ठिक छ, तपाईलाई थाहा छ, यदि तपाई हामीसँग विगत केही हप्तामा हुनुहुन्थ्यो भने, हामीले मतीको हाम्रो अध्ययनको अन्तरालको रूपमा, “चर्चको शरीरिक रचना” शीर्षकको एउटा सानो शृङ्खला तपाईसँग वाड्ने प्रयास गरिरहेका छौं। र केवल आफैलाई हाम्रो आफ्नै जगमा फर्काउन चहाँन्छु। धेरै पटक, चर्च बढ्दै जाँदा यो पिसाको झुकाव टावर जस्तै बढ्छ। यो केवल एक वा अर्को तरिकाको झुकाउमा सुरु हुन्छ। र कहिलेकाहीँ बाटोमा हामीले प्लम्ब लाइनलाई क्रमबद्ध गर्न आवश्यक हुन्छ र यो निश्चित हुनुहोस् कि हामी हाम्रो जगबाट सिधा माथि जाँदैछौं। र यो साँच्चै हामीले यस संक्षिप्त शृङ्खलामा गर्न प्रयास गरिरहेका छौं, फिर्ता हनु थोरै पुरातत्व गर्न र हाम्रो खुट्टाहरू खन्न र पत्ता लगाउन यो हो कि यसले हामीलाई सुरुमा के ले विशिष्ट बनायो, हामी को हौं। र वास्तवमै हाम्रो प्रतिबद्ध के मा छ भनेर।
मण्डली ख्रीष्टले चाहेजस्तो होस् भन्ने मेरो ठूलो इच्छा छ। त्यो मेरो ठूलो जोश हो। यस हप्ता मलाई नेभिगेटरहरूद्वारा प्रकाशित पत्रिकाका एक सम्पादक सज्जनले मेरो अन्तर्वार्ता लिइरहेका थिए, र पत्रिकाको शीर्षक चेलापन थियो। यो धेरै राम्रो पत्रिका हो, र उसले मलाई चर्चको लागि मेरो वास्तविक इच्छा के हो भनेर सोध्यो, र मैले भने, “मण्डलीको लागि मेरो चाहना यो हो कि मण्डली ख्रीष्टले यसलाई डिजाइन गरेको जस्तो होस्”। त्यो हाम्रा एल्डर र कर्मचारीहरूको हृदयको जोश हो र, मलाई थाहा छ, तपाईंहरूको पनि हो भनेर। र त्यसैले हामीलाई ट्र्याकमा राख्न र हामीले बिर्सेका कुराहरू उठाउन र हामीले सम्झेका कुराहरूलाई पुन: पुष्टि गर्नको लागि, हामी चर्चको शरीर रचनाको केही आधारभूत तत्वहरू मार्फत जाँदैछौं। मण्डलीको लागि परमेश्वरको डिजाइन के हो?
केही वर्ष पहिले, जब मैले ट्याल्बोट सेमिनरीमा चर्चको शिक्षामा, चर्चको सिद्धान्त सिकाएको थिएँ, मैले विद्यार्थीहरूलाई “परमेश्वरको बिर्सने तीर्थयात्रीहरू” भन्ने पुस्तक पढ्न लगाएको थिएँ। त्यो किताब इङ्गल्याण्डका माइकल ग्रिफिथ्सले लेखेको एउटा रोचक सानो पुस्तक हो। र पुस्तकमा, धेरै उपयोगी चीजहरू मध्ये, उहाँले यो भन्नुभयो, र यो मेरो दिमागमा अड्किएको छ: “क्रिस्चियनहरू, सामूहिक रूपमा, एक अनौठो स्मृतिलोपबाट पीडित देखिन्छन्। चर्च जाने मानिसहरूको एक उच्च अनुपातले के बिर्सेका छन् भने यो सबैको लागि के हो भनेर। हप्ता-हप्तामा, तिनीहरू एक विशेष भवनमा सेवाहरूमा उपस्थित हुन्छन् र तिनीहरूको विशेष समय-सम्मान दिनचर्यामा जान्छन्, तर तिनीहरू के गरिरहेछन् भन्ने उद्देश्यमा थोरै विचार दिन्छन्। बाइबलले ख्रीष्टको दुलहीको बारेमा कुरा गर्छ, तर चर्च आज खरानीको बीचमा घिनलाग्दो सिन्डेरेला जस्तो देखिन्छ ... उसले यो बिर्सिसकेको छ कि उनी हुर्कदै सुन्दर महिला हुनु पर्छ भनेर” भनाई बन्द। उहाँ धेरै तरिकामा सही हुनुहुन्छ। चर्च -- जसरी हामीले यसलाई अमेरिकाभरि व्यापक अर्थमा हेर्छौं -- जसलाई ख्रीष्टको दुलही मानिन्छ, एक हिसाबले एउटा घिनलाग्दो सिन्डेरेला बनेको छ, र हामीले चर्चका आवश्यक तत्वहरू, गैर-वार्तालापलाई पुन: पुष्टि गर्न आवश्यक छ। हामीले परमेश्वरले हामीलाई के बन्नको लागि डिजाइन गर्नुभयो त्यसमा फर्कनु आवश्यक छ, र हामीले यो विशेष संक्षिप्त श्रृंखलामा त्यहि गर्न प्रयास गरिरहेका छौं; केवल मुख्य सिद्धान्तहरूको आधारमा छुनुको लागी जसमा चर्चले कार्य गर्नुपर्छ।
हामी गलत मूल्याङ्कनको स्थितिमा जान चाहँदैनौं, अर्को शब्दमा, गलत सर्तहरू, गलत सिद्धान्तहरूद्वारा चर्चको मूल्याङ्कन गर्ने। जीन गेट्ज बताउँछन् कि यो बारम्बार गरिन्छ। आफ्नो पुस्तक द मेजर अफ ए चर्चमा उनले यी कुराहरू लेख्छन्:
“कसैले परिपक्व चर्च एक सक्रिय चर्च हो भन्छन्। तिनीहरूले प्रत्येक हप्ता आयोजित बैठकहरूको संख्या र चलिरहेको विभिन्न प्रकारका कार्यक्रमहरूको संख्याद्वारा प्रगतिको मूल्याङ्कन गर्छन्।...कोही भन्छन् कि परिपक्व चर्च एक बढ्दो चर्च हो। जहाँ सम्म नयाँ, मानिसहरू आउँदैछन् र बसिरहेका छन्, तिनीहरू विश्वास गर्छन् कि तिनीहरू परिपक्व चर्च हुन् भनेर। जहाँ सम्म पास्टरल कर्मचारीहरू बढ्दै छन्, तिनीहरू सबै ठीक छ भन्ने विश्वास गर्छन्। कोही भन्छन् परिपक्व चर्च भनेको दिने चर्च हो, जबसम्म मानिसहरूले चलिरहेको कार्यक्रममा आर्थिक रूपमा योगदान गरिरहेका छन् चर्चको र यसका धेरै उद्यमहरूलाई समर्थन गर्दै, तिनीहरू विश्वास गर्छन् कि यो परिपक्व चर्च हो। कोही भन्छन् कि परिपक्व चर्च एक आत्मा-जित्न चर्च हो। तिनीहरू भन्छन् यो प्रमाण सकारात्मक हुन्छ। जब मानिसहरूले अरूलाई ल्याइरहेका छन्, जब हामी नियमित पेशाहरूको लागि लेखा गर्न सक्छौं, विश्वास र नियमित बप्तिस्मा, त्यसोभए, यो निश्चित रूपमा हामीसँग नयाँ नियमको चर्च हो भनेर।
“कसैले परिपक्व चर्च भनेको मिसनरी मन भएको चर्च हो, एक चर्च जसले विश्वभरका मिसनहरूलाई समर्थन र सयोग गर्दछ, आफ्नो समग्र बजेटको ठूलो प्रतिशत विश्व सुसमाचार प्रचारमा निर्दिष्ट गर्दछ।...कसैले परिपक्व चर्च भनेको सुचारु रूपमा चल्ने चर्च हो, चर्च जसको संगठनात्मक मेसिनरी नियमितता को हरेक डिग्री संग तेल हुन्छ। यो कामको विवरण, आठ-घण्टा दिनहरू, कफी ब्रेकहरू, र पंच कार्डहरू सहितको राम्रोसँग ट्युन गरिएको मेसिन हो। सबैले समयमै र कुशलतापूर्वक गर्नको लागि काममा लिएको काम गर्छन्।
“अझै पनि अरूले परिपक्व चर्च भनेको आत्माले भरिएको चर्च हो भन्छन्। यो त्यो चर्च हो जुन उत्साही र गतिशील छ र धेरै भावना र उत्साह छ। यसमा सबैलाई थाहा छ कि उसको बरदाहरू के हुन् र तिनीहरूलाई नियमित रूपमा प्रयोग गर्छन्... र अन्तमा केही परिपक्वताको अन्तिम चिन्ह भनेको ठूला चर्च हो जसमा हरेक आइतवार हजारौंको संख्यामा सन्डे स्कूल र चर्चमा आउँछन्। परिपक्वता, उनीहरूका लागि, कर्मचारीहरुलाई ठूलो तलब दिने, बच्चाहरू उठाउने बसहरू, धेरै कार्यक्रमहरू वा रेडियो/टेलिभिजन सेवकाईले प्रतिनिधित्व गर्दछ। एक क्रिस्चियन स्कूल, एक क्रिश्चियन कलेज र सेमिनरी, र, ओह, हो, आफ्नै साहित्य तयार गर्न छाप्ने प्रेस ... “दुर्भाग्यवश,” गेट्ज भन्छन्, “केही मानिसहरू वास्तवमा परिपक्वता भनेको मैले भनेको कुराहरू बाइबलका चिन्हहरू हुन् भन्ने विश्वास गर्छन्”। भनाई बन्द।
खैर, ती चीजहरूमा केही गलत छैन। सक्रिय, बढ्दो, दिने, आत्मा-विजेता, मिसनरी-दिमाग, सहज-रुपमा चलेको, आत्माले भरिएको, ठूला चर्चहरूमा केही गलत छैन। तर तपाईं ती सबै हुन सक्नुहुन्छ र एक झुटो हुन सक्नुहुन्छ। तपाईं त्यो सबै हुन सक्नुहुन्छ र एक झुटो हुन सक्नुहुन्छ। त्यो यसको मुटु होइन। त्यो यसको हिम्मत होइन। त्यसकारण हामी दृश्य पछाडि रहेको शरीर रचनाको बारेमा कुरा गर्न शरीरबाट ब्याकअप गर्दैछौं। भित्र के छ, र मैले केहि हप्ता अघि तपाईलाई भनेझैं, प्रायः जब पास्टरहरू यहाँ आउँछन्, तिनीहरू त्यो बाहिरी सामानको बारेमा जान्न चाहन्छन्, तर हामी तिनीहरूलाई त्यो आन्तरिक सामानको बारेमा बताउन चाहन्छौं। त्यो वास्तविक मुद्दा हो जुन हामीले कुरा गरिरहेका छौं, गतिविधिहरूको वारेमा होइन; हामी कुरा गर्दैछौं, मूलतया, मनोवृत्तिको बारेमा। मनोवृत्ति। चर्च भित्र प्रवाहित जीवन प्रणाली। ती कुञ्जी हुन्। ती कुञ्जी हुन्। अब, सुरुमा हामीले कंकालको बारेमा कुरा गर्यौं, होइन र? हामीले चर्चको गैर-सम्झौता, आधारभूत, आकार दिने रूपलाई पुष्टि गरेका छौं भनेर हामीले कुरा गर्यौं: ती चीजहरू जस्तै परमेश्वरको उच्च दृष्टिकोण, धर्मशास्त्रको बिल्कुल प्राथमिकता, धर्मशास्त्र, सैद्धान्तिक स्पष्टता, व्यक्तिगत पवित्रता, र आत्मिक अधिकार। हामीले भन्यौं कि ती गैर-वार्तालाप, कंकाल गठन अवधारणाहरू हुन्। हामीसँग ती हुनुपर्छ।
र त्यसपछि कंकाललाई ठाउँमा सेट गरेपछि, हामीले भन्यौं कि चर्चमा केही आन्तरिक प्रणालीहरू हुनुपर्छ। अर्थात्, जसरी शरीरको माध्यमबाट प्रणालीहरू बहिराखेका छन् जुन त्यसको जीवन हो, त्यसरी नै मण्डलीले पनि निश्चित प्रणालीहरू मार्फत प्रवाह गरेको हुनुपर्छ। यी मनोवृत्तिहरु हुन्; र, तपाईंले देख्नुभयो कि, हामी वास्तवमै त्यसको पछि छौं। हामी मण्डली मेकानिकल होस् भन्ने चाहँदैनौं। हामी कीट हुन चाहँदैनौं, यो एक बाह्य दिनचर्या, एक अनुष्ठान, एक प्रदर्शन हो, हामीले परमेश्वरबाट सुन्ने कुरा इजरायलका मानिसहरूले अगमवक्ता आमोस मार्फत सुने जसरी सुन्नु पर्छ, जसले भने, “तिमीहरूका धार्मिक चाड़हरूलाई म घृणा गर्दछु, तिमीहरूका सभाहरू म सहन सक्दिनँ। तिमीहरूले मेरो निम्ति होमबलि र अन्नबलि चढ़ाए तापनि म ती ग्रहण गर्नेछैनँ। तिमीहरूले चढ़ाएका सबैभन्दा असल मेलबलिमाथि पनि म परवाह गर्नेछैनँ। तिमीहरूका सङ्गीतहरूको हल्ला मदेखि टाढ़ा राख। म तिमीहरूका वीणाहरूका सङ्गीत सुन्न चाहन्नँ। तर न्यायचाहिँ नदीझैँ र धार्मिकता कहिले नसुक्ने खोलाझैँ बगिरहोस्”!
