हामीले यी आइतवारका रातहरूमा केही धेरै महत्त्वपूर्ण सिद्धान्तहरूको अद्भुत अध्ययन सुरु गरेका छौं। र मेरो दृष्टिकोणबाट, यो एक प्रकारको खुला अन्त्य हो। म प्रवाहलाई पछ्याउदै र यो कहाँ जान्छ हेर्दै छु। तर म एक अद्भुत समय बिताइरहेको छु। तपाईलाई यी सबै वर्षहरूमा राम्ररी थाहा छ, हामी मुख्य रूपमा, प्रायः सधैं होइन भने, धर्मशास्त्रका पाठहरू मार्फत काम गर्छौं, र यस तरिकाले हामी परमेश्वरको वचनले के भन्छ भनेर पुष्टि गर्न बाध्य छौं किनभने यसले यहि भन्छ। र त्यहाँ सधैं, मलाई लाग्छ, सम्भावित आरोप छ कि जब तपाइँ व्याख्यात्मक प्रचारको प्रवाह छोड्नुहुन्छ र तपाइँ एक सामयिक अध्ययन वा सैद्धान्तिक अध्ययनमा लाग्नुहुन्छ, तपाइँ कुनै दार्शनिक कुरामा फस्न सक्नुहुन्छ, तपाइँ तर्कसंगत कुरामा फस्न सक्नुहुन्छ, वा केहि तार्किक र तपाईले निष्कर्ष निकाल्न सक्नुहुन्छ जुन धर्मशास्त्रको परीक्षणमा खडा हुँदैन।
र यसैले म तपाईलाई पुष्टि गर्न चाहन्छु कि मैले विश्वास गरेको सबै कुरा धर्मशास्त्रबाट निकालिएको तपाईको आँखा अगाडि हुनेछ। र म तपाईंलाई, महान बेरियनहरू जस्तै, आफैंले सानो काम गर्न र धर्मशास्त्र खोज्न र यी चीजहरू त्यस्तै छन् कि छैनन् भनेर हेर्न प्रोत्साहित गर्नेछु। म पक्कै पनि तपाईलाई तर्कसंगत सिदान्त ल्याउन चाहन्न, यद्यपि यो तर्कहीन छैन। म तपाईलाई सिदान्तमा दार्शनिक दृष्टिकोण ल्याउन चाहन्न। हामीले निष्कर्षमा पुगेका कुराहरूलाई निष्कर्षमा पुर्याउन म मानवीय तर्कको मार्ग पछ्याउन चाहन्न। म तपाईलाई परमेश्वरको वचनले भन्न खोजेको कुरा ल्याउन चाहन्छु र परमेश्वरको वचनले यी धेरै, धेरै महत्त्वपूर्ण सैद्धान्तिक मुद्दाहरूमा बोल्छ।
केवल संक्षिप्त समीक्षाको माध्यमबाट, हामीले सन्तहरूको दृढता वा सन्तहरूको संरक्षणको सिद्धान्तलाई हेरेर, यहूदाको पुस्तक समाप्त गर्दा सुरु गर्यौं। यसको मतलब यो हो कि यदि तपाइँ कहिल्यै मुक्ति पाउनुभएको छ भने, तपाइँसँग सधैं अनन्त जीवनको आशा हुनेछ। तपाईं कहिल्यै नबचाईएको हुन सक्नुहुन्न। तपाईंले आफ्नो मुक्ति गुमाउन सक्नुहुन्न, किनकि उहाँले हामीलाई पतन हुनबाट जोगाउन र उहाँको उपस्थितिको अगाडि ठूलो महिमाका साथ प्रस्तुत गर्न सक्षम हुनुहुन्छ। यहूदा यसरी समाप्त हुन्छ।
