अनुबोधक हुनुहुन्छ भनेर।

त्यसैले यो बिन्दुमा पुग्न हामीलाई सजिलो छ, जाहाँ तपाईलाई थाहा छ, हामी, हामी यस्तो संसारमा बस्छौं जहाँ सबै कुरा तपाईको लागि हो। मेरो मतलब तपाई आफ्नो कुरा गर्नुहोस्। आफूलाई चाहेको जस्तो गर। सबै तपाईं सामु आउँदैछन्, सबै तपाईंमा आउँदैछन्; र हाम्रो तथाकथित क्रिस्चियन संसारले पनि यस्तै प्रकारको भावना पैदा गर्छ। अनि यसैले तपाईंले मण्डलीलाई हेर्नुहुन्छ; र यदि यसले दिने केहि छ भने, तपाइँ देखापर्नु हुन्छ। तपाईंले पास्टरलाई जब उहाँ त्यहाँ हुनुहुन्छ वा परमेश्वरको जन बोल्दै हुनुहुन्छ समर्थन गर्नुको वफादारी बुझ्नुहुन्न। र म यो चिन्ता गर्छु कि कहिलेकाहीँ म बाहेक अरूले बोलिरहेका हुन्छन्, र, र मानिसहरूले भन्छन्, “ठीक छ, यो व्याक्ति मात्र बोल्दै छ। हामी कतै जाने छौ। हामी आज जाने छैनौं”। र तपाईले त्यो व्यक्तिलाई के भन्नुहुन्छ, अवश्य पनि महसुस गर्नुहुन्छ। तिनीहरू अन्धा छैनन्। तिनीहरू मूर्ख छैनन्। तिनीहरूलाई के भन्नुहुन्छ बुझ्छन्; कि जसले तिनीहरूलाई भन्छ, “यो तपाईं आफ्नो लागी मात्र हो, होइन र”? र त्यो त्यस्तो प्रकारको मनोवृत्ति हो जसले चर्चमा सन्तुष्टता पैदा गर्छ, र त्यो त्यस्तो प्रकारको कुरा हो जसले ठूलो सेवकाईलाई मार्न सक्छ।

तपाईंले देख्नुभयो, एफिसस पनि त्यहीँ थियो। तिनीहरूले आफ्नो पहिलो प्रेम छोडे, र तिनीहरूलाई यो कस्तो थियो भनेर सम्झना गराउन झटको आवश्यक थियो। के तपाईंले बिर्सनुभयो कि यो कस्तो थियो? त्यसैले मैले यस पास्टरलाई भनें, “मण्डली निर्माण गर्न सजिलो छ। तर यो ठूलो कुराहरुको सामना गर्न कोशिस गर्नु गाह्रो हुन्छ। यो कुनै चीजको वरिपरि आफ्नो हातहरू उठाउने प्रयास गर्नु, मानिसहरूलाई सन्तुष्ट, उदासीन हुनबाट र सबै कुरालाई सामान्य रूपमा लिनबाट जोगाउनु र तिनीहरूसँग के छ भनेर नबुझ्ने मानिस हरुको सामाना गर्नु गाह्रो हुन्छ। मेरो मतलब, यहाँको शिक्षा धेरै असल छ, र यहाँको सङ्गीत धेरै असल छ, धेरै गौरवशाली छ। हामी यसलाई सामान्य रूपमा लिन्छौं। र मानिसहरूले हाम्रा बच्चाहरूको हेरचाह गर्न र हाम्रा सानाहरूलाई सिकाउन धेरै मेहनत गर्छन्, त्यसैले तिनीहरूले गर्ने सबै चीजहरू, र यो हाम्रो लागि सरल रूपमा लिनको लागि धेरै सजिलो हुन्छ, र हामीले गर्नु पर्ने प्रार्थना पनि गर्दैनौं।

मेरो मतलब, के तपाईं मेरो लागि नियमित रूपमा प्रार्थना गर्नुहुन्छ? आह, कतिपय मानिसहरूले मलाई भन्छन्, धेरै पटक, मलाई माया गर्ने मानिसहरूले मलाई भन्छन्, “म, म तपाईको लागि सधैं प्रार्थना गर्छु”। म त्यसैमा झुन्डिन्छु। म यसलाई समात्छु, किनकि तपाईले बुझ्नुहुन्न। कि यो एक युद्ध हो। मलाई थाहा छ। म प्रचार गर्ने मेसिन हुँ। म यहाँ उठ्छु र blllllrrrrr, बाहिर आउँछ। र हुन सक्छ, तपाइँ, तपाइँले यसलाई एक देखि दस सम्म अंक दिनुहुन्छ होला, र तपाईलाई कहिलेकाहीँ एक राम्रो अर्कोको लागि आउन जारी राख्न पर्याप्त हुन्छ, अर्को राम्रोको खोजीमा हुनुहुन्छ; र त्यो सबै ठीक छ। म त्यो बुझ्छु। तर के तपाईं प्रार्थना गर्नुहुन्छ? अनि अरुको लागि पनि गर्नुहुन्छ ? यहाँ सिकाउने र प्रचार गर्ने अरूहरूका लागि पनि के तपाईं प्रार्थना गर्नुहुन्छ? अरू जसले नेतृत्व र सेवा गर्छन? मेरो मतलब केही मानिसहरू आलोचना गर्न छिटो हुन्छन् तर प्रार्थना गर्न यति छिटो हुँदैनन्। अनि तपाईहरु जो नेतृत्वमा हुनुहुन्छ प्रार्थना गर्दै हुनुहुन्छ? अनि के तपाईंको नेतृत्वमा हुने मानिसहरूको लागि प्रार्थना गर्दै हुनुहुन्छ? वा के हामी सोच्छौं कि यो सबै राम्रोसँग चलिरहेको छ, हामीलाई अब परमेश्ववरको आवश्यकता छैन? हेरनुहोस्, तपाई लडाइँ बुझ्नुहुन्। तपाईले युद्ध बुझ्हुन्न। तपाईले नतिजा मात्र हेर्नुहुन्छ। यो सबै धेरै सजिलो देखिन्छ। तपाइ आँसु र परिश्रम बुझ्नुहुन्। मण्डलीको नेतृत्वमा रहेका हामी कसरी एकअर्कालाई पकडी राख्न को लागि मात्र कहिलेकाहीँ एकअर्काको छेउमा आउनु पर्छ भनेर तपाईंले बुझ्नुभएको छैन, किनभने यो धेरै पीडादायी, धेरै गाह्रो हुन्छ। र म तपाईलाई सम्झाउन चाहन्छु कि तपाई हामी सँग एक भाग हुन आवश्यक छ। हामीलाई तपाईं पूर्ण रूपमा प्रतिबद्ध हुन आवश्यक छ। हामीलाई तपाईंको प्रार्थना आवश्यक छ। हामीलाई तपाईंको उपहारहरू प्रयोग गरेको, सेवा गरेको आवश्यक छ।

मैले यो मेरो हृदयमा घर ल्याएको थिएँ, म बरु दृढतापूर्वक सोच्छु, जुन मैले एक जवान पास्टरबाट प्राप्त गरेको पत्रबाट, र म यसलाई तपाईंसँग बाड्न चाहन्छु। साँच्चै यस्तो कस्तो प्रकारले मलाई यो हप्ता र सम्भवतः अर्को हप्ता पनि मेरो हृदयबाट तपाईसँग कुरा गर्न उत्प्रेरित गर्यो। तर सेवकाईमा जवान मानिसहरूलाई सेवकाईमा देख्न पाउनु मेरोलागि ठूलो आनन्द कुरा हो। मैले एकजनाबाट एउटा चिट्ठी पाएँ जो सेवकावाट बाहिर निस्कने बारे सोच्दै थिए, र त्यसले मेरो हृदय तोड्यो। उनले यो भने:

“यो पत्र धेरै कारणले तपाईको ध्यानमा आएको छ; र हाम्रो व्यक्तिगत रूपमा भेटे नभएता पनि, मैले तपाईका केही पुस्तकहरू पढेको छु र तपाईलाई धेरै पटक रेडियोमा सुनेको छु। मलाई मेरो ठूलो चिन्ताको व्याख्या गर्नदिनुहोस्, जुन मैले सही गर्न सकेको छैन र एक जसले मलाई सेवकाई छोड्ने विचार गर्न प्रेरित गरिरहेको छ। सायद तपाईंको [तपाईंको] अन्तरदृष्टिवाट, प्रभुले मलाई केही प्रकाश दिन प्रयोग गर्नुहुनेछ।

“सबैभन्दा पहिले, मेरो स्थिति: म दृढतापूर्वक विश्वास गर्छु कि मण्डलीको नेतृत्व उनीहरूको व्यक्तिगत आत्मिक जीवनमा मात्र होइन, तर तिनीहरूले नेतृत्व गर्ने मानिसहरूको लागि गति सेट गर्न पनि सबैभन्दा राम्रो हुनुपर्छ। अब, म यो जोड्न हतार गर्छु कि म म पूर्णता वा कुनै पनि प्रकारको अति मानवताको बारेमा कुरा गरिरहेको छैन, केवल एक जीवित, हाम्रो प्रभुसँग बढ्दो व्यक्तिगत सम्बन्धको बारेमा। म दृढतापूर्वक विश्वास गर्छु कि, यदि चर्चका अगुवाहरले आफ्नो प्रभु र स्थानीय मण्डली प्रति प्रतिबद्धता र समर्पणको जीवनशैली प्रस्तुत गर्दैनन् भने, जुन उनीहरुलाई पछ्याउनेहरूले पनि गर्दैनन्।