र होशेले पनि त्यही सत्य देखे। उसले भने, “ए एफ्राइम, म तँलाई के गरूँ? ए यहूदा, म तँलाई के गरूँ? तेरो प्रेम बिहानको कुइरोजस्तै र सखारैको बितिजाने शीतजस्तै छ। यसैकारण मैले तिमीहरूलाई मेरा अगमवक्ताहरूद्वारा टुक्रा-टुक्रा पारेको छु। मैले तिमीहरूलाई मेरा मुखको वचनद्वारा घात गरेको छु। मेरो न्याय तिमीहरूमाथि बिजुलीजस्तै चम्किएको छ। किनभने म बलिदान होइन, दया चाहन्छु, र होमबलिभन्दा परमेश्वरको मान्यता अझ बढ़ी चाहन्छु”।
वा यशैयाका शब्दहरू: परमप्रभु भन्नुहुन्छ, “तिमीहरूका बलिदानहरूको थुप्रो मेरो निम्ति के काम लाग्छ? म त भेड़ाहरूका होमबलि र पालेका मोटा पशुहरूका बोसोका होमबलिदेखि अघाएको छु। साँढ़े, थुमा र बोकाहरूको रगतदेखि म प्रसन्न हुन्नँ। जब तिमीहरू मसँग भेट्नलाई आउँछौ, तिमीहरूले चढ़ाएका यी थोकहरू कसले चाहन्छ र? मेरा आँगनहरू खुट्टाले कुल्चीमिल्ची गर्न कसले तिमीहरूलाई भनेको छ र? व्यर्थका बलिहरू नल्याओ। तिमीहरूको धूप त मेरो निम्ति घिनलाग्दो छ। औंसी, शबाथ, र सभाहरूका साथसाथै तिमीहरूका दुष्ट जमघटहरू म सहन सक्दिनँ। तिमीहरूका औंसीका दिनहरू र ठहराएका चाड़हरूलाई मेरो हृदयले घृणा गर्छ। ती त मेरो निम्ति भार भएका छन्। ती बोक्दा-बोक्दा म थाकेको छु। तिमीहरूले प्रार्थनामा आफ्ना हात पसार्दा, म मेरा आँखा तिमीहरूदेखि छोप्नेछु। तिमीहरूले ज्यादै प्रार्थना गर्दा पनि म सुन्नेछैनँ। तिमीहरूका हात रगतले भरिएका छन्”।
अर्को शब्दमा, इजरायल उचित मनोवृत्ति बिना बाह्य धर्म भएकोमा दोषी थियो; र त्यो हामीले हेरिरहेका छौं। म साँच्चै विश्वास गर्छु कि सेवकाईको हृदय र आत्माले त्यो कंकाल जग बसाल्नु हो, र त्यसपछि मानिसहरूमा सही हृदय मनोवृत्ति सिर्जना गर्ने प्रयासमा आफ्नो समय खर्च गर्नुहोस्। यही कुराले चर्चलाई सुन्दर महिला बनाउँछ। यही कुराले मण्डलीलाई येशू ख्रीष्टको कदको पूर्णतासम्म बनाउँछ। अब, हामीले पहिले नै यी धेरै आन्तरिक मनोवृत्तिहरू हेरिसकेका छौं। हामीले आज्ञाकारिता, नम्रता, प्रेम, एकता, सेवा, आनन्द, शान्ति र कृतज्ञताको बारेमा कुरा गरेका छौं। म आज बिहान थप तीनवटा हेर्न चाहन्छु, र यसले हामीलाई सबै प्राप्त गर्न गइरहेको छैन। तर म यी तीनलाई हेर्न चाहन्छु, र म तिनीहरूको बारेमा धेरै बलियो महसुस गर्छु।
यो मेरो सूचीमा नौ नम्बरमा छ। मलाई थाहा छैन तपाईंले कसरी जोड्नुहुन्छ, तर यो एक धेरै आवश्यक मनोवृत्ति हो। यसलाई आत्म-अनुशासन भनौं। आत्म-अनुशासन। आत्म-अनुशासन। ओह, यो कत्ति महत्त्वपूर्ण छ कि हामीले, क्रिस्चियनहरूको रूपमा, अनुशासित जीवन बिताउनको लागि ईश्वरीय स्तर अनुरूपको आवश्यकता बुझ्दछौं। ओह, तपाईलाई थाहा छ आत्म-अनुशासन भनेको के हो? यो पाप हुदैन भन्नु हो। यो पाप गर्नु हुदैन भन्नु हो।; असल वा धार्मिकतालाई हो भन्नु हो। त्यो हो, यसको धेरै जटिल परिभाषा छैन; र अझै, यसले सत्यलाई समात्छ। अनुशासित जीवनले परमेश्वरको नियम बुझ्छ, र त्यो स्तरको सीमा बाहिर कुनै पनि कुरालाई अस्वीकार गर्छ।
अब, मलाई यो तपाईलाई चित्रण गर्न दिनुहोस्। १ कोरिन्थीहरूलाई आफ्नो बाइबल खोल्नुहोस्, अध्याय ९; १ कोरिन्थी, अध्याय ९, पद २४; र पावलले एउटा रूपक छनोट गर्दछ जुन हामी बस्ने यो एथलेटिक समाजमा हामी धेरै परिचित छौँ। यो एक दौड को रूपक हो, हामी केहिले सबै बुझ्छौं। पद २४ मा, उनी भन्छन्, “के तिमीहरूलाई थाहा छैन, दौड़मा दगुर्नेहरू सबै दगुर्छन्,” कि दौडमा, दौडमा सबै दौडिन्छन्। त्यो एकदम स्पष्ट छ। “तर पुरस्कार एकले पाउँछ”। अब, दौडमा, सबैजना पुरस्कारको लागि दौड्छन्। “तिमीहरू इनाम प्राप्त गर्ने किसिमले दौड”। यही कारण हो कि तपाईं दौडमा हुनुहुन्छ। त्यसैले हामी, विश्वासीहरूको रूपमा, एउटा दौडमा बोलाइएका छौं, जस्तै यो छ; र त्यो रूपक धर्मशास्त्रमा धेरै ठाउँहरूमा प्रयोग गरिएको छ। हामी दौड दौडिरहेका छौं। यहाँ मात्र होइन, तर परमेश्वरको वचनमा अन्यत्र पनि त्यही चित्रण हामीलाई प्रस्तुत गरिएको छ। र जब हामी यो दौड दौड्छौं, हाम्रो दिमागमा छ कि हामी जित्नको लागि दौडिरहेका छौं। अब, त्यो लक्ष्य पूरा गर्न के आवश्यक पर्छ? खैर, पद २५ ले हामीलाई मद्दत गर्दछ। खेलमा भाग लिने खेलाडी सबै थोकमा आत्मसंयमी हुनुपर्छ। त्यसको मतलब के हो? आत्म-अनुशासन; यो आत्म-अनुशासन हो। उसले आफूलाई नियन्त्रणमा राखेको छ, र त्यो विजयको लागि समर्पणको तत्व हो। मेरो मतलब, स्पष्ट रूपमा, एक तीस के जि बढी तौल भएको केटाले, वा जो मांसपेशीहरू शोषको शिकार हुन्छ जित्ने दौडमा जान सक्दैन। मेरो मतलब त्यहाँ एक धेरै स्पष्ट अनुशासन समावेश छ। जब हामी दैनिक घण्टा घण्टा र साप्ताहिक र मासिक र वार्षिक रूपमा खेलाडीहरु जितको स्तरमा पुग्नको लागि राख्छन् भन्ने बारे सोच्दछौं, यो अचम्मलाग्दो छ।
अब एक वर्ष पछि, हामीले हाम्रो शहरमा १९८४ ओलम्पिकहरू देखेका हुन्छौ; र हामी मिडिया द्वारा खेलाडीको सबै प्रयास चमत्कार को उजागर गरिनेछ; स्वर्ण, रजत र कांस्य पदक लिएर जानेहरूका सबै प्रचण्ड आत्म-अनुशासनलाई गरिनेछ । विश्व स्तरमा खेलको विजयले अविश्वसनीय मूल्यको माग गर्दछ। त्यस्ता खेलाडीरूले आफ्नो जीवनको पाँचदेखि दश वर्ष र त्योभन्दा पनि बढी दिनमा, छ देखि आठ घण्टा तालिम लिनु असामान्य हुदैन। समर्पणको ठूलो मात्रा हुन्छ। तिनीहरूले शाब्दिक रूपमा आफूलाई कुनै पनि पीडाको बिन्दुमा धकेल्छन्। उनीहरूलाई थाहा छ यो के हो भनेर। हामी दोस्रो हावाको बारेमा कुरा गर्छौं। दोस्रो हावा भन्दा पर जानु भनेको के हो भनेर उनीहरूलाई थाहा छ। पीडाको बिन्दु भन्दा पर जानु भनेको के हो भनेर उनीहरूलाई थाहा छ; र हामीलाई यो पनि बताइएको छ कि त्यहाँ पीडा भन्दा परको उत्साह छ जुन केवल खेलाडीले अनुभव गर्न सक्छ। र त्यो उत्साहको केहि अनुभव गर्नको लागि मेरो पृष्ठभूमिमा पर्याप्त एथलेटिक्स छ। तपाईं उच्चाईको बारेमा कुरा गर्नुहुन्छ, त्यहाँ एक छ, त्यहाँ स्वतन्त्रताको अविश्वसनीय भावना छ, ऊर्जाको अविश्वसनीय भावना छ जुन पीडाको बिन्दुभन्दा बाहिर आउँछ। खेलको प्रयासमा त्यो मूल्य कहिल्यै भुक्तान नगर्ने कसैलाई त्यो व्याख्या गर्न गाह्रो हुन्छ।