र त्यसैले हामीले सुरक्षा वा संरक्षण वा दृढताको यस सिद्धान्तको बारेमा कुरा गर्यौं। र अन्तमा, हामीले भन्यौं कि हामी अन्त्यसम्म सुरक्षित छौं किनभने हामी त्यस उद्देश्यको लागि सुरुबाट छानिएका थियौँ। र यसले हामीलाई ईश्वरीय चुनावको सिद्धान्तमा पुर्यायो, पूर्वनिर्धारणको सिद्धान्त, जुन परमेश्वरले संसारको जग अघि नै निर्धारण गर्नुभयो कि उहाँले कसलाई बचाउनुहुनेछ, कसलाई महिमामा ल्याउनुहुनेछ भनेर। त्यसैले जसलाई उहाँले बोलाउनुहुन्छ, उहाँले धर्मी ठहराउनुहुन्छ, जसलाई उहाँले धर्मी ठहराउनुहुन्छ, उहाँले महिमित गर्नुहुन्छ। र यसैले दृढताको महान सिद्धान्त चुनाव वा पूर्वनिर्धारणको सिद्धान्तसँग जोडिएको छ।
र कम्तिमा तीन सन्देशहरू मार्फत हामीले तपाईंलाई धर्मशास्त्रको महत्त्वपूर्ण खण्डहरू मार्फत लग्यौं जसले चुनावको सिद्धान्त सिकाउँछ र यो परमेश्वरको वचनमा जस्तै तपाईंको लागि राख्यौं। र त्यो सिद्धान्त बुझेपछि, तपाईंहरू मध्ये जो हामीसँग हुनुहुन्छ, तपाईंले यसलाई जताततै भेट्टाउनुहुनेछ र तपाईंले यसलाई जहाँ-जहाँ पाउनुहुन्छ, तपाईंले यसलाई स्वीकार गर्नुहुनेछ, वा तपाईंले आफ्नो बाँकी जीवन लडाइँमा बिताउनुहुनेछ। जब यो पृष्ठबाट निस्कन्छ।
अब, पूर्वनिर्धारणको सिद्धान्त वा ईश्वरीय सार्वभौम चुनावको सिद्धान्तको कुनै पनि छलफल, वा, यदि तपाईं चाहनुहुन्छ भने, सार्वभौम मुक्ति ईश्वरको कामको रूपमा अर्को सिद्धान्तमा आधारित छ, अर्को सिद्धान्तमा। परमेश्वरले हामीलाई बचाउनु पर्छ। उहाँले हामीलाई छान्नुपर्छ, हामीलाई बोलाउनुपर्छ, हामीलाई पुनर्जन्म दिनुपर्छ, उहाँको दैवी शक्तिद्वारा हामीलाई धर्मी ठहराउनुपर्छ, किनभने हामी न त आफ्नो लागि यो गर्न इच्छुक छौं न त सक्षम छौं। र यसले हामीलाई “निरपेक्ष असक्षमताको सिद्धान्त” भन्ने कुरामा लैजान्छ। मैले यो भनिएको कहिल्यै सुनेको छैन तर यसले हाम्रो अर्थ के हो भनेर व्याख्या गर्ने मेरो उद्देश्यलाई सेवा गर्दछ।
अब यो छलफल सुरु गर्नको लागि, म चाहन्छु कि तपाइँले तपाइँको नयाँ नियम यहून्ना ११ – यहून्ना ११ - मा खोल्नुहोस् र यसले हाम्रो लागि प्रदान गर्दछ, मलाई लाग्छ, हामीलाई हाम्रो छलफलमा सुरु गर्नको लागि यहाँ एक राम्रो समानता छ। यूहन्ना ११ बाइबल बुझ्ने सबैका लागि एक उल्लेखनीय अध्याय हो किनभने यसले येशूका सबैभन्दा घनिष्ठ साथीहरू मध्ये एकको पुनरुत्थानको बारेमा छ, लाजरस नामको मानिस, जसका मरियम र मार्था नाम गरेका दुई बहिनीहरू थिए, र जसको घरमा येशूले समय बिताउनु भयो। तिनीहरू उहाँमा र साथीहरूमा विश्वास गर्नेहरू थिए। यूहन्नाको ११ औं अध्याय खुल्ने बित्तिकै, लाजरस - जो जैतुन पहाडको पछाडिपट्टि यरूशलेमबाट करिब दुई माईल पूर्व बेथानीमा बस्थे - लाजरस बिरामी भए। वास्तवमा, पद २ ले उनी बिरामी भएको बताउँछ।