“समस्या यो छ कि: पास्टर म्याकआर्थर, हाम्रा निर्वाचित अधिकारीहरू मध्ये दुई तिहाई हप्ताको एउटा मात्र सेवामा उपस्थित हुन्छन्। फेरि, म प्रत्येक पटक ढोका खोल्दा उपस्थित हुन वा हुनु पर्ने कुरा गरिरहेको छैन। तर म विश्वास गर्छु कि,अप्रत्याशित परिस्थितिहरू, रोगहरू र बिदाहरू, ती बाहेक, चर्चको नेतृत्वले सेवाहरूमा उपस्थित हुन दोहोरो प्रयास गर्नुपर्छ, यदि अरू कुनै कारण छैन भने पनि सन्तहरू र पास्टरहरूलाई प्रोत्साहन दिन भएपनि। मलाई विश्वास गर्न अत्यन्तै गाह्रो हुन्छ कि जब अगुवाहरुले मानिसहरुको पीडा र डर कहाँ छ भनेर पनि थाहा नपाइकन, मानिसहरुलाई पर्याप्त समय नदिँकन, मानिसहरूको आवश्यकता र पीडासँग कुनै सीधा सम्बन्ध नभइकन, उचित नेतृत्व दिन सक्छन वा उपलब्ध गराउन सक्छन भनेर। म बोर्ड बैठकहरूमा जान्छु र फेला पार्छु कि, धेरैजसो समय आवश्यकता र पीडासँग प्रत्यक्ष सम्बन्ध नभएका वस्तुहरूमा खर्च हुन्छ। म विश्वास गर्छु कि, यस कारणले गर्दा हाम्रो मण्डलीमा गतिरोध आएको छ, जुन अगाडि बढ्नुको सट्टा पछाडि फर्किनु बराबर हो।

“मैले यो धेरै अवसरहरूमा हाम्रो बोर्डको ध्यानाकर्षणमा ल्याएको छु - र इमानदारीपूर्वक भन्नुपर्दा, ती सबै पनि उनीहरूको उपस्थितिमा विश्वासयोग्य छैनन् - र मेरो चिन्ता व्यक्त गरे, बिल्कुल कुनै नतिजा आएन।

“फेरि, मैले पुरुष र महिलाहरूको बारेमा कुरा गरिरहेको छैन जसले यो गर्न सक्दैनन्, तर तिनीहरूको बारेमा जो गर्न सक्छन् तर गर्दैनन्। म सामान्य जवाफहरू प्राप्त गर्छु, “मेरो तालिका अत्यन्त व्यस्त छ। म छु, दिनको अन्त्यमा म एकदमै थाकेको हुन्छु”। वा तिनीहरूले कुनै बहाना पनि प्रस्ताव गर्दैनन्। तर यी उही व्यक्तिहरू जसले मलाई प्रायः तिनीहरू चर्चको शक्ति हुन् भनेर सम्झाउन डराउँदैनन्। यो सधै भइरहन्छ।

“पास्टर, म जहाँ छु म त्यहाँ आएको छु, यदि यो अर्को वर्षमासम्म जारी राखियो भने, पास्टरिया पदको राजीनामा दिन तयार छु। एक पास्टरले आफ्नो बगाललाई निर्देशन दिन, आवश्यक कार्यक्रमहरू स्थापना गर्न, आध्यात्मिक नेतृत्व विकास गर्न कसरी सम्भव हुन्छ, यदि उसले सुरु गर्नको लागि समर्थन पनि प्राप्त गर्न सक्दैन भने? म तपाईंको सल्लाहको लागि खुला छु। म विश्वास गर्छु कि हाम्रो चर्चमा धेरै सम्भावनाहरू छन्, तर जबसम्म हामी न तातो न चिसो हुन्छौं, प्रभुले हामीलाई आशीष दिनुहुने छैन वा प्रयोग गर्नुहुनेछैन”।

त्यो पत्र हजारौं विभिन्न पास्टरहरूले लेखेको हुन सक्थियो, किनभने यो धेरै सामान्य छ--परमेश्वरले हामीलाई दिनुभएको असल कुराहरूलाई स्वीकार गर्न र धन्याबादी नहुन। म तपाइले त्यो गरेको चाहन्न। म तपाइँले यसलाई सामान्य रूपमा लिएको चाहन्न। म तपाइले प्रभुलाई बिर्सेको चाहन्न। म चाहन्छु कि तपाइले उहाँको नामको डर मान्दै गएको।

दोस्रो पत्रुस, अध्याय १ मा एक क्षणको लागि मसँग हेर्नुहोस्, र म तपाईंलाई पत्रुसका शब्दहरू, पद १२ मा म कहाँ छु भनेर बताउनेछु। दोस्रो पत्रुस १:१२: “यसकारण [एक अर्थमा पत्रुसले आफ्नो मण्डलीलाई लेख्दै भन्छन्,] म लापरवाह हुनेछैन”। म त्यो बुझ्न सक्छु। तपाईंलाई परमेश्वरले मौका दिनुभएको छ; तपाईं यसलाई उडाउन चाहनुहुन्न। यो एक पवित्र बोलावट, एक उच्च बोलावट, एक महान विशेषाधिकार हो जसको लागि तपाईं जवाफदेही, जिम्मेवार हुनुहुन्छ। तर उनी भन्छन्, "म मेरो बोलावटमा लापरवाही हुन चाहन्न, त्यसैले म तिमीहरुलाई सधैं यादमा राख्न लापरवाह हुनेछैन”। र म आज त्यही गर्न यहाँ खडा भएकोछु। म नयाँ कुरा भन्न गइरहेको छैन। म केही पुराना कुराहरू भन्न जाँदैछु जुन तपाईंले सम्झन आवश्यक छ। उनी भन्छन्, “यसकारण यी कुराहरू तिमीहरूलाई म सधैँ सम्‍झाउनेछु, यद्यपि तिमीहरू यी सब जान्‍दछौ, र तिमीहरूमा भएको सत्‍यतामा तिमीहरू स्‍थिर छौ। जबसम्‍म म यस शरीरमा छु, तिमीहरूलाई सम्‍झना गराउँदै सचेत पार्नु म उचित ठान्‍छु”। पद १४ र पद १५ ले भन्छ, “म मरेपछि पनि तिमीहरूले सम्झने छौँ”। बिर्सन नसकिने एउटै आधारभूत कुराहरूमा हापिंग गर्नुमा एक निश्चित गुण छ; र जुन म गर्न चाहन्छु, ती चीजहरूको रेखामा मेरो हृदय बाड्छु।

हाम्रो चर्च किन बढ्दैछ र हामी के गर्दैछौं भनेर धेरै पास्टरहरू पत्ता लगाउन यहाँ आउँछन्; र तिनीहरू सामान्यतया केही कार्यक्रमहरू उठाउन चाहन्छन् जुन तिनीहरूले फिर्ता लिन सक्छन् र आफ्नै चर्चमा लागू गर्न सक्छन्। तिनीहरू हाम्रो शेफर्ड सम्मेलनमा आउँछन्। यो हाम्रो अक्टोबरमा एक हुनगईरहेको छ। मलाई आशा छ कि तपाईं पनि यसको एक हिस्सा हुनुहुनेछ भनेर। हामीसँग यहाँ २५० नयाँ पास्टरहरू हुनेछन्, र तिनीहरू परमेश्वरले के गरिरहनुभएको छ भनेर जान्न इच्छुक छन्। र तिनीहरू सामान्यतया यो सोचेर आउँछन् कि तिनीहरूले विधिहरू, उपकरणहरू, कार्यक्रमहरू, विचारहरू उठाउन सक्छन्, र तिनीहरूलाई फिर्ता लैजान्छन् र तिनीहरूलाई तिनीहरूको चर्चमा टाँस्छन्, जुन शरीर लिन आउँदा, छाला घरमा तानेजस्तै हुनेछ। मेरो मतलब, तिनीहरू खोजिरहेका छन् कि हामी कसरी हाम्रो सेवकाईलाई बाहिर निकालौँ भनेर। तिनीहरू भित्रमा भएका सबै सामानहरू बुझ्दैनन् कि यी हुन् भनेर। र त्यसकारण जब तिनीहरू शेफर्ड सम्मेलनको लागि आउँछन्, हामी तिनीहरूलाई यो सिकाउने प्रयास गर्छौं - कि सबै कुराको अर्थ बनाउनको लागि त्याहाँ आधारभूत छ भनेर, सतह मुनि त्यहाँ धेरै भयानक कुरा छ जुन तपाईंले देख्नुहुन्न। तपाईंले एउटा सेवकाइले काम गरिरहेको देख्नुहुन्छ, तर तपाईंले बुझ्नु पर्ने कुरा के हो, त्यो दृश्य पछाडि के छ त्यो तपाईंले देख्न सक्नुहुन्न। र त्यसैले म एक सादृश्य उधारो लिन चाहन्छु, यदि म सक्छु भने, प्रेरित पावलबाट, शरीरको समानता। र मलाई विश्वास छ कि हामी यसलाई “चर्चको शरीरिक रचना” भन्न सक्छौं। तर शरीरलाई चार गुणमा हेर्न सकिन्छ भन्ने मेरो मान्यता छ । यो क्लिनिकल होइन। यो हाम्रो समानताको लागि मात्र हो। हड्डी वा कंकाल, आन्तरिक प्रणाली, मांसपेशिहरु, र मासु, र एक मण्डलीले आफैलाई त्यसरी बुझ्नुपर्छ। फ्रेमवर्क, कंकाल हुनुपर्छ। त्यहाँ आन्तरिक प्रणालीहरू हुनुपर्छ, जसलाई म निश्चित मनोवृत्तिहरूबाट बहने भन्छु। र त्यसपछि त्यहाँ मांसपेशी हुनुपर्दछ, जुन हामीले गर्ने प्रकारको कार्य हो, र त्यसपछि यो हाम्रो सेवकाईको रूपमा बाहिर निस्कन्छ।