तर पावल भन्छन्, “हेर, म दौडमा छु” र उसले आत्मिक दौडको बारेमा कुरा गरिरहेको छ, र उसले भन्छ, “त्यस दौडमा, मलाई थाहा छ कि म जित्न चाहन्छु, र जित्नको लागि, मैले आफूलाई नियन्त्रणमा राख्नु पर्छ, त्यसैले उनी भन्छन्, “म [पद २६ मा] यसकारण लक्ष्य नराखी म दगुर्दिन” अर्को शब्दमा, “मलाई साँच्चै थाहा छ म कहाँ जाँदैछु भनेर। म गतिमा रहन्छु”। यो २ तिमोथी २ मा तिमोथीलाई पावलको शब्दहरू जस्तै छ, जहाँ उनले भनेका छन् कि खेलको प्रयासमा संलग्न व्यक्तिलाई थाहा छ कि यदि उसले मुकुट जित्न हो भने, उसले आफैंलाई संलग्न गर्नुपर्छ। र त्यसपछि उसले नियम अनुसार “नामोनोस” शब्द प्रयोग गर्दछ। उ नियमको दायरामा बस्नुपर्छ । उ सीमाभित्र रहनुपर्छ । उ गतिमा बस्नुपर्छ। उसले रेखा पार गर्न सक्दैन। ऊ सर्कलबाट बाहिर जान सक्दैन। ऊ सीमाबाट बाहिर निस्कन सक्दैन। उसले ट्र्याक छोड्न सक्दैन। अर्को शब्दमा भन्नुपर्दा, त्यो घटनाको अनुरूप जेसुकै माग भए पनि, यदि उसले विजयी हुन चाहन्छ भने ऊ त्यसभित्रै रहनुपर्छ। र पावलले भनेको त्यो हो , “म जित्न चाहन्छु, त्यसैले म अधिकतम प्रयास गरिरहन्र्छु”। र यहाँ निपुणताको लागि प्रयास गर्ने क्रिया प्रयोगमा आत्म-अनुशासन, आत्म-त्याग, ठूलो प्रयासको समावेश छ; र त्यसपछि त्यो आत्म-अनुशासनद्वारा आउँछ र नियमहरू भित्र बस्ने विचारलाई समेट्छ। र त्यसपछि पद २७ मा, यो सबै एकसाथमा आउँछ जब उसले भन्छ, “म [शाब्दिक रूपमा] मेरो शरीर मुनि राख्छु”। म यसलाई शाब्दिक रूपमा नियन्त्रणमा राख्छु। म यसलाई अधीनमा पिट्छु र “वशमा ल्याउँछु,” उनी भन्छन्, नत्रता अरूलाई प्रचार गर्दा, जुन मेरो दौड हो, म आफैं केही पापद्वारा अयोग्य बन्न सक्छु। अर्को शब्दमा, जसरि खेलाडीले आफ्नो शरीर र आफ्नो प्रशिक्षणको विरुद्धमा पाप गर्न र शारीरिक जितमा हार्न चाहान्दैन त्यो भन्दा बढी म पाप गर्न र आत्मिक विजयमा हार्न चाहाँदिन। र यी खेलाडीहरुले प्रयासमा मात्रा ठूलो मात्रामा ऊर्जा खर्च गर्छन्।
म गत सोमबार मियामी डल्फिनहरूसँग कुरा गरिरहेको थिएँ, र म तिनीहरूसँग बाइबल अध्ययन गर्न तल गएँ, र मैले तिनीहरूलाई जहाँ म तपाईंलाई अहिले लैजान चाहन्छु, एफिसीहरू, अध्याय ६ मा लैगए। र तिनीहरू तल कोलिजियममा, बाहिर जान, आफ्नो हतियार लगाउन को लागी र हार्नको लागि जान तयार थिए।, र यो यस्तै भयो तिनीहरु रेएदर संग हारे। र तिनीहरूको सम्पूर्ण प्रक्रियामा, तिनीहरूका केही खुट्टा र खुट्टाहरूमा पहिले नै टेप लगाइको थियो, र तिनीहरू जान र लडाइँ गर्न तयार थिए, र मैले तिनीहरूसँग तिनीहरूको जीवनको वर्षहरमा धेरै समय र ठूलो ऊर्जा र खेलाडीको प्रदर्शनको शिखरमा आउनको लागि ठूलो समय बिताएका तथ्यहरूको साझा गर्न अवसर लिएँ। । र त्यो, त्यो खेलाडी प्रदर्शनको शिखरमा पछि, तिनीहरू त्यसपछि तल जान्छन्, र तिनीहरूले आफ्नो हतियार लगाउन्छन, र तिनीहरू बाहिर जान्छन, र तिनीहरू युद्ध गर्छन, र तिनीहरूले यो भ्रष्ट मुकुट प्राप्त गर्न यो गर्छन, पावले भने जस्तै। १ कोरिन्थी ९ मा भनिएको छ। तिनीहरूले भ्रष्ट मुकुट प्राप्त गर्न यो गर्छन्।
तर मैले उनीहरूलाई सुझाव दिएँ कि त्यो भन्दा धेरै महत्त्वपूर्ण युद्ध अर्को छ, एक अविनाशी मुकुटको लागि आत्मिक युद्ध, अनन्त उत्तराधिकारको लागि, महिमामा राखिएको जुन कहिल्यै नओईलाउने
; कि त्यहाँ उनीहरूको जीवनमा कुनै पनि फुटबल खेल भन्दा धेरै महत्त्वपूर्ण युद्ध थियो, र त्यहाँ, त्यो युद्धको लागि लगाईने, काँध प्याडहरू र छाती प्याडहरू र आर्म प्याडहरू र हेलमेट र हिप प्याडहरू र अन्य सबै सामानहरू भन्दा धेरै महत्त्वपूर्ण कवच थियो। त्यहाँ अर्कै हतियार थियो। त्यहाँ अत्यावश्यक हतियार छ यदि तिनीहरू आत्मिक युद्धमा विजय हुन चाहाँन्छ भने, र मैले तिनीहरूलाई एफिसी ६ को पद ११ मा परिचय गराए, “दियाबलसका युक्तिहरूका विरुद्धमा खड़ा हुन सक्नलाई परमेश्वरका सारा हातहतियार धारण गर” तपाईंले आफ्नो हतियार लगाउनु पर्छ। मैले उनीहरूलाई भनें, “तपाईहरू त्यहाँ बाहिर गएर आफ्नो जिम शर्टहरूमा ऐल.ए रेदर विरुद्ध लड्न जानुहुने छैन त्यसरी नै तपाईं आफ्नो आत्माको शत्रुहरू विरुद्ध तयारी नगरी लड्न बाहिर जानु हुनेछैन”। “किनकि हामीहरूको युद्ध [यसले पद १२ मा भन्छ।] शरीर र रगतको विरुद्ध होइन, तर प्रधानताहरूका विरुद्ध, शक्तिहरूका विरुद्ध, वर्तमान अन्धकारका सांसारिक शासकहरूका विरुद्ध र स्वर्गीय स्थानहरूमा भएका दुष्ट्याइँका आत्मिक सेनाहरूका विरुद्ध हो। हामी लडाईमा छौं, र यो युद्ध वास्तवमा मानिसहरु संग होइन। मानिसहरु अदृश्य राक्षसी संसारका प्यादे र खेलौना मात्र हुन्। वास्तविक लडाई दुष्ट् आत्माहरु संग हो। मलाई त्यो राम्ररी थाहा छ।
म कहिले बिर्सने छैन कि एक रात जेरी मिचेल र मैले भोगेको कुरा, भूत लागेको केटीसँगको लडाईलाई जब उनले लात हानिन र चिच्याइन् र कोठा वरिपरिको फर्निचर फ्याँकिन्; र म कोठा भित्र जादाँ उसले यसो भनेको सुनेको कहिल्यै बिर्सने छैन, “उसलाई बाहिर निकालिदिनुहोस। उ बाहेक कोहीपनि आउन सक्छ, उ होइन; उसलाई भित्र आउन नदिनुहोस्”। अनि त्यो उनको आफ्नै आवाज बाहेक अर्को आउँदै थियो, र मैले म को हुँ भनेर भूतहरूले थाहा पाएको महसुस गरें। त्यो डरलाग्दो कुरा हो। जब उसले भन्न थाल्यो, तिमीलाई थाहा छ, “उ होइन, उसलाई होइन, “मेरो मानवीय प्रतिक्रिया थियो, ठीक छ, म जान्छु। त्यसपछि मैले महसुस गर्न थाले कि यदि तिनीहरूले मलाई चिन्छन र मलाई मन पराउँदैनन् भने, म सही टोलीमा हुनुपर्छ; र म परमेश्वरको शक्तिमा उभिएँ त्यो अवस्थाको बिरूद्ध; र हामीले त्यहाँ घण्टौं कष्टदायी प्रयासहरू बितायौं जबसम्म परमेश्वरले उहाँको अनुग्रहमा, उनले पापको पश्चात्ताप गरेकोले शुद्ध र शुद्ध गर्न कदम चाल्नुभयो। तर त्यस बेला देखि, मलाई वास्तविक लडाई कहाँ छ भन्ने प्रश्न कहिल्यै आएन। मलाई थाहा छ वास्तविक लडाई कहाँ छ भनेर। यो एक आत्मिक स्तर मा एक गम्भीर युद्ध हो जुन अदृश्य छ; र मानिसहरू, मैले भनेझैं, भूतहरूको हातमा प्यादा र खेलौनाहरू हुन्। र हामीले साँच्चै, ख्रीष्ट र ख्रीष्टका सबैको विरुद्धमा लडाइएका युद्धको गम्भीरता बुझ्नुपर्छ।
त्यसैले हामीले हतियार लगाउनु पर्छ, यसले यो भन्छ, सक्षम उभिनको लागि। यो प्रयासका लागि हामी तयार हुनुपर्छ । म पद १४ मा दुईवटा तत्वहरूलाई औंल्याउन चाहन्छु। पहिलो, हामीले “आफ्नो कम्मर सत्यले बाँधेर राख्नुपर्छ”। जसरी रोमन सिपाहीले जीवन र मृत्युको लागि हात-हातको लडाईमा वरिपरि उड्ने सामग्रीहरू लिएर जाने सोच्दैन। किनभने ऊ धेरै कमजोर बन्न सक्छ। उसलाई सजिलै तल तान्न सकिन्थ्यो, वा यो उनको बाटोमा अल्झिन सक्छ र उसको आफ्नै मृत्युको कारण हुन सक्छ। र त्यसैले उसले बेल्ट लगाएर सबैलाई तान्थ्यो र सबैलाई एकै ठाउँमा जम्मा गर्दथ्यो ताकि यो कत्ति पनि ढीला नहोस्, तर आफ्नो वरिपरि बलियो पार्थियो। र प्रेरितले भन्छन कि, यो पेटि वा सत्यता वा इमानदारीको घेरा हो। यो कि उसले कुरा गरिरहेको वास्तवमै प्रतिबद्धता हो। उसले आत्म-अनुशासनको कुरा गर्छन्। उसले युद्धको बारेमा गम्भीर रूपमा लडाइँमा जाने व्यक्तिको बारेमा कुरा गरिरहेका छन, तपाइँको कार्यलाई सँगै तान्दै, सबै खुल्ला अन्त्यहरू प्राप्त गर्दै, तपाइँ कुराको बारेमा मजाक नगरिकन। मेरो मतलब तपाईले के गर्न आवश्यक छ त्यो गर्न जाँदै हुनुहुन्छ, र म साँच्चै विश्वास गर्छु, आत्म-अनुशासनको यस मामिलामा, हामी, क्रिश्चियनहरूको रूपमा, हाम्रो कार्यलाई सँगै गर्न आवश्यक छ। हामीले यसो भन्न थाल्नुपर्छ, “यहाँ साँघुरो बाटो छ, र यो परमेश्वरले हामीले हिँडेको चाहनुभएको बाटो हो, र हामी यहाँ हिँड्नेछौं”। र यो सजिलो छैन, किनकि सबै बाटोमा, आवाजहरूले हामीलाई मोड्न बोलाउँछन्। र यदि हामीले परमेश्वरलाई प्रेम गर्नुभन्दा आनन्दलाई बढी माया गर्छौं, यदि हामीले कुनै पनि समयमा परमेश्वरलाई प्रेम गर्नुभन्दा आत्म-सन्तुष्टिलाई बढी प्रेम गर्छौं भने, तब हामी ट्र्याकबाट हटेका हुन्छौं, र हामीले आत्म-अनुशासन प्रयोग गरेका हुदैनौं, र पापमा प्रवेश गरेका हुन्छौं। र यसैले तपाईंले प्रेरित पावले यसो भनिरहेको देख्नुहुन्छ, “यो युद्ध हो, र तपाईं गम्भीर हुनुहोस्, र तपाईंले आफ्नो, आफ्नो अंगरखालाई तान्नुहोस्, यसलाई विजयको लागि वास्तविक प्रतिबद्धताको कार्यमा एकसाथ सिन्च गर्नुहोस्”।
र त्यसपछि उनले धार्मिकताको छातीपातको बारेमा कुरा गर्न जान्छन्। एक रोमन सिपाहीले आफ्नो महत्वपूर्ण अंगहरू जोगाउन आफ्नो छातीमा छातीपात लगउन्छ। र, स्पष्ट रूपमा, यदि उनीसँग यो थिएन भने, ऊ आफ्नो छातीमा उड्न सक्ने बाण, चक्कुको लागि ज्यादै जोखिममा हुन्थियो। उसलाई आफ्नो हतियार चाहिन्छ, र कवच धार्मिकता वा पवित्रता हो, जे सही छ त्यहि गर्न, परमेश्वरको व्यवस्थामा आत्म-अनुशासन नत्र हामी कमजोर हुनेछौँ।
हामी जित्नको लागि दौडमा छौं, र हामीले जित्नको लागि अनुशासित हुनुपर्दछ, र हामीले पवित्रताको मामिलामा परमेश्वरको इच्छाको आज्ञाकारितामा बाँच्ने जीवन पाउनुपर्दछ। पावलले हामीलाई त्यसको लागि बोलाउँदै छन्। २ कोरिन्थी ७:१ मा उनले यसलाई अर्को तरिकाले भनेका छन्। उनी भन्छन्, “यसैले यी प्रतिज्ञाहरू ...” यो भनिरहेका छन् कि परमेश्वरले तपाईंलाई यति धेरै दिनुभएको छ, परमेश्वरले तपाईंलाई यति धेरै दिनुभएको छ कि “तिमीहरू मेरा छोराछोरीहरू हुनेछौ,' सर्वशक्तिमान् परमप्रभु भन्नुहुन्छ”। अध्याय ६, पद १८ मा। मेरो मतलब यो हो कि परमेश्वरका छोराहरू र छोरीहरू हुनुमा हाम्रा सबै कुराहरू छन्: तपाईंसँग यी सबै कुराहरू छन् भनेर देखेर, “प्रिय प्रियहरु हो, हामी शरीर र आत्माको सबै फोहोरबाट आफूलाई शुद्ध पारौं, परमेश्वरको भयमा सिद्ध हुदै पवित्रतामा”।
मेरो मतलब पेटी लगाउनुहोस्, र छातिपाता लगाउनुहोस्, र जित्ने कुरामा दौड दौडौं। नियम पालना गरौं र सिमामा बसौं। भरपुर, तनमनले प्रयास गरौं। अनुशासनहीन क्रिस्चियनहरूलाई देख्दा मलाई दुःख लाग्छ। म दुःखी हुन्छु जब म क्रिस्चियनहरूलाई देख्छु जसको जीवनमा यति धेरै चुहावट हुन्छ। ओह, त्यहाँ आज्ञाकारिताको रेखा छ, तर तिनीहरू सधैं यसबाट टाढा छन्। उनीहरुले बुझ्छन् । तिनीहरू मात्र यसमा प्रतिबद्ध छैनन्। फिलिप्पीको अन्तिम अध्याय, चौथो अध्याय र आठौं पदको अन्त्यमा पावलले यसलाई अर्को तरिकाले भनेका छन्। “अन्त्यमा भाइ हो, जे कुरो सत्य छ, जे कुरो आदरणीय छ, जे कुरो न्यायसङ्गत छ, जे कुरो शुद्ध छ, जे कुरो प्रेम-योग्य छ, जे कुरो कृपामय छ, यदि केही श्रेष्ठता, प्रशंसाको योग्य केही छ भने (के गर?) यी नै कुराका विचार गर। सुन्नुहोस्, मानिसहरू हो, तपाईंको आत्म-अनुशासन भनेको तपाईंले आफ्नो दिमाग कहाँ राख्नुहुन्छ, जहाँ तपाईं आफ्नो दिमाग सेट गर्नुहुन्छ, जहाँ तपाईंले आफ्नो विचार सेट गर्नुहुन्छ भन्ने कुरा हो। किनभने, “मानिसले आफ्नो हृदयमा [के?] सोच्छ त्यहि हो। र एक शुद्ध जीवन र एक आत्म-अनुशासित जीवन परमेश्वरको वचन द्वारा संतृप्त जीवन द्वारा निर्मित भएकोहुन्छ।
तपाईंले देख्नुभयो, हामीले तपाईंलाई सिकाउने र तपाईंलाई वचन दिनुको कारण यही हो कि; जब तपाईं प्रलोभनको सामना गर्नुहुन्छ, परमेश्वरको आत्माले तपाईंलाई त्यहाँ रोपिएको वचनमा फर्काउन सक्नु भएको होस्। तपाईंले धर्मशास्त्र पढ्नु र धर्मशास्त्रमा मनन गर्नुको कारण यो हो कि त्यो वचन तपाईंको हृदयमा बसोस् भनेर। र त्यसपछि, दाऊदले भनेझैं, “तपाईंको वचन मैले मेरो हृदयमा लुकाएको छु कि म पाप नगरूँ भनरे”। र त्यसकारण तपाईंको विचारलाई परमेश्वरको वचनद्वारा नियन्त्रण गर्नुपर्दछ। कलस्सी ३ ले भन्छ, “ख्रीष्टको वचन तिमीहरूमा प्रशस्त रूपमा बास गरोस्”। त्यसैले यो आत्म-अनुशासनको स्रोत हो। त्यसपछि यसले तपाइँको तर्फबाट प्रतिबद्धताको माग गर्दछ, र म यस बारे चिन्तित छु। म, म चिन्तित छु कि ईसाई धर्ममा, हाम्रो समयमा, अनुशासनको कमी छ। परमेश्वरले आफ्नो स्तर परिवर्तन गर्नुभएको छैन। परमेश्वरले साँघुरो बाटो वा साँघुरो पथ परिवर्तन गर्नुभएको छैन। यो पटक्कै परिवर्तन भएको छैन। परमेश्वरको व्यवस्था परमेश्वरले सुरुमा दिनुभएको थियो त्यो भन्दा बढी खोलिएको छैन; र आज्ञाकारिताको स्तर उस्तै छ। तर क्रिस्चियनहरूले यसलाई आफैं फराकिलो बनाएका छन् र कृत्रिम सहिष्णुता सिर्जना गरेका छन्, र हामीले संसारका साइरनहरूले हामीलाई हाम्रो मार्गबाट बाहिर बोलाएको सुनेका छौं। यो दुखद छ।
यो महिना, महिनाको सुरुमा, मलाई ओरेगन जाने मौका मिल्यो। मैले हाम्रा जुनियर हाई पास्टर क्रिस मुलरलाई मसँग लिएर गएँ। अनि हामी त्यहाँ माथिको जंगलमा तीन हजार मानिसहरूसँग कुरा गर्न गयौं। हामीले राम्रो समय बितायौँ। परमेश्वरले आषिश दिनुभयो। केही मानिसहरू ख्रीष्टकहाँ आए। अरूलाई विश्वास र ठूलो प्रतिबद्धतामा प्रोत्साहित गरियो। तीन अद्भुत, अद्भुत दिन, र क्रिस र मैले त्यहाँ केहि चीजहरूको बारेमा धेरै कुरा गर्यौं। उनले मलाई अचम्म लाग्ने जुनियर हाई युवाहरूसँग काम गर्दाको केही कुराहरू भने - जसले हामीलाई हाम्रो क्रिश्चियन समाजमा हामी वास्तवमै कहाँ छौं भनेर औंला राख्न मद्दत गर्न सक्छ। उदाहरणका लागि, उनले यस गर्मीमा जुनियर हाई युवाहरूसँग क्याम्पमा सानो सर्वेक्षण गरे। ५४ जुनियर हाई बच्चाहरू लिए र पत्ता लगायो कि ५४ मध्ये नौ जनाले कहिल्यै आर-रेट गरिएको चलचित्र हेरेका थिएनन्। पैंतालीस जनाले हरेका थिए। उनले सातौं कक्षाका केटाहरूलाई लिए, र पैंतीस सातौं कक्षाका केटाहरूमध्ये, पच्चीसले आर-रेट गरिएको चलचित्र हेरेका थिए। त्यो १२ वर्ष वा सो भन्दा माथि हो। छब्बीस जनाले कुनै न कुनै रूपमा असिल पत्रिकाहरू पढिरहेका थिए; र ती चौतीस मध्ये चौबीस जना क्रिश्चियन स्कूलमा जान्छन्। र उनले मलाई उनीहरूमध्ये कतिको घरमा छन्, घरको केबल टिभी छ जहाँ उनीहरूले चलचित्र च्यानलहरूमा फोहोर पम्प गरेको थोकमा र यससँगै आउने सबै फोहोरहरू हेरे भनेर मलाई बताउन गए।