तर आकृति पर्याप्त हुदैन। तपाईंले बाँकी बिना आकृति पुन: उत्पादन गर्न सक्नुहुन्न। यो बाँच्दैन। यो खडा हुनेछैन। यसले काम गर्दैन। त्यसोभए म हामीलाई फिर्ता लिन चाहन्छु, यदि म सक्छु भने, र हामी सुरुमा जहाँ थियौँ त्यहाँबाट सुरु गर्न चाहन्छु; र म विश्वास गर्छु कि ख्रीष्टले हाम्रो मण्डली यस्तो होस् भन्ने चाहनुहुन्छ। यो जहाँ हामी प्रतिबद्ध छौं, र हामी यसका लागि सुरुदेखि नै प्रतिबद्ध छौं, र हामी अझै पनि यसमा प्रतिबद्ध छौं, र यदि हामीले साँच्चै हाम्रो कार्यलाई सँगै राख्यौं भने भविष्य अहिलेको भन्दा ठूलो हुनेछ। मेरो मतलब, हामी वरपर हेर्छौं र भन्छौं, “हेर, हेर्नुहोस् कति धेरै भीड छ”। सुन्नुहोस्, हामीले एउटा बालकनी पायौं जुन हामी यो ठाउँमा राख्न पर्खिरहेका छौं। हामी यसलाई आवश्यक छ भन्ने महसुस गर्ने बित्तिकै यसलाई राख्न तयार हुनेछौं, र त्यहाँ यसको आवश्यकता हुनुपर्दछ। हामीसँग यहाँ यो सानो उपत्यकामा दश लाख मानिसहरू छन्, र कुनै पनि आइतवारमा, तिनीहरूमध्ये धेरैमा बीस हजार जना चर्चमा छन् जहाँ तिनीहरू सत्य सुन्न जाँदैछन्। र यसले हामीलाई धेरै धेरै बाकि छन भन्ने जनाउँछ, हैन र? हुनसक्छ ९८० (नौँ लाख असि हजार हजार मानिसहरु)? हामीले केहि प्रकारको परिप्रेक्ष्य प्राप्त गर्न सक्छौं जब हामीलाई लाग्छ कि यो सबै पहिले नै भइसकेको छ। हामीले यहाँ ब्लकको वरिपरि मानिसहरू भेट्टायौं जो यस ठाउँको ढोकामा कहिल्यै आएका छैनन्। हामी भविष्यमा के गर्न आवश्यक छ त्यो गर्न चाहन्छौं, किनभने परमेश्वरले हामीलाई जग दिनुभएको छ। हामी भन्न चाहँदैनौं,कि “हेर, हामीले जग बनायौं। के यो असल जग होइन र”? हामी अगाडि बढ्न र घर पूरा गर्न चाहन्छौं।

त्यसोभए त्यो परिचित पाउलिन रूपकमा सर्दै र यदि म यसको बाइबलीय ढाँचाबाट बाहिर जान सक्छु भने यसलाई उधारो लिँदै, म कंकालको बारेमा सबै भन्दा पहिले कुरा गर्न चाहन्छु; र मलाई लाग्छ कि म आज बिहान कंकालको बारेमा कुरा गर्नेछु, केवल त्यो, कंकाल। शरीरले काम गर्न र शरीरले कार्य गर्नको लागि यसको कंकाल हुनुपर्छ। यसको संरचना हुनुपर्छ, यसको रूप हुनुपर्छ। यो कंकाल हो जसले शरीरलाई आधारभूत संरचना, रूप दिन्छ। अब, म विश्वास गर्छु कि त्यहाँ निश्चित कंकाल सत्यहरू छन् जुनमा हामी प्रतिबद्ध हुनुपर्छ। यी सम्झौता गर्न नसकिने छन्। यी अपरिवर्तनीय छन्। यी अविकारी छन्। यी चीजहरू हुन् जुन हामी कुनै पनि हिसाबले, आकार, वा रूपमा सम्झौता गर्दैनौं; र यी कंकाल चीजहरू हुन्; र म विश्वास गर्छु कि मण्डली यी कुराहरूमा प्रतिबद्ध हुनुपर्छ। र जब म यो भन्छु, प्रियहरु हो, मेरो मतलब यो तपाईं हो। तपाई; मण्लडी तपाईं हुनुहुन्छ। म कुनै नराम्रो कुराको कुरा गरिरहेको छैन। म तपाईको बारेमा कुरा गर्दैछु। त्यो हो, म पनि मेरो बारेमा कुरा गर्दैछु।

म पहिले तपाईंलाई कंकाल मेरो बिचारमा के हो जस्तो लाग्छ र सम्झौता गर्न नसकिने, अप्ठ्यारो मुद्दाहरू दिन्छु: परमेश्ववरको उच्च दृष्टिकोण, परमेश्ववरको उच्च दृष्टिकोण। अब, म सबै वर्षहरू मार्फत फिर्ता पुग्न सक्छु र हामीले यसमा सिकाउने प्रयास गरेका सबै प्रकारका चीजहरू ल्याउन सक्छु, तर म यी चीजहरू मध्ये केहीको लागि तपाईंको मेमोरीमा विश्वास गर्न जाँदैछु र केही सामान्य कुराहरू मात्र भन्न जाँदैछु। चर्चले आफूलाई परमेश्वरको महिमाको लागि एउटा संस्थाको रूपमा बुझ्नु एकदमै आवश्यक छ। तपाई त्यो बुझ्नुहुन्छ ? अब, त्यो यति आधारभूत छ कि यो मात्र--तपाईँले भन्नु पर्दैन जस्तो देखिन्छ। तर म विश्वास गर्छु कि चर्च, सामान्यतया, हाम्रो देशमा, त्यो स्तरबाट तल झरेर मानिसहरूको मद्दतको लागि चर्च बनेको छ। र चर्चले सोच्दछ कि यसको लक्ष्य मानिसहरूलाई आफ्नो बारेमा राम्रो महसुस गर्न मद्दत गर्नु हो, तिनीहरूसँग मनोवैज्ञानिक खेलहरू खेल्न, तिनीहरूको विवाहलाई प्याच अप गर्न, तिनीहरूलाई प्लेसबोस दिन, तपाईंलाई थाहा छ, विवाहलाई प्याच अप गर्नु जस्तै हो; माराबेल मोर्गनले भने जस्तै, कालो नेग्लिजी लगाएर, दाँतमा गुलाब लगाएर, र खाने कोठाको टेबुलमुनि पुगेर र आफ्नो श्रीमान्लाई आँखा चिम्लेर, त्यस प्रकारको चिज। मेरो मतलब, यदि तपाइँसँग सडेको विवाह छ भने, तपाइँ त्यसो गर्न सक्नुहुन्छ र अझै पनि सडेको विवाहमा हुन सक्नुहुन्छ, किनकि त्यहाँ केहि बाइबलीय आधारहरू छन्, र त्यहाँ परमेश्वरसँग सम्बन्धहरू छन् जुन मानिसहरू एक अर्का बीच आवश्यक छ यदि तिनीहरूसँग सही सम्बन्धमा हुन चाहाँन्छन भने। र ती प्रकारका प्लेसबोस वास्तवमा जवाफ होइन; तर हामीले मण्डलीलाई एउटा शरीर वा जीवबाट घटाएका छौं, जसको लक्ष्य हो, परमेश्वरलाई चिन्ने र महिमा दिने देखि एउटा संस्थामा जसको उद्देश्य मानिसहरूलाई आफूलाई राम्रो महसुस गराउनु हुन्छ। र त्यो बिन्दु होईन।

यदि तपाईंले परमेश्वरलाई सही रूपमा चिन्नुभयो भने, अन्ततः तपाईं तपाईंमा पुग्नुहुनेछ, र तपाईं धेरै राम्रो हुनुहुनेछ। तपाईको जीवनका सबै कुराको जवाफ परमेश्वरलाई चिन्नु हो, साँचो हो? निस्सन्देह, प्रभु सबै ज्ञानको को शुरुवात हुनुहुन्छ। र जब तपाइँको परमेश्वरसँग सही सम्बन्ध हुन्छ, र तपाइँ परमेश्वरलाई गम्भीरताका साथ लिनुहुन्छ, र तपाइँ परमेश्वरसँग सही रूपमा जोडिनुहुन्छ, तब अन्य सबै चीजहरू तिनीहरूको उचित स्थानमा झर्छन्। यसको मतलब हामी मानिसको आवश्यकताको बारेमा चिन्तित छैनौं भन्ने होइन। हामी चिन्तित छौं, जस्तै परमेश्वर हुनुहुन्छ, जस्तै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ। तर यो भन्न को लागी त्याहाँ एक सन्तुलन हुन्छ, र सबै कुरा परमेश्वरको उच्च दृष्टिकोण संग सुरु हुन्छ। हामीले परमेश्वरलाई गम्भीरतापूर्वक लिनुपर्छ। मैले पहिले भनेझैं, म, म कहिलेकाहीँ इच्छा गर्छु परमेश्वरले भेटिको समयमा केही मानिसहरूलाई मारेको होस भनेर। मेरो मतलब म त्यो साँच्चै दृढतापूर्वक चाहना गर्दिन, किनभने म त्यो व्याक्ति हुन सक्छु। तर मेरो मतलब, केही नाटकीय तरिका, जसले परमेश्वरलाई गम्भीरतापूर्वक लिनु पर्छ भनेर चित्रण गर्नको लागि। हामी भन्छौं, ओह, तपाईलाई थाहा छ, कसैको मृत्यु भयो वा केहि भयो भने, “परमेश्वरले त्यो कसरी हुन दिनुभयो”? सुनुहोस्, साथीहरु, त्यो प्रश्न पनि होइन। त्यो यो प्रश्न हो कि जिउँदै तपाई र म के गर्दैछौँ? एक पवित्र परमेश्वरले हामीलाई धेरै पहिले नै अस्तित्वबाट बाहिर निकालिसकेको हुनुपर्थ्यो। मुद्दा यही हो। र किनभने परमेश्वर अनुग्रही हुनुहुन्छ, तपाईं र म सन्तुष्ट र उदासीन हुनुको कुनै कारण छैन। हामीले परमेश्वरलाई गम्भीरतापूर्वक लिनुपर्छ।

म, म यी प्रचारकहरू र त्यस्ता अरूहरूप्रति न्यायिक रूपमा क्रोधित हुन्छु जसले परमेश्वरलाई आफ्नो सिंहासनबाट तान्छन् र उहाँलाई मानिसहरूको लागि एक प्रकारको सेवकमा परिणत गर्छन्, जसले उनीहरूले माग गरेका सबै कुराहरू गर्नुपर्दछ। यो अपमानजनक समय हो। यो अपमानजनक छ। आराधना कसरी गर्ने थाहा छैन। जसलाई आराधना भनिन्छ, मूलतया, धेरै अवस्थामा, केवल न्यानो भावना जगाउने गरिन्छ, र उनीहरू सोच्छन कि यो आराधना हो। यसलाई परमेश्वरको बारेमा थोरै थाहा छ, र मैले आराधनाको श्रृंखलामा भनेझैं, हामी धेरै मार्थाहरू छौ र पर्याप्त मरियमहरू छैनन्। हामी सबै समय सेवामा व्यस्त हुन्छौं, र हामीलाई थाहा छैन कि येशूको खुट्टा धुनु के हो भनेर। हामीलाई यो थाहा छैन कि परमेश्वरको वचनमा काँप्नु भनेको के हो भनरे। हामीलाई थाहा छैन कि असीम पवित्र परमेश्वरसँगको गजबको भिडन्तमा हुनु भनेको के हो जसले हामीलाई हाम्रो आफ्नै पापपूर्णतामा तोड्छ र, जसले उहाँको महिमाको लागि प्रयोगयोग्य बनाउँन्छ। हामी आफ्नो बारेमा राम्रो महसुस गर्न चाहन्छौं। हामी आफैलाई राम्रो महसुस गरेको चाहन्छौं। हामी हामीलाई चाहिने सबै प्राप्त गर्न चाहन्छौं, हाम्रा सबै समस्याहरू समाधान भएको चाहन्छौं, र हामीलाई चर्च भनिने धार्मिक मनोविज्ञानको बोरामा बेचिँएको छौँ।