त्यसबाट म साँच्चै दुःखी भएँ। मलाई असाध्यै पिडा भयो । मानिसहरू हो, मलाई तपाईलाई केही भन्न दिनुहोस्, तपाईंले सातौं-कक्षाको बच्चालाई आर-रेटेट गरिएको चलचित्रमा यसले उसको जीवन वा उनको जीवनमा पूर्ण रूपमा विनाशकारी प्रभाव बिना पर्दाफास गर्न सक्नुहुन्न। त्यहाँ कुनै तरिका छैन कि सातौं-कक्षा दिमागले नकारात्मक प्रतिक्रियाहरू बिना गणना गर्न सक्छ भनेर। तपाईंले त्यो इमेजरी याद नगरी १८-फिट अग्लो नग्न मानिसहरूलाई हेर्न सक्नुहुन्न। र यदि तपाइँ हुनुहुन्छ भने, यदि तपाइँको बालुवामा तपाइँको टाउको यति धेरै छ कि तपाइँ सोच्नुहुन्छ कि तपाइँको जुनियर हाई बच्चाले यसलाई ह्यान्डल गर्न सक्छ भनेर, तपाइँ गलत हुनुहुन्छ। तपाईंलाई मद्दत चाहिन्छ। यदि तपाइँ तपाइँको कनिष्ठ उच्च युवा व्यक्तिलाई आर-रेटेट गरिएको चलचित्रमा जान अनुमति दिनुहुन्छ भने, तपाइँ तिनीहरूको पापमा योगदान गर्दै हुनुहुन्छ। तपाईंले तिनीहरूको दिमागमा तिनीहरूले सम्हाल्न नसक्ने कुराहरू जाम गर्दै हुनुहुन्छ। यदि तपाईंले तिनीहरूलाई घरमा बसेर केबल टेलिभिजन स्टेसनमा फोहोर हेर्न दिनुभयो भने, पछि पछि उनीहरूलाई परमेशवरका कुराहरूमा कुनै चासो नहुँदा चकित नहुनुहोस्, र यो नभन्नुहोस्, “ठीक छ, हामीले उसलाई सधैं चर्चमा लियौं”।
यो विनाशकारी छ। अर्को कुरा भनौँ । यदि तपाइँ आर-रेट गरिएको चलचित्रमा जानुहुन्छ भने, तपाइँ आफ्नै पापीपनमा योगदान गर्दै हुनुहुन्छ। तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, यो कला हो”। होइन, यो कला होइन। यो फोहोर हो, सादा फोहोर हो। तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, यसको केही सामाजिक मूल्य छ। मेरो मतलब यो हो, यो हाम्रो संस्कृतिको टिप्पणी हो”। पक्कै, तपाइँ सोच्नुहुन्छ कि यो यस तरिकाले पदोन्नति हुने छैन? अरू कसरी तिनीहरूले असल, नैतिक मानिसहरूलाई आकर्षित गर्न र तिनीहरूको सोचको विनाशमा योगदान दिन सक्छन्? मेरो मतलब क्रिस्चियनको जीवनमा अपवित्रताको लागि कुनै ठाउँ छैन जुन पीजी चलचित्रबाट पनि बाहिर आउँछ, नग्नतालाई छोड्नुहोस् जुन ती फोहोर चीजहरूबाट निस्कन्छ जुन उनीहरूले असिल चलचित्रहरू भन्छन्। र यदि तपाईं जानुहुन्छ भने, तपाईंलाई थाहा छ तपाईं किन जानुहुन्छ? तपाईं जानुहुन्छ किनभने तपाईं संसारले यति धेरै चुस्निनु भएको छ कि तपाईं त्यसको शिकार हुनुहुन्छ, तपाईंले त्यहाँ बस्दा देख्नुहुने कुरा मात्र होइन, तर तपाईं तिनीहरूको विज्ञापन प्रविधिको शिकार हुनुहुन्छ जसले तपाईंलाई त्यहाँ सुरु गर्न पुरायो। र म सच्चा छु-- म यस बारे गम्भिर छु, किनकि म मेरो हृदयमा धेरै गम्भिर महसुस गर्छु: कि तपाईले मानिसहरूमा ईश्वरीय सोच खेती गर्ने आशा गर्न सक्नुहुन्न यदि ठूला छविहरू र फोहोरको निरन्तर छविहरू हेर्छन्, वा जो हुन्। फोहोर, कुहिएको पत्रिकाहरू मार्फत चल्दै हुनुहुन्छ भने। तपाईंले यो गर्न सक्नुहुन्न। म, हामी लड्न सक्दैनौं।
र, अभिभावकहरु हो, तपाईंले एउटा उदाहरण सेट गर्न आवश्यक छ। तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, मेरोलाई कहिल्यै जान दिएन। म तिनीहरूलाई लिन्नेछु”। यदि तपाईंले त्यसो गर्नुभयो भने परमेश्वरले तपाईंलाई मद्दत गर्नुभएको होस्। तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, मलाई थाहा छैन उसले के गर्छ भनेर”। त्यो सबै भन्दा नराम्रो हो। तपाईलाई राम्ररी थाहा छ, किनकि त्यो सानो जीवन परमेश्वरको भण्डार हो, र येशूले तपाईलाई त्यो सानो जीवन दिनुभयो; र यदि तपाईंले त्यो चीजलाई फोहोरसँग पम्प गर्न अनुमति दिनुहुन्छ भने, तपाईं त्यसको लागि जवाफदेही व्यक्ति हुनुहुनेछ। मेरो मतलब ५४ बच्चाहरू मध्ये ४५ जना आर रेटट् फिल्ममा गएका छन्? स्तब्ध पार्ने कुरा। तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, मेरो बच्चाले के गर्छ म यसलाई मद्दत गर्न सक्दिन”। ओह, तपाईंले मद्दत गर्नुहोस्; र तपाईं ती चीजहरू मध्ये एकमा कहिल्यै नजानु राम्रो हुन्छ। तपाईं ती कथित मध्ये एकमा कहिल्यै नजानु राम्रो हुन्छ जहाँ अपमानजनक छ। त्यसले जे गर्छ केवल कम गरिरहन्छ, यसले केवल मानकलाई आक्रमण गर्दछ, मानकलाई आक्रमण गर्दछ, मानकलाई आक्रमण गर्दछ, आक्रमण गर्दछ; र संगीतले पनि एउटै कुरा गर्छ। यसले यसलाई आक्रमण गरिरहन्छ र यसलाई आक्रमण गरिरहन्छ, जबसम्म, हाम्रो शुद्धताप्रतिको कठोर प्रतिबद्धता टुट्दैन; र यो सबै बिस्तारै भइरहेको छ। म त्यसमा आफूलाई पर्दाफास गर्दिन, किनकि म सवै चीजहरूप्रति परमेश्वरको दृष्टिकोण राख्न चाहन्छु, संसारको होइन।
र त्यहाँ एक अर्थ छ जसमा तपाईंले आफैलाई अलग्गै राख्नु पर्छ। तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, मेरो मतलब तपाईं ह, तपाईंलाई थाहा छैन के भइरहेको छ भनेर”। त्यो सही हो, र मलाई वास्ता छैन। मलाई के भइरहेको छ भन्ने राम्रो थाहाँ छ। म कहिल्यै आर-रेट गरिएको चलचित्रमा गएको छैन, र म कहिल्यै एउटामा जाने इरादा राख्दिन, र मलाई पीजी चलचित्र वा अरू कुनै पनि कुरामा जानको लागि कहिल्यै रुचि छैन। मेरो मतलब, मेरो लागि, यो थोरै वा सबै कुरा हेरेको, यो बिर्सनुहोस्, तपाईंलाई थाहा छ? मलाई संसारको फोहोरमा मेरो दिमाग खोल्ने कुनै रुचि छैन। म किन त्यसो गर्छु? साना केटाकेटीहरूलाई सोच्दा मेरो हृदय दुख्छ ... मेरो मतलब यो हो कि, यसले बच्चालाई मद्दत गर्दैन। यसले किशोरलाई मद्दत गर्दैन। यसले जीवनका सबै संघर्षहरू सामना गर्न र यौन विचारहरू र पहिचानको विकास गर्न प्रयास गर्ने किशोरकिशोरीलाई त्यस प्रकारका सामानहरूमा पर्दाफास गर्न मद्दत गर्दैन।
मानिसहरु हो, म केहि कानूनीवादको बारेमा कुरा गरिरहेको छैन। म पापको बारेमा कुरा गर्दैछु, केवल सादा कुरूप पाप। मेरो मतलब के हो भने, युवा आँखा अगाडि फोहोरको परेड गर्नु भन्दा नराम्रो कुरा संसारले के गर्न सक्छ, र तिनीहरूले त्यो पाएका छन्, तिनीहरू अहिले यसमा छन्। तिनीहरूले गर्न सक्ने हरेक तरिकामा छन्। प्रियहरु हो, यो समय अनुशासित जीवनको लागि हो, यो समय अनुशासित जीवनको लागि हो। यो समय पीडित हुन बाट रोक्ने समय हो,“यहाँ आउनुहोस्। “यहाँ आउनुहोस्। यता आउनुहोस्, हामी तपाईंलाई खुशी दिनेछौं जुन भन्छन् हामी तपाईंलाई आनन्द दिनेछौं भनेर चिच्याइरहेका साइरनहरूमा जान रोक्नुहोस्” यसको लागि ठाउँ छैन। अनि म तपाईलाई केही भन्छु। यदि तपाइँ ती चीजहरूमा जानुहुन्छ भने, मलाई तपाइँ मण्डलीमा कति पटक हुनुहुन्छ त्यसको मतलब छैन; तपाईंले अहिलेसम्म आफ्नो जीवन पूर्णतया परमेश्वरले बोलाउनुभएको प्रतिबद्धतामा दिनुभएको छैन। तपाईंले छैन। त्यस क्षणमा, तपाईंले आज्ञाकारिताको अनुशासित मार्गबाट आफूलाई त्याग्नु भएको छ; र यदि तपाइँ तपाइँको सानो दिमागमा यसलाई अस्वीकार गर्दै हुनुहुन्छ जसले मलाई वा तपाइँलाई देखाउँछ कि तपाइँ युद्धमा हुनुहुन्छ, र तपाइँ हार्दै हुनुहुन्छ। तपाई हार्दै हुनुहुन्छ। र यो कत्तिको नराम्रो छ भन्ने प्रश्न पनि होइन, किनकि हामीले सोच्नु पर्ने, नराम्रो नभएका कुराहरूमा होइन, तर के मा सोच्नुपर्छ? ती राम्रा कुराहरुमा सोच्नुपर्छ।
ठिक छ, म तपाईंलाई दोस्रो मनोवृत्तिमा लैजान्छु जुन म आज बिहानको बारेमा कुरा गर्न चाहन्छु। यो उ जवाफदेहिताको दृष्टिकोण हो। उत्तरदायित्व: र म चाहान्छु, म फेरि यसका आधारभूत कुराहरूमा फर्कन चाहन्छु। हामीले मण्डलीलाई उत्तरदायित्वमा अवस्थित हुनुपर्छ भनेर सिकाउनु आवश्यक छ। अर्को शब्दमा, हामी सबै एक अर्काको लागि उत्तरदायी हुन्छौं। त्यो सबै भन्दा धेरै, हामी एक अर्काको बारेमा चिन्तित हुनुपर्छ, यसमा होइन कि कार्पेट वा वालपेपर के रंगको छ वा, वा यो सानो कार्यक्रम कसरी चल्दै छ वा त्यो सानो कार्यक्रम कसरी चल्दै छ वा हामीलाई यो वा त्यो मनपर्छ। हामी एक अर्काको बारेमा चिन्तित हुनुपर्छ। एक क्षणको लागि मत्ती ७ मा जानुहोस्। जवाफदेहिता भनेको के हो भन्ने बारे म तपाईको दिमागलाई ताजा गर्न सक्छु कि भनेर मलाई हेर्न दिनुहोस्। मत्ती ७ मा, म केवल दुई पदहरू उल्लेख गर्न चाहन्छु, पद ३ र ४ हरु। यसले यसो भन्छ: “किन तिमी आफ्नो भाइको आँखामा भएको धूलोको कण देख्तछौ - यदि तपाइँ चाहनुहुन्छ भने यो टुथपिक। - त्यो तपाइँको भाइको आँखामा छ”। तपाईं यसको बारेमा यस टुथपिकको वारमा चिन्तित हुनुहुन्छ, तपाईंको भाइको आँखामा यसले केलाई जनाउँछ? ठीक छ, यसले केही पाप, केही असफलता, केही गलतलाई जनाउँछ; र तपाईं चिन्तित हुनुपर्छ। तर यो भन्छ कि तपाई किन त्यसको बारेमा चिन्तित हुनुहुन्छ, तर आफ्नै आँखामा मूढ़ाचाहिँको तपाईलाई चिन्ता छैन? पद ४: “अथवा तिम्रो आफ्नै आँखामा मूढ़ा छ भने कसरी तिमी तिम्रो भाइलाई भन्न सक्छौ, ‘मलाई तिम्रो आँखाबाट धूलोको कण निकाल्न देऊ”।? मेरो मतलब यो हो, यो हो, यो यहाँ अत्युक्ति हो। यो एक हास्यास्पद हुन्छ - यदि यो एक कार्टुन हुन्थियो भने, हामी हाँस्ने थियौं। यो बेवकू छ। तर उसले भन्न खोजेको के हो, “हेर, तपाईले आफ्नो भाइको लागि जे गर्न आवश्यक छ, यदि तपाईले आफ्नै जीवनमा पाउँनु भएको छैनौ भने कसरी यो गर्न सक्नुहुन्छ”?
अब यसले हामीलाई के देखाउँछ भने यो धेरै महत्त्वपूर्ण छ। एकअर्काको आँखामा भएका चीजहरूको हेरचाह गर्ने हामीमा एकअर्काप्रति जिम्मेवार छ। हामी एक अर्काको पापसँग व्यवहार गर्ने जिम्मेवारी छ; तर हामीले त्यो गर्न भन्दा अघि, हामीले के गर्नुपर्छ? हामी आफै संग व्यवहार गर्नु पर्छ। अब, म विश्वास गर्छु कि मण्डलीमा जवाफदेहिता एकदमै महत्त्वपूर्ण कुरा हो। मलाई विश्वास छ कि हामी सबै एकअर्काको लागि जवाफदेहि छौं। तर म तपाईका लागि जवाफदेही हुन सक्नु अघि, मैले मेरो आफ्नै कार्यमा राम्रो हुनु पर्छ। र जवाफदेहिताको, त्यसपछि, उल्टो प्रभाव हुन्छ। जब म बुझ्छु कि मेरो जिम्मेवारी तपाईको हेरचाह गर्नु हो भने, तब म ठीक छु भनेर सुनिश्चित हुनु पर्छ। अब, मलाई यसलाई व्यावहारिक सर्तहरूमा राख्न दिनुहोस्। तपाईंले कसैलाई चिन्नुहुन्छ जो अब मण्डलीमा आउँदैन। यसको बारेमा लामो समयसम्म सोच्नुहुन्छ र तपाईंले सायद गर्नुहुन्छ। तपाईलाई थाहा छ जो केही समयको लागि आए, र अब आउँदैन। त्यो व्यक्तिकहाँ गएर भन्नु तपाईंको जिम्मेवारी छ, “हेर, तपाईंले भेलालाई त्याग्दै हुनुहुन्छ। तपाईं परमेश्वरका जनहरूसँग हुन आवश्यक छ। तपाईं पैसा कमाउनमा कम प्रतिबद्ध हुनु आवश्यक छ, पृथ्वीमा खजाना जम्मा गर्ने श्राप, र परमेश्वरका जनहरूसँग रहन थप प्रतिबद्ध हुन”। तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, म को हुँ र त्यो गर्ने? मैले आफ्नै जीवनमा समस्याहरू पाउन्छु”। कुरो यही हो। आफ्नो जीवन सफा गर्नुहोस्, र आफ्नो आँखाबाट मूडाँ निकाल्नुहोस्। त्यसपछि त्यो गर्न जानुहोस्। हेर्नुहोस्, यसैले म भन्छु जवाफदेहिता एक आत्म-शुद्ध वास्तविकता हो। जब म अन्य मानिसहरूको बारेमा चिन्तित हुन्छु, म द्वारा, उप-उत्पादन द्वारा, म आफैंको बारेमा चिन्तित हुनुपर्दछ किनभने मैले आफैसँग व्यवहार नगरेसम्म म तपाईंसँग व्यवहार गर्न सक्दिन।
गलाती ६ ले भन्छ, “भाइ हो, यदि कुनै मानिस अपराधमा पक्राउ पर्यो भने तिमीहरू जो [के?] आत्मिक छौ, तिमीहरूले नै नम्रतापूर्वक तिनको सुधार गर”। त्यसोभए यदि ऊ अनआज्ञाकारी अवस्थामा छ भने, यसलाई मद्दत गर्न आज्ञाकारितामा हिंड्ने व्यक्ति चाहिन्छ। त्यसैले तपाईंले उसलाई मद्दत गर्न अघि, तपाईंले आफैलाई मद्दत गर्न जाँदै हुनुहुन्छ। त्यसैले जबसम्म मानिसहरू जवाफदेहिता सम्बन्धमा जान्छन्, यसले आत्म-शुद्धिकणमा प्रभाव पार्छ। तपाईंले मलाई एउटा चर्च देखाउनुहोस् जहाँ मानिसहरूलाई अरूहरू पापमा परेकाहरूको वास्ता गर्न सिकाइँदैन, जहाँ उनीहरूलाई अरूलाई पुनर्स्थापना गर्न सिकाइँदैन, र म तपाईंलाई एउटा चर्च देखाउनेछु जहाँ मानिसहरूको पनि आफ्नै पाप प्रकट हुँदैन, र तिनीहरू यसलाई लुकाउन र धेरै सजिलो संग ढाक्न सक्छ। जवाफदेहिता हुनुपर्छ; र जब म तपाईंको लागि जवाफदेहि हुन्छु, म मेरो लागि जवाफदेहि छु, त्यसैले यो धेरै, धेरै महत्त्वपूर्ण, र आवश्यक छ।
अब मत्ती १८ मा जानुहोस् र यसले कसरी काम गर्छ हेरौं। यदि मैले आफ्नै आँखामा आठ-बाइ-आठको मूडाको हेरचाह गरेको छु भने, र जब तपाईं पापमा पर्नु हुन्छ म तपाइको वारमा के गर्न जाँदैछु? ठीक छ, मत्ती १८ को पद १५; तपाईलाई याद छ हामीले केहि महिना पहिले यो अध्ययन गरेका थियौं। भन्छन्, “तिम्रो भाइले तिम्रो विरुद्धमा अपराध गर्यो भने, गएर तिमीहरू दुई मात्र हुँदा त्यसको दोष देखाइदेऊ’। त्यसैले यदि उसले पाप गर्छ भने, तपाईं उसकहाँ जानुहुन्छ। यो हो गर्ने तरिका। एउटा मण्डलीलमा त्यस प्रकारको जवाफदेहिता हुनुपर्छ। उदाहरणका लागि, मेरो मतलब यदि तपाइँ कसैलाई चिन्नुहुन्छ भने, जसको व्यवसाय छ, र तपाइँलाई थाहा छ कि उनीहरूले ठीक गरिरहेका छैनन्, उनीहरूले कर्मचारीहरूलाई सही व्यवहार गरिरहेका छैनन्, उनीहरूले आफ्ना साझेदारहरूसँग सही व्यवहार गरिरहेका छैनन्, उनीहरू व्यापारमा बेइमान गर्दै छन्। परमेश्वरको सामु उहाँको सन्तानको रूपमा तपाईंको दायित्व छ कि त्यो व्यक्ति जो क्रिश्चियन हो र उसलाई यो भन्नुहोस्, “तिमी पापमा छौ”। अनि तपाईले मायापूर्वक गर्नुपर्छ, तर तपाईको प्रतिक्रिया हुन्छ—र तपाई भन्नुहुन्छ, “मैले त्यो गर्न सक्दिनँ। मेरो आफ्नै छ”-- त्यसपछि आफ्नै समस्याहरू समाधान गर्नुहोस्। तपाईं भन्नुहुन्छ, “ठीक छ, यसले धेरै समय लिन्छ। समय।“ होइन, यो केवल स्वीकार को प्रार्थना को रूप मा मात्र लामो छ। र एक शुद्ध हृदय र एक मायालु आत्मा संग, तपाईं त्यो व्यक्ति मा जानुहोस् र त्यो पाप को सामना गर्नुहोस्। यदि तपाईंलाई थाहा कसैले विवाह मा आफ्नो पार्टनर को लागी सही र सत्य छैन। वा आमाबाबु जो आफ्ना छोराछोरीहरूलाई उनीहरूले गर्नुपर्ने काम गर्न विश्वासयोग्य छैनन्, वा बलबच्चाहरू जसले आफ्ना आमाबाबुलाई गर्नु पर्ने कराहरु गरेका छैनन्, यदि तपाइँ कसैलाई चिन्नुहुन्छ जो चर्चमा कुनै पनि तरिकाबाट बाहिर छ भने, यो प्रेममा तपाइँको जिम्मेवारी हो। त्यो व्यक्तिकहाँ जानुहोस्; र, तपाईंले यो देख्नुहुन्छ, यो आत्म-शुद्ध पार्ने कुरा हो।