सुन्नुहोस्, म साँच्चै, म एक कदम अगाडि बढ्छु र भन्छु कि तपाई आजकल लेखिएका सबै पुस्तकहरूको ९० प्रतिशत लिन सक्नुहुन्छ र समुद्रमा गाड्न सक्नुहुन्छ, र हामी जाने छैनौं, हामीले केहि गुमाउने छैनौं। किनभने तिनीहरू केवल प्लेसबोसको गुच्छा हुन्, तिनीहरूलाई सतही रूपमा आक्रमण गर्दै, तिनीहरूले समाधान गर्न नसक्ने समस्याहरूलाई आक्रमण गर्छन्। म इतिहासमा फिर्ता जान्छु जब चर्च पवित्र थियो, र तिनीहरूसँग पढ्नको लागि धेरै थोरै चीजहरू थिए, तर उनीहरूले पढेका कुराहरूले उनीहरूलाई कसरी परमेश्वरसँग जोड्ने भनेर बताए। हामीसँग लाखौं चीजहरू छन् र समस्या समाधान भएको देखिँदैन। म भर्खरै छक्क परें। उनीहरूले मलाई मुडीमा भनेका थिए कि पछिल्लो पास्टर सम्मेलनमा उनीहरूले पास्टरहरूको सर्वेक्षण गरे र भनेका थिए, “तपाईलाई सबैभन्दा बढी कुन कुराको मद्दत चाहिन्छ”? र जवाफ थियो “परिवारमा”। र मैले भनें, “एक मिनेट पर्खनुहोस्। तपाईंले यो भनुभइको होइन। तपाईंले मलाई भन्न खोज्नु भएको छ कि, त्यहाँ बाहिर भएका सबै सामानहरू सहित, तपाईंसँग अझै पनि परिवारहरूलाई कसरी मद्दत गर्ने भन्ने बारे थप सामानहरू चाहिन्छ भनेर?" त्यो होइन र। यो होइन कि तपाईलाई थप सामग्री चाहिन्छ भनेर। यो हो, कि यो सबै भन्नुको मतलब, मानिसहरूले परमेश्वरलाई गम्भीरतापूर्वक लिदैनन्, त्यसैले तिनीहरू उहाँको नियमअनुसार हिंड्दैनन्, त्यसैले तिनीहरू आफूलाई गडबडीमा पर्छन्।

त्यसैले हामी परमेश्वरलाई उचाल्न जारी राख्छौं। त्यसैकारण हामी आराधनाको शृङ्खला मार्फत गयौं, र पुस्तक बाहिर छ, र मलाई आशा छ कि तपाईंले पुस्तक पढ्नुहुनेछ भनेर। म साँच्चै गर्छु। मलाई आशा छ तपाईंले यसलाई पढ्नुहुनेछ। मलाई थाहाँ छ, तपाईहरु मध्ये कोही भनुहुने छ, “मैले किनेको छु। मैले किनेको छु”। मलाई थाहा छ। मलाई आशा छ तपाईंले यसलाई पढ्नुहुनेछ। तपाईलाई थाहा छ, याकूव भन्छन्, यसो भन्छन्, “परमेश्वरको नजिक आउनुहोस् [याकूव ४:८ मा] र उहाँ [के?] तपाइँको नजिक आउनुहुनेछ”। अब यो भन्दा राम्रो के हुन सक्छ र? तपाईं आफ्नो नजिकको परमेश्वरसँग कसरी जीवन बिताउन चाहनुहुन्छ? तपाईको के त्यो ईच्छा छैन? खैर, पक्कै पनि। जब तपाईं परमेश्वरको नजिक आउनुहुन्छ; उहाँ तपाईंको नजिक आउनुहुनेछ। तपाईं भन्नुहुन्छ, “हो, तर जब तपाईं परमेश्वरको नजिक पुग्नुहुन्छ, ओह, साथि, यो डर लाग्दो हुन्छ”। निस्सन्देह, त्यसैले उनले अर्को वाक्यांशमा भनेका छन, “तिमीहरू पापीहरू हो, आफ्ना हातहरू सफा गर”। जब तपाईं परमेश्वरको नजिक पुग्नुहुन्छ,तपाईंले आफ्नो पाप धेरै देख्नुहुन्छ, हैन र? आफैलाई नम्र बनाउँनुहुन्छ। शोक गर्नुहुन्छ र रोनुहुन्छ। तपाइको हाँसो दु:खमा परिणत हुन्छ, र इत्यादि। र त्यसपछि जब तपाईं सबै त्यहाँ टुक्राटुक्रामा हुनुहुन्छ, यसले भन्छ, “परमप्रभुले तपाईंलाई उठाउनुहुनेछ”। तर हामी परमेश्वरलाई गम्भीरताका साथ लिनेछौं, र हामी विश्वास गर्छौं कि परमेश्वरलाई उच्च र माथि उठाउनु पर्छ, र हामीसँग मानव-केन्द्रित चर्च हुने छैन। हामी सबैमा ख्रीष्टको प्रेममा, परमेश्वरको प्रेममा पुग्न चाहन्छौं। तर परमेश्वर हाम्रो आराधना, हाम्रो जीवनको केन्द्रबिन्दु हुनुहुनेछ। र हामी बाइबललाई एक ठाउँको रूपमा हेर्दैनौं, जहाँ तपाइँ तपाइँका सबै समस्याहरू समाधान गर्न साना सूत्रहरू फेला पार्नुहुन्छ। हामी यसलाई परमेश्वरलाई प्रकट गर्ने पुस्तकको रूपमा हेर्छौं। यसले परमेश्वरलाई प्रकट गर्छ।

त्यहाँ दोस्रो समझौता गर्न नसकिने कुरा छ, र यो पहिलोबाट बाहिर निस्कन्छ, र त्यो धर्मशास्त्रको पूर्ण अधिकार हो। धर्मशास्त्रको पूर्ण अधिकार; हामी, हामी यसमा सम्झौता गर्दैनौं। बाइबलको लगातार आक्रमण भइरहेको छ। मैले अर्को दिन फुलर सेमिनरीमा लुईस स्मेड्सको नयाँ पुस्तकको समीक्षा पढें जसमा उनले भनेका छन् कि दुई समलिङ्गी पुरुषहरूको सम्बन्धमा यो पूर्ण रूपमा ठीक छ, त्यो परमेश्वरको सहनशीलता भित्र पर्छ। र यदि तपाईं त्यो दृष्टिकोण राख्न चाहनुहुन्छ भने, तपाईंले केवल बाइबललाई हटाउनु हो, धेरै, धेरै सुविधाजनक हुन्छ। र यदि तपाईं सेमिनरीमा प्रोफेसर हुनुहुन्छ भने, तपाईंले यसलाई अस्वीकार गर्दा युवाहरूलाई परमेश्वरको वचनको सेवा गर्न तालिम दिनु मलाई केही हदसम्म असंगत जस्तो देखिन्छ। तर हामी त्यहीँ छौं। अब, त्यो टाउकोमा आक्रमण हो।

म विश्वास गर्छु कि त्यहाँ क्यारिज्म्याटिकहरू छन् जसले तिनीहरूका सबै दर्शनहरू र तिनीहरूका सबै प्ररकाशहरू र तिनीहरूका अन्य सबै चीजहरू जोडेर बाइबललाई आक्रमण गरिरहेका छन् जुन हामीले तपाईंसँग विगतमा बाडेका छौं। अनि, र तिनीहरू, येशूले तिनीहरूलाई यो भन्नुभएको छ; अनि येशूले तिनीहरूलाई यसो भन्नुहुन्छ कि; र परमेश्वरले उनीहरूसँग यहाँ र त्यहाँ बोल्दै हुनुहुन्छ; अनि तिनीहरूले यी सबै सामग्रीहरू थुप्राएका छन्। र तिनीहरूले अचानक, तिनीहरूले सूक्ष्म रूपमा बाइबललाई कमजोर बनाएका छन्, किनभने यो अब एकल अधिकार होइन। मैले तपाईलाई भनेको हुन सक्छ, तर एक जना मानिसले भने कि येशू बाथरूममा आउनुहुन्छ र उहाँको वरिपरि आफ्नो हात राख्नुहुन्छ - र मेरो पुन: उसले भन्यो, “म दाढी काट्दै गर्दा”। त्यसमा मेरो प्रतिक्रिया यो थियो, मेरो मनमा, “के तपाई दाढी काटी रहनुहुन्छ? के तपाई दाढी खौरि रहनुहुन्छ”? किनकी यदि तपाइँ खौरिरहनु भएको छ भने, यो येशू होइन, किनकि यदि तपाइँ खौर्दै गर्दा पवित्र परमेश्वर बाथरूममा आउनुभयो भने, तपाइँले भुइँमा धेरै कडा सात हिर्काएर आफैलाई मार्नुहुनेछ किनभने तपाइँ भुइँमा धेरै कडा सात हिर्काउनुहुनेछ। असीम पवित्र परमेश्वरको सामना गर्नु एक अद्भुत कुरा हो। त्यसपछि यस्तो मूर्खताले; र त्यसपछि परमेश्वरबाट यी साना विशेष सन्देशहरू प्राप्त गर्नेछन्।