यसले के गर्छ भने म जानु अघि यसले मलाई शुद्ध पार्छ। दोस्रो, यदि हामी सबैले त्यसो गर्न थाल्यौं भने, तब सबैले आफ्नो जीवनलाई हेर्दै भन्छन्, “ओहो, म मेरो जीवन ठीक छ भनेर पक्का हुन चाहन्छु”। चर्च साँच्चै जवाफदेही हुनुपर्छ। गर्नुपर्छ। तपाईं को हुनुहुन्छ भन्ने कुराले फरक पर्दैन। मेरो मतलब गलातियन्स, अध्याय २ मा, पावल पत्रुसकहाँ गए र “उनले उनको सामना गरे [यसले पद ११ देखि ११ मा भन्छ] किनभने उनी दोषि थिए” र उनले सार्वजनिक रूपमा उसको दोष देखाए। वास्तवमा, म सार्वजनिक रूपमा भन्छु, किनकि यो बाइबलमा छ र सबैलाई थाहा छ। कसैलाई छुट छैन; तर एल्डरहरू वा साँच्चै उच्चमा भएकाहरूलाई अरू डराउ भनरे सबै भन्दा पहिले हप्काएका छन्। मेरो मतलब, मैले यस हप्ता एउटा पत्र प्राप्त गरें, जसले मेरो आफ्नै जीवनको असफलता ध्यानाकर्षण गराए, मेरो आफ्नै जीवनमा एउटा गैरजिम्मेवार कार्य, र मैले गर्नु पर्ने र नगरेको कुरा, र मेरो ध्यानमा ल्यायो। र मैले तिनीहरूलाई फिर्ता लेखें र तिनीहरूलाई माफी मागेँ र मेरो ध्यानमा ल्याएकोमा तिनीहरूलाई धन्यवाद दिए। म, हेर्नुहोस्, म जान्न चाहन्छु जति तपाईं जान्न चाहनुहुन्छ; तर यदि तपाईंले मलाई त्यो बताउनुभएको छैन भने, तपाईंले मलाई मद्दत गर्नुहुदैन, किनकि म फेरि उही गल्तीहरू गरिरहन्छु। तपाइले मलाई त्यसको सामना नगरेसम्म म फेरि त्यही जालमा फस्छु। मण्डलीसँग त्यस प्रकारको जवाफदेहिता हुनुपर्छ; र म यस स्तरमा जवाफदेहीताको बारेमा कुरा गर्दैछु जहाँ यो वास्तवमै महत्त्वपूर्ण छ, जीवन शुद्धताको स्तरमा।
श्रीमान्, तपाईंले आफ्नी पत्नीलाई जवाफदेही बनाउनु पर्छ। श्रीमती, तपाईंले आफ्नो श्रीमानलाई जवाफदेही बनाउनु पर्छ। तिनीहरूको पाप सहनु तपाईंको लागि ठीक होइन। मायालुपूर्वक, तिनीहरूको सामना गर्नुपर्छ, मायालुपूर्वक; र त्यसोभए तपाईं त्योसो गरिरहनुहोस?, “यदि तिनीहरूले सुनेनन् भने के हुन्छ”? ठिक छ, पद १६ ले भन्छ दुई जनालाई आफ्नो साथमा लिनुहोस्, एक वा दुई जनालाई। र यदि तिनीहरूले अझै पनि मानेनन् भने, सम्पूर्ण मण्डलीलाई भन्नुहोस्; अनि के हुन्छ जब तपाइँ सम्पूर्ण मण्डलीलाई बताउनुहुन्छ? सारा मण्डली तिनीहरूको पछि लाग्छ। अन्तिम प्रभु भोजमा, हामीले पापमा परेका व्यक्तिहरूको तीनवटा नाम उल्लेख गर्यौं, र हामीले सम्पूर्ण मण्डलीलाई भन्यौं। म आश्चर्यचकित छु कि हामी मध्ये कति जना गएका छौं वा कार्ड वा पत्र लेखेका छौं, ठेगाना पाउनको लागि चर्च अफिसलाई फोन गरेका छौं ताकि हामीले तिनीहरूलाई त्यो पापबाट बाहिर आउन प्रोत्साहन दिन प्रभुको वचनबाट एक शब्द पठाउन सकौं। त्यो हाम्रो जिम्मेवारी हो, जवाफदेहिता हो; र यसले मण्डलीलाई शुद्ध राख्छ। यो आत्म-शुद्धिकरणको कुरा हो।
मलाई याद छ जब हामी ग्रेस चर्चमा आउँदा हामी पहिलो पटक यो गर्न प्रतिबद्ध थियौं, र केही पास्टरहरूले मलाई भने, “तपाईले यो ठाउँलाई भत्काउनुहुनेछ, म्याकआर्थर”। ठीक छ, र तिनीहरूले भने यो तपाईको पहिलो पाष्टरिय काम हो, “तपाईलाई थाहा छैन कि तपाईं के गर्दै हुनुहुन्छ भनेर। तपाईं चर्चमा गएर यो गर्न सक्नुहुन्न - सबैले अरूको पापको वरिपरि खोज्ने छन्, यो गर्न सकिदैन्। तपाईंले यसलाई भत्काउनुहुनेछ”। मैले भने, “ठीक छ, हामी यो गर्छौं, किनकि बाइबलले भन्छ। त्यसपछि हामी परमेश्वरलाई यो के हुन्छ भनेर निर्णय गर्न दिनेछौं”। मेरो काम मण्डली निर्माण गर्ने प्रयास गर्नु होइन। ख्रीष्टले मण्डली निर्माण गर्नुहुन्छ भनेर बताउनुभयो। म उहाँसँग प्रतिस्पर्धा गर्ने छैन। त्यो मेरो काम होइन। मेरो काम भनेको मण्डलीका मानिसहरूले परमेश्वरको वचनले के भन्छ भनी बुझेको र त्यसलाई पालना गरून् भन्ने सुनिश्चित गर्न मैले सक्दो प्रयास गर्नु हो। त्यसपछि हामी देख्नेछौं कि परमेश्वरले मण्डलीलाई कहाँ लैजानुहुन्छ। र ती वर्षहरूको सुरुमा, मैले एउटा अद्भुत दृष्टान्त पाएको थिएँ। एउटी श्रीमतीले फोन गरिन् । उनले भनिन्, “मेरो श्रीमान भर्खरै छाडेर गएका छन्। उनी अर्की महिलासँग झुण्डिन गए।"
मैले भने, “तपाइलाई त्यो महिलाको नाम थाहा छ”?
“हजुर, उनी - उ त्यहाँ छ। ऊ अब उनीसँग बस्न जाँदैछ। उसले आफ्नो घर र बच्चाहरूलाई छोडेको छ”।
मैले भने, “उनको नाम के हो?” उनले मलाई नाम बताइन्, त्यसैले म फोन बुकमा गए, नाम हेरे, र फोन नम्बर पाएँ, फोन गरेँ, र उसले फोन उठाँयो। अनि मैले भने, “यो मण्डलीको जोन हो,” र यो एक स्तब्ध थियो; मेरो मतलब एक वास्तविक झटका थियो। अनि मैले भने, मैले उसलाई भनेको थिएँ, तपाईंलाई थाहा छ, ख्रीष्टको नाममा म फोन गर्दै छु, उहाँको आज्ञापालनमा बोलाउँदै छु । उसले प्रभु र उसकी पत्नी र उहाँको मण्डलीको विरुद्धमा पाप गर्नु अघि त्यो ठाउँबाट बाहिर निस्क र घर जाने भने; र केही बेर पछि, उसले भन्यो कि उसले गर्नेछ भनेर। अनि उसको श्रीमतीले मलाई बोलाएर ऊ त्यहाँ छ भनेर भनी। र अर्को आइतवार जब उसले मलाई देख्यो, उसले मलाई अँगालो हाल्यो र भन्यो, “धन्यवाद, म त्यहाँ हुन चाहन्न। म प्रलोभनमा परेको थिएँ। मलाई कसैले वास्ता गर्छ जस्तो लागेन”। हेर्नुहोस्, यसले उसलाई कत्ति पनि अलग राखेन। उसलाई भित्र तान्यो, किनकि हामीलाई त्यो चाहिन्छ।
तपाईंले देख्नुहुन्छ, एक क्रिश्चियनको लागि, त्यो हामीले गर्न चाहेको कुरा होइन। त्यो हामी गर्न चाहँदैनौं, हैन र? “म गर्न चाहने कुराहरू,” पावल भन्छन्, “म गर्दिनँ। मैले गर्न नचाहेको कुरा म गर्छु”। यो शरिर हो। त्यसैले जवाफदेहि भनेको कसैको व्यक्तिगत व्यक्तित्वमाथि आक्रमण गर्नु होइन। यसले तिनीहरूलाई तिनीहरूको आफ्नै पापसँग लड्न मद्दत गर्छ। हेर्नुस् ? हामी यो बारे मा चिन्तित हुनुपर्छ: जवाफदेहिता। यसैले हामी प्रभुको टेबुलमा आउँछौं, तपाईलाई थाहा छ, हाम्रो जीवनलाई सही बनाउन, मूडाँहरु हाम्रो आफ्नै आँखाबाट बाहिर निकालेर, ताकि हामी अरू मानिसहरूलाई मद्दत गर्न सक्छौँ, ताकि हामी एकअर्कालाई प्रेममा पुनर्स्थापित गर्न सक्छौं, ताकि हामी एकअर्कालाई प्रेम र राम्रो काममा उत्साहा दिन सक्छौं। यो धर्मशास्त्रको एक अर्कामा तल आउँछ। मेरो मतलब के तपाईंले एकअर्कालाई प्रोत्साहन दिनुहुन्छ, एकअर्कालाई हप्काउनुहुन्छ, एकअर्कालाई सच्याउँनु हुन्छ, एकअर्काको लागि प्रार्थना गर्नुहुन्छ, एकअर्कालाई माया गर्नुहुन्छ, एकअर्कालाई सिकाउनुहुन्छ, सुधार गर्दै हुनुहुन्छ, सल्लाह दिदैहुनुहुन्छ? ती सबै एकअर्कालाई; तिनीहरू सबै ठाउँमा छन्। एक अर्काको लागि प्रार्थना गर्दै; त्यो मण्डलीको जीवन हो। हेर्नुहोस्, त्यो हो, त्यो प्रवाह-मार्फत सामान हुन्छ।
एउटा अन्तिम, धेरै संक्षिप्तमा: यो बिना तपाईं अर्को एकसँग सम्झौता गर्न सक्नुहुन्न, र त्यो हो क्षमा। क्षमा नभएसम्म मण्डली बाँच्न सक्दैन। त्यो अर्को आवश्यक मनोवृत्ति हो, किनकि हामी हौं, हामी मानव हौं; र हामी, हामी असफल हुन्छौँ। मेरो मतलब यो यस्तै हुन्छ। म हुन्छु र अरू सबै हुन्छन्, र हामी, हामी असफल हुनेछौं। तर यदि तपाईं क्षमा दिन सक्नुहुन्न र विशेष गरी तपाईंलाई असफल पार्ने वा तपाईंको विरुद्धमा पाप गर्नेलाई क्षमा दिन सक्नुहुन्न भने, तपाईंमा क्यान्सर छ, र ख्रीष्टको शरीरमा क्यान्सर छ। मत्तीमा, एक क्षणको लागि ६ मा फर्कनुहोस् र म तपाईंलाई चेलाहरूको प्रार्थनामा ताजा गर्नेछु। पद १२: “र हाम्रा अपराधहरुको ऋण क्षमा गर्नुहोस्,” र प्रत्येक पाप परमेश्वरलाई ऋण हो जुन केवल ख्रीष्टको सिद्ध बलिदानद्वारा तिर्न सकिन्छ। “हामीलाई हाम्रो अपराध क्षमा गर्नुहोस् जसरी हामीले हाम्रा अपराधी हरूलाई क्षमा गरेका छौँ”। अर्को शब्दमा, हामीले अरूलाई क्षमा गरेझैं तपाईंले हामीलाई क्षमा गर्नुहुन्छ। यदि तपाईंले मानिसहरूलाई तिनीहरूका अपराधहरू क्षमा गर्नुभयो भने, तपाईंको स्वर्गीय पिताले पनि तपाईंलाई क्षमा गर्नुहुनेछ; तर यदि तिमीहरूले मानिसहरूलाई तिनीहरूका अपराधहरू क्षमा गरेनौ भने, तिमीहरूका पिताले पनि तिमीहरूका अपराधहरू क्षमा गर्नुहुनेछैन।
अर्को शब्दमा, यदि तपाईंले क्षमा गर्नुभएन भने, उहाँले गर्नुहुने छैन। अब, यो छुटकारा, अनन्त क्षमाको बारेमा कुरा गरिरहेको छैन। यो अभिभावकीय, अस्थायी क्षमाको बारेमा कुरा गर्दैछ। मुक्ति, अनन्त क्षमा ख्रीष्टमा हाम्रो छ; तर त्यो अभिभावकीय, लौकिक, यहाँ र अहिलेको लागि यस प्रकारको क्षमा जसले सङ्गतिको स्पष्ट रेखाहरूको खुला राख्छ, र शुद्ध, र आषिशित हुन्छ, हामीले अरूलाई क्षमा गर्दा मात्र आउँछ। त्यसोभए यदि तपाईंले कसैलाई क्षमा गर्नुभएन भने, तिनीहरूले तपाईंलाई के गरे पनि मलाई वास्ता छैन, यदि तपाईंले तिनीहरूलाई क्षमा गर्नुभएन भने, तपाईंमा क्यान्सर छ। मलाई विश्वास छ कि क्षमा नगर्ने हृदय नै भयानक धेरै त्रासदीको कारण हो। वास्तवमा, मलाई लाग्छ कि शरीरले आत्माको रोगहरू समात्छ; र त्यहाँ धेरै व्यक्तिहरू छन् वास्तवमा, जो मरेका छन्, वास्तविक क्यान्सरबाट मरेका हुन सक्छन् किनभने तिनीहरूमा यस्तो क्षमाशील आत्मा छैन। म चिकित्सकीय रूपमा अभिनय वा कुरा गरिरहेको छैन। मलाई थाहा छ कि शरीरले मनका रोगहरू समात्छ, र दोष सबै रोगहरूमध्ये सबैभन्दा गम्भीर हो। र क्षमा नगर्ने हृदयले तीतो, तीतो, तीतो भावनाहरू, र दोषको भावनाहरू पनि सिर्जना गर्दछ।
त्यसोभए यदि तपाईले यस जीवनमा हामीसँग भएको स्पष्ट र मीठो र शुद्ध संगति जान्नको लागि प्रभुको दैनिक आधारमा क्षमा पाउनुहुनेछ भने, तपाईले अरूलाई पनि क्षमा गर्नुहुनेछ। र, माफ नगर्ने तपाई को हुनुहुन्छ, हैन र? माफ नगर्ने तपाई को हो ? दश हजार तोडा ऋण दिने मानिसको मती १८ को दृष्टान्त तपाईलाई याद छ, र उसले आयो र भन्यो, “मसँग छैन। मसँग तिर्न केही छैन,” र त्यो मानिसले भने, “म तिमीलाई सबै माफ गरिदिन्छु।“ अनि उ बाहिर निस्क्यो र एक जना केटालाई भेट्टायो जसले उसलाई अठार रुपैयाँ तिर्न थियो र उसलाई घाँटी थिचेर जेलमा फालिदियो र भन्यो, “तिमीले मलाई नतिरुन्जेल त्यहीँ बस। अनि प्रभुले भन्नुभएको थियो, “तँ को होस?, जसलाई अमूल्य, तिर्न नसकिने ऋण माफ गरिएको छ; तर अरू कसैको अठार रुपैयाँ माफ नगरिदिने?
यो एफिसी ४:३२ हो। “एक-अर्काप्रति दयालु, कोमल हृदय, एकअर्कालाई क्षमा देऊ, जसरी ख्रीष्टको खातिर परमेश्वरले तिमीहरूलाई क्षमा दिनुभएको छ”। सुन्नुहोस्, हामीले क्षमा दिनुपर्छ, किनकि हामीलाई क्षमा दिईएको छ। हामीले यति धेरै क्षमा पाएका छौं, के हामी यति थोरै माफ गर्न सक्छौं? ओह, मानिसहरू, चर्च क्षमा गर्ने मानिसहरूले भरिनु आवश्यक छ, किनकि हामी असफल हुनेछौं। हामी वास्तवमै छौं। मेरो मतलब म चीजहरू गर्न जाँदैछु जसले मानिसहरूलाई रिस उठाउन सक्छ; र मानिसहरूले एकअर्कालाई रिस उठाउने चीजहरू गर्न जाँदैछन्। तपाईलाई समस्या हुनसक्छ, हुनसक्छ, मण्डलीमा कसैसँग वा केहिसँग। तर यदि तपाईं क्षमा गर्न सक्नुहुन्छ भने, तपाईं त्यसबाट मुक्त हुनुहुन्छ। तपाईं त्यो कटुताको बन्धनबाट मुक्त हुनुहुन्छ, र तपाईं क्षमा पाउन स्वतन्त्र हुनुहुन्छ र परमेश्वरको आशिषद जान्नुहुन्छ। तर यदि तपाईंले क्षमा नगर्ने हृदय राख्नुभयो भने, तपाईंमा तीतोपन हुन्छ। कसलाई त्यो चाहिन्छ? क्षमा, यस्तो सुन्दर कुरा हो।
त्यसैले मेरो जीवनमा आत्म-अनुशासन, अरूको लागि जवाफदेहिता, र, जब तिनीहरूले पाप गर्छन्, म तिनीहरूलाई उठाउन त्यहाँ हुन चाहन्छु, र म तिनीहरूलाई क्षमा गर्न चाहन्छु, यदि तिनीहरूले मेरो विरुद्धमा पाप गरे ता पनि। मेरो विरुद्धमा गरेता पनि । र जहाँ तपाईंसँग क्षमा नदिने चर्च हुन्छ, तपाईंसँग भयानक समस्याहरू हुन्छन्, भयानक समस्याहरू हुन्छन्। खैर, नम्र मानिसहरूले मात्र माफ गर्छन्, त्यो याद छ? “केटा, तिमीले मलाई त्यो गर्यौ। मलाई कसैले त्यस्तो गरेको छैन” घमण्डीले जस्तै भन्दैन। तर यो तल ओर्लन्छ र भन्छ, “हेर, तिमी म भन्दा धेरै महत्त्वपूर्ण छौ, जे होस् र म तिमीलाई क्षमाको मायामा माया गर्न चाहन्छु”। खैर, त्यहाँ थप अर्को पटकको लागि छ। प्रार्थना गरौँ।
बुबा, तपाईंले आफ्नो चर्चमा चाहनुहुने मनोवृत्तिको बारेमा हामीले सिकेका कुराहरूको लागि हामी तपाईंलाई धन्यवाद दिन्छौं: आज्ञाकारिता, नम्रता, प्रेम, एकता, सेवा, आनन्द, शान्ति, कृतज्ञता, आत्म-अनुशासन, जवाफदेहिता,क्षमा। सुन्दर चीजहरू हुन; यो चर्च ती चीजहरू द्वारा चिनिन सकोस्। यो यस्तो अद्भुत मानिसहरुसंग, यस्तो अद्भुत ठाउँ हो। हामी तिनीहरूमा यी चीजहरू देख्छौं। धन्यवाद, प्रभु, मीठो क्षमाको लागि जुन हामी सबैले यस संगतिमा आनन्दित भएका छौं, अद्भुत जवाफदेहिताको लागि जुन अचम्मको रूपमा गरिएको छ, र हामीले धेरै जीवनहरूमा देखेको आत्म-अनुशासनको लागि। धन्यवाद, बुबा, तिनीहरूको मोडलिङ र तिनीहरूको उदाहरण, तिनीहरूको ढाँचाको लागि। तर, बुबा, हामीलाई यी कुराहरू र वफादार हुन जारी राख्नुको आवश्यकताको सम्झना गराउनुहोस्। र जो हुनसक्छ, सबै कुरालाई दर्शकको खेलको रूपमा देखेका छन्-- तपाईंले टिकट किन्नुहुन्छ, तपाईंले के हुन्छ हेर्नुहुन्छ--प्रभु, तिनीहरूलाई त्यसबाट टाढा लैजानुहोस्। उनीहरूलाई थाहा होस् कि यो तपाइँको चाहनाको मनोवृत्ति हो, सही मनोवृत्ति, संगति मार्फत प्रवाहित भएको। र मुक्तिदाताका सबै पवित्र उद्देश्यहरू उहाँका उद्धार गरिएका मानिसहरूका लागि पूरा गर्नका लागि परमेश्वरको आत्मालाई मुक्त गरियोस्, ताकि तपाईं आफ्नो महिमाको लागि तपाईंको चर्च निर्माण गर्दा हामी मध्ये कोही पनि किनारमा अवस्थित हुन नसकौँ।
कृपया, एक क्षणको लागि, हामी बन्द गर्नु अघि आफ्नो शिर झुकाउनुहोस्; र म भन्न चाहन्छु कि यो हामी सबैको लागि प्रभुलाई साँचो प्रतिबद्धताको प्रार्थना गर्नको लागि उत्तम समय हुनेछ, यो भन्नको लागि एक समय: “बुबा, म आत्म-अनुशासित हुन चाहन्छु। म यस क्षणमा तपाईंसँग करार बाध्छु। आज्ञाकारी हुन ; शुद्ध कुराहरूमा सोच्न; साँघुरो मार्गमा हिंड्न; र एक आत्म-अनुशासित र शुद्ध जीवनबाट बाहिर, जवाफदेही र सेवकाईको क्षेत्रमा पाइला चाल्नलाई र सेवा दिनलाई; एक क्षमाशील हुनको लागी। के तपाईं यीहरुको करार तपाईको हृदयमा परमेश्वर संग गर्न सक्नुहुन्छ?
This article is also available and sold as a booklet.