सुन्नुहोस्, हामी परमेश्वरको वचनलाई पूर्ण अधिकारको रूपमा धारण गर्नेछौं। बाइबलको सधैं आक्रमण भएको छ। सबै भन्दा नराम्रो आक्रमण ती मानिसहरूले गर्छन् जसले भन्छन् कि तिनीहरू यसमा विश्वास गर्छन् तर थाहा छैन यसले के सिकाउँछ भनेर, के तपाइँ त्यो भन्नुहुन्न? त्यो सबै भन्दा नराम्रो हो। त्यो त्यहाँ सबैभन्दा सूक्ष्म छ। तर अमेरिकाभरि त्यहाँ मानिसहरू छन् जसले भन्छन्, “म बाइबललाई कभरदेखि कभरसम्म विश्वास गर्छु”। उनीहरूलाई यो थाहा छैन: अवधि, अनुच्छेद। तिनीहरू केवल जुन कुरा थाहा छैन त्यहि कुरामा विश्वास गर्छन् जुन कुनै चीज वा अन्यको उचाइ हो।

येशूले भन्नुभयो, “मानिस रोटीले मात्र बाँच्दैन, तर परमेश्वरको मुखबाट निस्कने हरेक वचनले बाँच्नेछ”। सुन्नुहोस्, त्यसैले म एक व्याख्यात्मक प्रचारक हुँ। यदि हामी चाहन्छौं भने, यदि हामी परमेश्वरको मुखबाट निस्केको प्रत्येक शब्दबाट खुवाउँछौं, तब हामीले प्रत्येक शब्दको अध्ययन गर्नुपर्छ, र म--गर्दैन--मलाई लाग्छ कि प्रचारले त्यो गुमाएको छ। र अब प्रचार गर्नु भनेको सबै प्रकारका विभिन्न चीजहरू हुन, परमेश्वरको वचन सिकाउनु होइन, र हामीले त्यसमा फर्कनु पर्छ। र हामी जहाँ छौं त्यहीँ बस्ने छौं। हामीले सिकाउनु पर्छ। हामीले हरेक शब्द सिकाउनु पर्छ। प्रत्येक शब्द, र यदि तपाईंसँग यसको लागि भोख छैन भने, यसले हामीले महसुस गर्ने तरिका परिवर्तन गर्नेछैन।

तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, मलाई, तपाईंलाई थाहा छ, हामीलाई अर्को वचनको आवश्यकता छैन। हामी, हामी सङ्गति गर्न चाहन्छौं”। खैर, यो ठीक छ। मलाई आशा छ कि तपाईले केहि सङ्गति पाउनुहुनेछ। हामी तपाईलाई वचन दिईरहनेछौं, केवल तपाईलाई वचन खुवाउन जारी राखिरहने छौ, किनकि हामीलाई थाहा छ तपाईलाई के ले हुर्काउन् भनेर। सङ्गति को महत्त्वपूर्ण छ; ती सबै धेरै महत्त्वपूर्ण छन्, तर परमेश्वरको वचनको प्रतिस्थापनको रूपमा महत्त्वपूर्ण छैन। वास्तवमा, यदि तपाईं सत्य जान्न चाहनुहुन्छ भने, मैले सबैभन्दा मीठो, शुद्ध, उत्तम, र सबैभन्दा इनामदायी सङ्गति सधैं धर्मशास्त्रको वरिपरि, सधैं धर्मशास्त्रको वरिपरि रहेको पाउँछु। परमेश्वरको वचनको पूर्ण प्राथमिकतामा, जहाँ मेरो हृदय छ। म आशा गर्छु कि तपाईंको पनि त्याहाँ छ भनेर; र म तपाईलाई भन्नेछु। तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, हामीलाई पहिले नै धेरै थाहा छ। हामीलाई धेरै समयदेखि सिकाइएको छ”। सुन्नुहोस्, यो भन्ननु गर्वको चरम तपाईमा हुनु हो। मेरो मतलब खोज प्रक्रिया कहिल्यै रोकिदैन। कहिल्यै रोकिदैन। मेरो लागि यो रोकिएको छैन, र मैले विगतमा भनेझैं, मेरो प्रचार सेवाकाईको ठूलो आनन्द प्रचार होइन। प्रचार कार्यको भाग हो। आनन्द खोजको अंश हो। त्यहाँ प्रवेश गर्दै, मैले पहिले कहिल्यै नदेखेका, पहिले कहिल्यै थाहा नभएको, पूर्ण रूपमा नबुझेको चीजहरू फेला पार्दै; र यो मेरो जीवनको हरेक हप्ता यस्तै हुन्छ। अब, यो एक साहसिक कार्य हो कि कसैले चुकाउनु हुँदैन।

मलाई एक पास्टरको याद आयो, जब म एक पटक मिशिगनमा फर्केको थिएँ, उसले मलाई भन्यो, उसले भन्यो, “ठीक छ,” उसले भन्यो, “म एकै ठाउँमा दुई वर्ष मात्र पास्टरिय सेवकाई गर्छु, त्यसपछि म छोड्छु”। मैले भने, “साँच्चै”? उसले भन्यो, मैले भने, “के तपाइले समयदेखि गर्दै हुनुहुन्छ”? हजुर, म यहाँ दुई वर्ष थिए, दुई वर्ष यहाँ, दुई वर्ष यहाँ, दुई वर्ष यहाँ, दुई वर्ष यहाँ थिए”। मैले भने, “किन”? उहाँले भन्नुभयो, “मसँग ५२ वटा वचनहरु छन्। म तिनीहरूलाई हप्ताको दुई पटक प्रचार गर्छु। र म छोड्छु”। त्यो रमाइलो तरिका हो। मैले भने, “परमेश्वरको सम्पूर्ण सल्लाहको बारेमा चाँहि के”? “म यो सबै दिदिन। मलाई महत्त्वपूर्ण लागेको भाग मात्र म दिन्छु”। ओह, मलाई लाग्छ कि परमेश्वरको मुखबाट निस्कने हरेक शब्द महत्त्वपूर्ण छ। यो एक अपरिवर्तनीय छ।

तेस्रो: र यो फेरि दोस्रो असल सिद्धान्तबाट बाहिर निस्कन्छ। तपाईंले परमेश्वरको उच्च दृष्टिकोणबाट सुरु गर्नुहुन्छ, र यदि तपाईंले परमेश्वरप्रति आफ्नो प्रतिबद्धता गर्नुभयो भने, तपाईंले उहाँको प्रकाश, उहाँको वचनसँग अडिग रहनुपर्छ। यदि तपाईंले उहाँको वचनप्रति प्रतिबद्धता गर्नुभयो भने, तपाईं यसले सिकाउने कुराहरूमा अडिग हुनुहुनेछ, र त्यो सिद्धान्त हो, सही सिद्धान्त। तपाईलाई थाहा छ, प्रियहरु हो, ईसाई धर्ममा यस्तो सैद्धान्तिक अस्पष्टता छ। त्यहाँ यस्तो अस्पष्टता छ; Christianettes को लागि sermonettes; तपाईलाई थाहा छ, राम्रो, उपयोगी साना चीजहरू। मलाई थाहा छैन कि तिनीहरूले के अन्तिम उद्देश्य पूरा गर्छन् भनेर। तर तिनीहरूले गर्न सक्छन्; तिनीहरू राम्रो छन्; र कहिलेकाहीँ तिनीहरू रोचक छन्; र कहिलेकाहीँ तिनीहरूले तपाईंलाई भावुक बनाउँछन् र तपाईं न्यानो र अस्पष्ट प्राप्त गर्नुहुन्छ; र, ओह, तपाईं दु: खी वा जे पनि महसुस गर्नुहुन्छ; वा तपाईंलाई खुसि पर्ने वा जे पनि हुन सक्छ, र यस्तै अगाडि। तर, तर त्यहाँ कुनै ठोस सिद्धान्त छैन।

अर्को शब्दमा, कसैले पनि परमेश्वरको बारेमा सत्य, जीवन, मृत्यु, स्वर्ग, नरक, मानिसको बारेमा सत्य, पाप, ख्रीष्ट, स्वर्गदूतहरू, पवित्र आत्मा, विश्वासीको स्थिति, शरीर, संसार, वा जुनसुकै बारेमा सत्य भनेर चिच्याउदैन्न। मेरो मतलब मलाई केहि दिनुहोस् म मेरो हातमा लिन सक्छु। मलाई एक सत्य दिनुहोस्। त्यसैले हामी पाठलाई सिद्धान्त बनाउने कुरामा सधैं कुरा गरेका हुन्छौ। तपाईं एक पाठ लिनुहुन्छ। तपाईले पत्ता लगाउनुहुन्छ कि यसले के भन्छ, र त्यसपछि तपाईले यसको अर्थ के हो देख्नुहुन्छ। तपाईले त्यसबाट एउटा दैवी सत्य निकाल्नु हुन्छ, र त्यस सत्यलाई दश प्रकारले प्रहार गरेर मानिसको मनमा स्थापित गर्नुहुन्छ। यदि तपाईंलाई थाहा छैन भने, मैले प्रचार गर्दा म त्यही गर्छु। तपाइलाई पाठको मार्गबाट लैजान्छु, एक ईश्वरीय सत्य निकाल्छु, र लगभग दशवटा तरिकाले तपाईंलाई प्रहार गर्छु। यो खण्ड र त्यो तुलनात्मक खण्डबाट, र यो खण्ड र अन्य खण्ड, र यस्तै अगाडि, जबसम्म तपाईंको दिमागमा एक सत्य, ठोस सत्यता घर चल्दैन। मैले त्यो सानै छँदा पाएँ किनभने म हाई स्कूलबाट बाहिर निस्केपछि मेरो बुबाले मलाई बाइबल दिनुभयो। र यसको अगाडि, उहाँले मलाई १ र २ तिमोथी पढ्न प्रोत्साहित गर्नुभयो; र मैले गरें। अनि मैले पावलले तिमोथीलाई भनेको सुनिरहेँ, “सन्दर्भ सिद्धान्त सिकाउँ। सही सिद्धान्त सिकाउँ। सही सिद्धान्त सिकाउँ। तपाईंको आफ्नै हृदयमा पोषण गर्नुहोस् र आफ्ना मानिसहरूलाई यो सन्देश दिनुहोस्। असल सिद्धान्त”।

एक दिन थियो जब पास्टरहरू धर्मशास्त्री थिए। अब, मलाई थाहा छैन। जब म, र डिक र म शिकागोमा आईसीबीआई कांग्रेसमा फर्किएँ भन्ने तथ्यको बारेमा सोच्दछु, मलाई थाहा छैन। यो एक वर्ष पहिले थियो, मलाई लाग्छ, डिक। र त्यहाँ तीन जना पास्टरहरू थिए, मलाई लाग्छ, सय जना विद्वानहरूमध्ये - ठीक छ, तपाईंहरू सहित चार, हामी चार, र कलेज र सेमिनरीहरूबाट ९६ जना केटाहरू। जब तिनीहरूले बाइबल छलफल गर्न मानिसहरूलाई एकसाथ ल्याए, तिनीहरू पास्टरहरूको बारेमा सोचेन्न। र यो आवश्यक छैन कि त्यहाँ कुनै पनि नभएको प्रतिबिम्ब हो भनेर। तिनीहरूले धर्मशास्त्रसँग व्यवहार गर्न सक्ने मानिसहरूको खोजी गर्ने ठाउँ पास्टहरु हुन भनेर ठाँनेन्न। मलाई, स्पष्ट रूपमा, हामी त्यहाँ किन थियौं भन्ने पनि थाहा छैन। तर, तर हामीले त्यो हराएका छौं, त्यो सैद्धान्तिक स्पष्टता र प्रचारमा विशिष्टता जुन वास्तवमा पुलपीठमा पर्दछ। मानिसहरूलाई जवाफहरू चाहिन्छ, परमेश्वरको वचनबाट ठोस जवाफहरू।

हामीले, हामीले मात्र, हितका लागि, मैले रेडियोमा भएका कुराहरूबारे थाहा पाएका विभिन्न सेवकाईहरूलाई केही साताअघि पत्र लेखेको थिएँ र उनीहरूलाई प्रश्न राखेको थिएँ। हामी सधैं बाइबल प्रश्नहरूको जवाफ दिन्छौं। हामीले एउटा प्रश्न राख्यौं कि तिनीहरू सबैले कसरी जवाफ दिन्छन भनेर। एउटा प्रश्न पठाइएको थियो, र जवाफ दिने सबैले हामीलाई फरक जवाफ दिए। त्यसोभए यदि तपाईंले यी सबै सेवकाईहरुबाट परामर्श मागेको भए, तिनीहरूमध्ये प्रत्येकले तपाईंलाई फरक जवाफ दिने थिँए। अब त्यो हो, त्यो एक प्रकारले साँच्चै दुखद कुरा हो। र वास्तवमा, त्यहाँ परमेश्वरको वचनमा स्पष्ट भएको जुन हुनुपर्दछ, जुन चीजहरूको बारेमा धेरै भ्रम छ।

हामी केही बाइबलीय निष्कर्षहरू कोर्न प्रतिबद्ध छौं। मलाई यहाँ सेवकाईको सुरुमा एफिसीको पुस्तकको माध्यमबाट गएको र ख्रीष्टमा विश्वासीको स्थिति स्थापित गरेको याद छ, जुन यस चर्चको लागि आधारभूत थियो। र अर्को दिन म, म मेरो हाईस्कूल फुटबल कोचसँग थिएँ। मैले उहाँलाई लामो समयसम्म देखेको थिइनँ जब उहाँ एक पटक मण्डलीमा आउनुभएको थियो, र उहाँ प्रभुकाहाँ जानुभएको छ, र उहाँले परमेश्वरको वचन सिकाउनुभएको थियो। उहाँ एक अद्भुत मानिस हुनुहुन्थियो, र हामीले हाई स्कूलमा बल खेल्दा भएको केही मूर्ख चीजहरूको बारेमा सम्झाना गर्दै थियौं। अनि उहाँले मलाई भन्नुभयो, “तिमीलाई केहि थाहा छ, जोन”? उहाँले भन्नुभयो, “तिमीले मेरो जीवनमा ठोस रूपमा सेट गरेका छौ जबसम्म म विश्वासीको स्थितिको बुझाइमा बाँचिरहेको छु, किनकि मैले एफिसियनहरू पुस्तक सुनेको छु, अध्याय १को टेपहरू बारम्बार र पटक-पटक र पटक-पटक र त्यसपछि मैले युवाहरुलाई वषौ वषौ पछि सिकाएको पनि छु” र, उहाँले भन्नुभयो, “येशू ख्रीष्टमा विश्वास गर्नेहरूको स्थितिको सिद्धान्तको ठोस समझले मेरो सम्पूर्ण जीवनलाई जग दिएको छ”। ठिक छ, तपाईंले देख्नुभयो, म आफैको प्रशंसा गरिरहेको छैन। त्यो एफिसीको पुस्तक हो। त्यो पवित्र आत्मा हो। तर म के भन्छु भने त्यो त्यस्तो चीज हो जुन मानिसहरूले त्यसमा जीवन निर्माण गर्न सक्छन् - ध्वनि, ठोस, सही सिद्धान्त। र म विश्वास गर्छु कि हामीले परमेश्वरको वचन सिकाउनु पर्छ र ईश्वरीय सत्यहरू भएका सिद्धान्तहरूका साथ सिकाउनु पर्छ; जुन जीवनको लागि आधारभूत छन, धेरै आवश्यक छ। त्यसोभए यदि तपाईं स्वर्गदूतहरूको बारेमा जान्न चाहनुहुन्छ भने, हामीसँग ठोस सत्य हुनुपर्छ जुन स्वर्गदूतहरूको बारेमा स्पष्ट छ। तपाइँ भूतहरूको बारेमा जान्न चाहानुहुन्छ भने हामीले त्यसको बारेमा बाइबलले के सिकाउँछ भनेर स्थापित गर्न सक्षम हुनुपर्दछ, ताकि हामीले सधैं ठोस सामग्री राख्दैछौं।

चौथो अविवादनीय, र तपाईलाई यी चीजहरू थाहा छ, र म तपाईलाई सम्झन चाहन्छु। चौथो व्यक्तिगत पवित्रता हो। व्यक्तिगत पवित्रता। मलाई डर छ कि हामी सबै एक बिल्कुल अपवित्र समाज द्वारा पीडित छौं। मेरो मतलब हामी बसेको समाजको बिचमा म बस्छु। फोहोर र फोहोर र फोहोर जो अनन्त रूपमा बाहिर पम्प गरिन्छ, दार्शनिक रूपमा मात्र होइन, जसले दिमागलाई ईश्वरबाट टाढा भ्रष्ट बनाउँछ, तर अनैतिक चीजहरू, यसको एक समुद्र भत्किएको ढलको थोपा जस्तै। यो मात्र, वास्तवमा ढल भाँचिएको मात्र होइन, यो पूर्ण रूपमा चकनाचुर भएको छ, र यसले ठाउँमा बाढी ल्याको छ। म, मलाई थाहा छैन यो नयाँ हो वा होइन, तर मलाई, समकालीन संगीतमा सधैं समस्या भएको छ, किनकि मलाई लाग्छ--म मात्र होइन, शैली आफैलाई घृणा गर्छु, तर, मसँग छ। यसको साथ समस्याहरू, तर मूलतः - कि शब्दहरूको यौन अपमानजनक शब्दहरू धेरै नीच र नीच छन्। र म, तपाइँ कहिलेकाहीं बच्चाहरूलाई यो बताउन प्रयास गर्नुहुन्छ “ठीक छ, तिमी यो बुझ्दैनौँ। तपाइँ एक बूढो मानिस हुनुहुन्छ। तपाइँलाई के थाहा छ, थाहा छ? र तपाइँ बुझ्नुहुन्न कि हामी कहाँ छौं; र म, म, शब्दहरू ठीक छन्। म तिनीहरूलाई मेरो इच्छा अनुसार लिन्छु।" र blah-blah।

ठिक छ, भर्खरै, मैले यी मध्ये एउटा अन गरें-- टिभी, र मैले-- मैले यी मध्ये एउटा म्युजिक भिडियो देखेँ। त्यो मसँग रहयो। जब तिनीहरूले त्यस प्रकारको संगीतलाई भिजुअलमा राख्छन्, यो फोहोरि हुन्छ। यो फोहोरि छ। यसको, पहिलो स्थानमा यसको यौन ओभरटोनहरू मात्र व्यापक छन्। दोस्रो स्थानमा, यो वास्तविकताको कुनै पनि रूपबाट पूर्ण रूपमा विच्छेद गरिएको छ, जुन मानिसहरूलाई स्पष्ट, समझदार, तार्किक तर्क र वास्तविकताको बुझाइबाट सम्बन्धविच्छेद गर्न हो। यो एक औषधि उच्च प्रेरित गर्न कोशिस गरे जस्तै हो; पूर्ण रूपमा जडान विच्छेद। मैले पूरै विच्छेद भएको, पूर्ण रूपमा असंबद्ध बकवास, कुनै कविता वा कारण बिना, के भइरहेको थियो भने बीचमा कुनै तार्किक जडानहरू देखिन्। वास्तवमा, यो सबै एकदम विचित्रको थियो। र मेरो मतलब, म ४३ वर्षको बएको हुन सक्छु, तर म पूर्ण रूपमा बूढो भएको छैन। र यदि तपाईले त्यो सामानलाई भिजुअलमा राख्नुहुन्छ र तपाईले के पाउनुहुन्छ, त्यो रद्दीटोकरी हो। र त्यसपछि तपाईं, तपाईंलाई थाहा छ, तपाईंले मानिसहरूको पूरै पुस्ता डुबानमापाउनुहुनेछ।

मानिसहरू सुन्नुहोस्, जब यो व्यक्तिगत पवित्रताको कुरा आउँदछ हामीले केही रेखाहरू कोर्न थाल्नुपर्छ र हामी आफूलाई र हाम्रा छोराछोरीहरू र हाम्रा वरपरका मानिसहरूलाई पर्दाफास गर्ने ठाउँहरु बाट सावधान रहनुपर्छ। तपाईं चलचित्र थिएटर भित्र र बाहिर परेड गर्न सक्नुहुन्न र तपाइँ केहि हेर्दै, तपाइँको आँखा सेट गर्न सक्नुहुन्छ,र, र रद्दीटोकरी र फोहोर पढ्ने र ती सबैमा आफूलाई उजागर गर्दै, र मूल्य तिर्नु पर्दैन भनेर। म, म भर्खर त्यसबाट स्तब्ध भएँ, र मैले मात्र, यो, मैले आफैलाई भनें, “के हामी हाम्रो समाजमा छौं”? म गर्दिन, म चलचित्रहरूमा जाँदिन, त्यसैले म त्यस्ता सामग्रीहरू देख्दिन, त्यसैले यो मेरो लागि झट्का थियो। के हमी हाम्रो समाज यही छौँ ? के त्यस्ता कुराहरूमा आफ्नो दिमाग उडाउने बच्चाहरूको भ्रमित, अराजक दिमागमा के यही सोचाइ चल्छ? मलाई लाग्छ, हामी छौँ, हामीलाई जीवनको शुद्धतामा बोलाइएको छ र म, हामी सक्दैनौं, हामी त्यसको सम्झौता गर्न सक्दैनौं। त्यहाँ कुनै पनि समावेश छैन। त्यहाँ कुनै पनि छैन। हामी त्यसमा सम्झौता गर्दैनौं, र हामी त्यो पवित्रता शुद्धता, त्यो, त्यो पवित्रता शुद्धता मानक लागू गर्न चाहन्छौं।

दोस्रो कोरिन्थी ७ सधैं दिमागमा आउँछ। पद १: “यसकारण हे प्रिय हो, हामीसित यी प्रतिज्ञा भएका हुनाले शरीर र आत्‍माको हरेक किसिमको अशुद्धताबाट हामी आफैलाई शुद्ध पारौं, र परमेश्‍वरको भयमा पवित्रतालाई सिद्धतातर्फ बढ़ाउँदैजाऔं”। हामी यसलाई लागू गर्न चाहन्छौं। त्यसैले हामी चर्च अनुशासन गर्छौं। त्यसैले, यदि कसैले पाप गर्छ भने, हामी तिनीहरूकहाँ जानुपर्छ। तपाई उनीहरुमा जानुपर्छ। म तिनीहरूकहाँ जानुपर्छ। हामीले गर्नै पर्छ। हामीले गर्नैपर्छ। मैले केही मानिसबाठ एउटा चिट्ठी पाएँ, र उसले मलाई लेख्यो र भन्यो, “म तपाईलाई भन्न चाहन्छु। तपाईंको चर्चका कर्मचारीहरूमध्ये एकजना यस्तो छ, र उसले यस्तो गर्यो, र उसले त्यो गर्यो, र अरू सबै”। उहाँ हुनुहुन्थ्यो, उसले मेरो एक कर्मचारीको सदस्यवारे दौडिरहेको थियो। र मैले उसलाई फिर्ता लेखेर भनें, “प्रिय साथी, यदि तपाइँको भाइको विरुद्धमा केहि छ भने, तपाइँ त्यो भाइकहाँ जानुहोस्। तपाइँ मेरो अगाडि त्यो भाइलाई गाली नगर्नुहोस्। तपाइँले भर्खरै भनेको कुरा म मान्दिन। तपाइँ जानुहोस्। यदि तपाईको समस्या छ भने उससंग तपाईले समाधान गर्नुहोस्। र यदि यो समाधान भयो भने, मलाई यो जान्न आवश्यक छैन। तर येशू ख्रीष्टको एक जना सँगी सेवकलाई मेरो अगाडी दोष नदेऊ जाहाँ तिमी आफैं पनि गएको छैनौ”। ठिक छ, उसले मलाई एउटा सुन्दर पत्र फिर्ता लेख्यो र उसले गरेको पाप स्वीकार गर्यो र मलाई उसलाई माफी दिन आग्रह गर्यो र उसले जीवनको लागि पाठ सिकेको बताए। ठिक छ, त्यो ठीक छ, र उसले आफ्नो भाइबाट अपमानित भएको महसुस गरेको कुरालाई समाधान गर्नुपर्छ। मलाई यस्तो अपमान भएको पनि थाहा छैन। तर यदि तपाइँ सोच्नुहुन्छ कि यो कठोर भएको छ भनेर, त्यो केवल बाइबलीय भएको हो। हामी केवल मण्डली शुद्ध होस् भन्ने चाहन्छौं, हैन र? र त्यसैले हामी ती प्रकारका चीजहरूसँग प्रेममा व्यवहार गर्न चाहन्छौं, अवश्य पनि, प्रेममा।

के, तपाईले व्यक्तिगत पवित्रताको क्षेत्र लिनुहुन्छ, र, र तपाईले त्यो क्षेत्रमा कति गुमाएका छौं भनेर देख्न सक्नुहुन्छ। मेरो मतलब, हाम्रो प्रार्थना जीवनको बारेमा के हो जसले त्यो पवित्रता खेती गर्छ? यो कस्तो छ? परमेश्वरको वचनको अध्ययनको बारेमा के? उपवासको बारेमा के? ध्यान गर्ने बारे के? तपाईं कहिले बसेर परमेश्वरको वचनमा ध्यान गर्नुहुन्छ? त्यो कहिले गर्नुहुन्छ? तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, म एल्डर हुँ। म एक डिकन हुँ। म, म, म मेरो बाइबल अध्ययनको तयारी गर्छु”। होइन, होइन, तपाई कहिले बसेर परमेश्वरको वचनमा ध्यान गर्नुहुन्छ? प्रार्थनाको एक क्षणमा परमेश्वरको नजिक पुग्नको लागि लामो समयसम्म तपाईं कहिले ध्यान गर्नुहुन्छ? पवित्रताको मामिलामा हामी कहाँ छौं? जीवित परमेश्वरसँगको वास्तविक सम्बन्धको सन्दर्भमा हामी कहाँ छौं? तपाईं देख्नुहुन्छ, यो अगुवाहरुको लागी मात्र होइन। यो अगुवाहरु हुन् । यो म र यो नेतृत्वमा अरू सबै लागि हो, तर यो तपाईंहरुको लागि पनि हो साथिहरु हो। मेरो मतलब हामी पछाडि बसेर आधा प्रतिबद्ध क्रिस्चियन जीवन बिताउन सक्दैनौं र परमेश्वरको काम परमेश्वरको बाटोमा भएको आशा गर्न सक्दैनौं।

ठीक छ, त्यहाँ एउटा अन्तिम कुरा छ, र म तपाईंलाई यो छोटकरीमा दिनेछु। आत्मिक अधिकार। आत्मिक अधिकार। म मेरो सारा हृदयले विश्वास गर्छु कि एउटा चर्चले त्यो मण्डलीमा ती मानिसहरूमाथि अधिकार छ र त्यो अधिकार ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, जो शिर हुनुहुन्छ, जसले ईश्वरीय एल्डरहरू मार्फत आफ्नो शासनको मध्यस्थता गर्नुहुन्छ। बाइबलले यही भन्छ। मेरो मतलब मैले त्यो आविष्कार गरेको होइन। प्रेस्बिटेरियन चर्चले त्यो आविष्कार गरेको होइन। बाइबलले त्यहि भन्छ; प्रभुमा तिमीहरूमाथि एल्डरहरूको शसन छ। मात्र यो सरल छ। उनीहरूसँग अधिकार छ।

अब, त्यो दुरुपयोग गर्न सकिन्छ। त्यहाँ पुरुषहरू छन् जो अख्तियारको सिटमा पुग्छन्, र तिनीहरूले त्यो अधिकारलाई कार्यालय वा तिनीहरूको आफ्नै व्यक्तित्वले दिएको अधिकार हो। त्यो अधिकार होइन। यो ईश्वरीय मानिसको हातमा परमेश्वरको वचनको अधिकार हो। अर्को शब्दमा भन्नुपर्दा, “सुन्नुहोस्, मान्छेहरू, त्यो भवन त्यहाँ निर्माण गर” भनी भन्ने मसँग कुनै अधिकार छैन। वा, "सुन्नुहोस्, साथीहरू, म केही थप बिदा चाहन्छु वा मेरो तलब बढाउन चाहन्छु वा म यी पर्खालहरू हरियो रंगको हुन माग गर्दछु, किनकि म अधिकारमा छु”। पेन्टमा मेरो कुनै अधिकार छैन। मसँग ती सामानहरूमा कुनै अधिकार छैन। मसँग मात्र परमेश्वरको वचन बोल्ने र लागू गर्ने अधिकार छ, हैन र? र जब तपाईं, जब एक मानिस त्यो बाहिर जान्छ, उसले यसलाई उल्लङ्घन गर्छ; तर जब यो परमेश्वरको वचनमा आउँछ, त्यहाँ अधिकार छ। त्यहाँ अधिकार छ।

केटा, कोही मानिसहरू यसबाट धेरै पागल हुन्छन्। जब म यस गर्मीयममा न्यूयोर्कमा थिएँ, एक जना केटाले मलाई पच्चीस पृष्ठको कागज दिए। उनले भने, “मलाई लाग्छ तपाईलाई यसको चासो हुनेछ”। उनले मलाई यो ठूलो, बाक्लो जेरोक्स पेपर, पच्चीस पृष्ठहरू दिए, र यसको शीर्षक थियो "म्याकआर्थरवादको हेरेसी" र यसले सामान्यको बारेमा पनि कुरा गरिरहेको थिएन; “म्याकआर्थरवादको पाखण्ड”। र त्यसैले म के हुँ भनेर जान्न उत्सुक थिएँ - कुन तरिकामा म विधर्मी थिएँ; र त्यसैले, मैले सुरु गरें। “सबैभन्दा पहिले, जोन म्याकआर्थरवाट होसियारहुनुहोस्, किनकि सतहमा उ असल मानिस जस्तो देखिन्छ; तर यहाँ तथ्यहरू छन्। एक, उहाँ सुसमाचार विरोधी हुनुहुन्छ। दुई, उहाँ मिसन विरोधी हुनुहुन्छ”, र त्यसपछि यो लगभग दस चीजहरूको थिए; र अन्तिम कुरा यो थियो, “उसले एल्डरहरूमा विश्वास गर्छ, र त्यो सबै भन्दा घातक हो”। हेर्नुस् ? जस्तो कि मैले एल्डरहरूलाई विधर्मी भनेर आविष्कार गरें? कुराको सत्यता यो हो कि केही मानिसहरू केवल आत्मिक अधिकारको अधीनमा हुन चाहँदैनन्; र हुनसक्छ तिनीहरूको पक्षमा हामी भन्न सक्छौं कि तिनीहरू त्यसको बारेमा उनीहरूको बुझाइमा अस्पष्ट छन, किनकि केहीले अख्तियारको दुरुपयोग गरेका छन्। तर मण्डलीले बुझ्नुपर्छ, प्रियहरु हो, परमेश्वरले मण्डलीमा येशू ख्रीष्टलाई उदाहरण र उपदेशद्वारा प्रतिनिधित्व गर्ने अख्तियार भएका मण्डलीलाई दिनुभएको छ। र मण्डली मायालुपूर्वक तिनीहरूको नेतृत्वमा आउनु पर्छ; र यो निर्दोष हुनेछैन; र यो सिद्ध हुनेछैन।

सुन्नुहोस्, हामी निरन्तर प्रार्थना गर्छौं कि यो जति नजिक हुन सकौ भनेर; तर हामीलाई थाहा छ त्यहाँ असफलता हुनेछ। कसैले भन्यो, “आफ्नो सेनामा ईसाईहरूसँग एउटै फरक छ कि उनीहरूले आफ्ना घाइतेहरूलाई गोली हान्छन्,” यसको मतलब यो हो कि जब कसैले क्रिश्चियन शरीरमा केहि गलत गर्दछ, कहिलेकाहीँ उनीहरूलाई निर्दयी रूपमा आक्रमण गरिन्छ। गलत गर्नु गलत होइन। अर्थात्, गल्ती गर्नु गलत हो, तर यदि तपाईंले यसलाई स्वीकार गर्नुभयो र यसलाई जारी राख्नुभयो भने मात्र गल्ती गर्नु अन्ततः विपत्ति होइन। र त्यसोभए जब केहि गरिन्छ जुन यो हुनु पर्ने मात्र होइन, हामी त्यो जान्न र प्रभुको महिमा गर्न चाहने पहिलो व्यक्ति हुनेछौं। तर हामीले बुझ्नुपर्छ कि मण्डलीमा हाम्रा अगुवा हुनेहरूलाई दिइएको छ। र १ थेसलोनिकी ५ मा, यसले ती मानिसहरूलाई सम्मान गर्न, उनीहरूको कामको लागि प्रेमको खातिर उनीहरूलाई उच्च सम्मान गर भन्छ। र हिब्रू १३ मा, यसले उनीहरूलाई समर्पण गर, किनकि तिनीहरूले तपाईंको आत्माको लागि हेरचाह गर्छन्। तिनीहरूको उदाहरण पछ्याउ। र हामीसँग यहाँ हमी संग अगुवाको बहुलता छ। म हुँ, म तिनीहरू मध्ये एक मात्र हुँ।

तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, तपाईं कसरी सधैं प्रचार गर्ने मानिस हुनुहुन्छ”? ठीक छ, त्यो उपहारहरूको काम गर्ने तरिका मात्र हो। मेरो मतलब तपाईंसँग बाह्र जना प्रेरितहरू थिए, हैन? तर प्रत्येक पटक त्यहाँ तिनीहरूको सूची गरिन्छ - र त्यहाँ चार सूचीहरू हुन्छन्, मती, मार्कूस, लूका, र प्रेरित - प्रत्येक सूचीमा, पत्रुसको नाम सधैं पहिलो हुन्छ; र उनी सधैं प्रवक्ता थिए। यो त यस्तै हुन्छ। यसको मतलब यो होइन कि तिनीहरू थिए - उनी अरू कोही भन्दा असल थिए। वास्तवमा, यदि सत्य थाहा भएको भए, उनी सायद तिनीहरूमध्ये धेरै भन्दा खराब थिए; तर त्यो सन्दर्भमा उनीसँग उपहारहरू थिए। र उपहारको भिन्नता हुन्छ। पत्रुस र यूहन्ना सँगै यात्रा गरे। तपाईलाई लाग्छ कि यहूना संग भन्नको लागि केहि थिएन भनेर? फेरि अनुमान गर्नुहोस्। उनले प्रकाश, १, २, ३ यूहन्ना, यूहन्नाको सुसमाचार लेखे, र, येशू ख्रीष्टसँगको उनको घनिष्टताको साथ, निस्सन्देह, महान चीजहरू दिन सक्थे। तर हरेक चोटि उसले पत्रुससँग १२ अध्यायको सम्म, उसले कहिल्यै मुख खोल्दैन। किन? किनभने पत्रुससँग बोल्ने सन्दर्भमा ठूलो वरदान, वा बोल्ने सन्दर्भमा अझ अनौठो उपहार थियो। जब तपाईं पावल र बर्नाबासकहाँ आउनुहुन्छ, हामीलाई थाहा छ बर्नाबास एक महान शिक्षक र एक महान वक्ता थिए र सम्भवतः पावल नआउन्जेल मण्डलीमा अगुवा थिए। जब उनी र पावल सँगै यात्रा गर्छन्। र मूर्तिपूजकहरूले पनि पावललाई मुख्य वक्ता भनेका थिए। त्यसैले उपहारहरूमा भिन्नताहरू छन्। तर समग्रतामा, बाइबलले एल्डरहरू वा पास्टरहरू, पर्यवेक्षकहरू बोलाएकाहरूलाई दिइएको आत्मिक अधिकार र नेतृत्वको समानता छ। हामीले त्यो बुझ्नुपर्छ, र यो मण्डली सधैं ती मानिसहरूको हेरचाहमा आउनेछ।

त्यसोभए हामीले के भनेका छौं? यदि मण्डली ख्रीष्टको शरीर हुन गइरहेको छ भने, यसको सही रूपरेखा हुनुपर्छ। यसमा परमेश्वरको उच्च दृष्टिकोण हुनुपर्छ, र त्यो यसको खोजी हुनुपर्दछ: उहाँलाई चिन्न, उहाँलाई चिन्न, उहाँलाई चिन्न। र उहाँलाई चिन्न खोज्नु, यसले धर्मशास्त्रको उच्च दृष्टिकोण राख्नुपर्छ, किनकि त्यो ठाउँ हो जहाँ उहाँ एक्लै जान्नुहुन्छ। र त्यसैले हामीमा धर्मशास्त्रको त्यो उच्च दृष्टिकोण हुनेछ; र हामी सैद्धान्तिक स्पष्टता, सही सिद्धान्त, व्यक्तिगत पवित्रताप्रति प्रतिबद्ध हुनेछौं; र हामी हाम्रा आत्माहरू तिनीहरूको हेरचाहमा सुम्पनेछौं जो आत्मिक अधिकारमा प्रभुमा हामीमाथि छन्। म यी पास्टरहरूलाई यो सबै समय भन्छु। यदि तपाइँसँग तपाइँको मण्डलीमा तपाइँको लागि यी पाँचवटा चीजहरू काम गर्दैनन् भने, तपाइँ गर्न लाग्नु भएको सबै सामानहरू छोटो-दायरा, उथला गर्नुहुन्छ, किनभने यी नै चीजहरू हुन्। र म तिनीहरूलाई यो पनि भन्छु। तपाईं देख्नुहुन्छ, तपाईंले यसलाई १८ महिनामा हटाउन सक्नुहुन्न। अहिले चर्चमा पास्टरको औसत बसाइ २.६, दुई वर्ष, छ महिना छ। तपाईंले यो गर्न सक्नुहुन्न। यस प्रकारको जग बसाउन वर्षौं लाग्छ, र त्यो कंकाल मात्र हो। हामीले आन्तरिक प्रणाली र मांसपेशी र त्यसपछि मासुको बारेमा पनि कुरा गरेका छैनौं।

म तपाईले यो जानेको चाहन्छु कि मसँग बाँच्नको लागि एउटा मात्र जीवन छ, र म यो बाँच्न र यसलाई यहाँ दिनेछु भनी परमेश्वरको आत्मा महसुस गर्छु, र म यो भन्दा खुशी हुन सक्दिन। मेरो लागि, साहसिक कार्य भर्खरै सुरु भएको छ, र म यसो भन्दैछैन, “हे, हामीले यो ठूलो सम्झौता गर्यौं, र अब हामी सबै फैलौं र यहाँ जानुहोस् र त्यहाँ जानुहोस् र सबै गर्नुहोस्।" होइन, सर, यो मेरो हृदयको जोश हो, यो चर्च; र म विश्वास गर्छु कि यदि हामीले वास्तविक युद्ध कहाँ छ भनेर देख्न सक्छौं, वास्तविक आधारभूत चीजहरूमा प्रतिबद्ध हुन्छौ, र यसको मतलब तपाईं। तपाईं, एक व्यक्तिको रूपमा, तपाईं हाम्रो आशा हुनुहुन्छ। प्रार्थनामा झुकौँ।

पिता, हामीले साँच्चै तपाइँको लागि केहि धेरै महत्त्वपूर्ण कुराहरू छोएका छौं। सधैं हाम्रो लागि त्यति महत्त्वपूर्ण नहुन सक्छ, तर तिनीहरू हुनुपर्छ, किनभने तिनीहरू तपाईंको लागि सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण चीजहरू हुन्, किनभने तपाईं महत्त्वपूर्ण हुनुहुन्छ। तपाईं परमेश्वर हुनुहुन्छ; र तपाईंको वचन महत्त्वपूर्ण छ; र यसले यो सिकाउँछ कि त्यो महत्त्वपूर्ण छ; र पवित्रता महत्त्वपूर्ण छ, किनभने यो तपाईं चाहनुहुन्छ; र आत्मिक अधिकार महत्त्वपूर्ण छ, किनकि तपाईं आफ्नो चर्चमा, आफ्नै राज्यमा शासन गर्न चाहनुहुन्छ, किनकि तपाईं राजा हुनुहुन्छ। हामीलाई तपाईंले महत्त्वपूर्ण ठान्नुभएको महत्त्वपूर्ण कुराहरू विचार गर्न मद्दत गर्नुहोस् र कुनै फरक नपार्ने ट्रिभियाको साथ हाम्रो सबै समय मूर्ख बनाउन खर्च नगर्नलाई मद्दत गर्नुहोस् । वा अझ नराम्रो, उदासीन र उदासीन नबन्न् किनभने हामी संसारबाट टाढा भयौं वा तपाईंले गर्नुभएका कुराहरूलाई हामीले धन्याबादीका स्वीकार गरेका छैनौँ, किनभने हामी युद्धको हिस्सा थिएनौं। वा हुनसक्छ, प्रभु, हामी युद्धको एक हिस्सा थियौं, तर हामीले भर्खरै सन्यासि भयौं। हामीलाई त्यहाँ फिर्ता लैजानुहोस्, बुबा। मेरो हृदयमा र तपाईंको महिमाको लागि प्रत्येक हृदयमा काम गर्नुहोस्।