अनि उनका बहिनीहरू, मरियम र मार्थाले प्रभुलाई सन्देश पठाए, “हे प्रभु, तपाईंले जसलाई माया गर्नुहुन्छ, उहाँ बिरामी हुनुहुन्छ”। यसले हामीलाई संकेत गर्छ कि येशूले उहाँको मित्र लाजरसलाई विशेष माया गर्नुहुन्थियो। येशूले यो सुनेर, पद ४ मा भन्नुभयो, “यस बिरामीले मृत्युमा पुर्याउँदैन, तर यो परमेश्वरको महिमाको निम्ति हो, ताकि यसद्वारा परमेश्वरका पुत्रको महिमा होस्।” यस रोगमा परमेश्वरको उद्देश्य छ र यो अन्ततः लाजरसलाई मृत्युमा ल्याउन बारेमा होइन। येशूले मार्थालाई प्रेम गर्नुहुन्थियो, पद ५, उनकी बहिनीलाई प्रेम गर्नुहुन्थियो, लाजरसलाई प्रेम गर्नुहुन्थियो, तर जब उहाँले सुन्नुभयो कि उनी बिरामी छ भनेर, उहाँ जहाँ हुनुहुन्थ्यो त्यहाँ दुई दिनसम्म बस्नुभयो। उहाँले प्रतिक्रिया दिनुभएन । र अन्तमा, तपाईलाई सम्झना छ कि, उहाँ जानुभयो।
र जब उहाँ मरियम र मार्थाको स्तर अनुसार ढिलो आइपुग्नु भयो, पद १७ ले भन्छ, “जब येशू आइपुग्नुभयो, तब लाजरसलाई चिहानमा राखेको चार दिन भइसकेको थाहा पाउनुभयो। र धेरै यहूदीहरू – “पद १९”, - आएका थिए”– मरियम - वा “- मार्था र मरियमकहाँ, तिनीहरूलाई आफ्नो भाइको बारेमा सान्त्वना दिन”। यो एक प्रकारको सामुदायिक सम्झौता थियो जुन मृत्यु भएको बेला हुन्थियो। सबैले घेरेर शोक मनाए, सान्त्वना दिन खोजे । पद २१ मा मार्थाले येशूलाई अभियोग लगाउँछिन् र उहाँलाई भन्छिन्, “प्रभु, यदि तपाईं यहाँ हुनुभएको भए मेरो भाइ मर्ने थिएन”। उनमा उहाँको निको पार्ने शक्तिमा ठूलो विश्वास थियो र उहाँको पुनरुत्थान पार्ने शक्तिमा विश्वास स्पष्ट रूपमा केहि पनि थिएन।
उहाँले तिनलाई भन्नुभयो, “तिम्रो भाइ फेरि जिवित हुनेछ”। “अनि तिनले भनिन्, “म जान्दछु, कि त्यो अन्त्यका दिनको पुनरुत्थानमा फेरि जीवित भई उठ्नेछ”। “येशूले तिनलाई भन्नुभयो, “पुनरुत्थान र जीवन म नै हुँ। मलाई विश्वास गर्ने मर्यो भने पनि जीवित हुनेछ। अनि जिउने र ममाथि विश्वास गर्ने प्रत्येक कहिल्यै मर्नेछैन। के तिमी यो विश्वास गर्छ्यौ?” तिनले उहाँलाई भनिन्, “हो प्रभु, म विश्वास गर्दछु, तपाईं संसारमा आउनुहुने ख्रीष्ट, परमेश्वरका पुत्र हुनुहुन्छ”।
त्यसैले तिनीहरूसँग यो सानो धर्मशास्त्रीय छलफल भयो र उनले अन्तिम पुनरुत्थानमा आफ्नो भाइको लागि मात्र आशाको रूपमा बन्द गरिन्। तर कथा अगाडि बढ्दै जान्छ, र तपाईं पद ३२ मा आउनुहुन्छ। जब मरियम येशू हुनुभएको ठाउँमा आइन् र उहाँलाई देखिन्, तब यसो भन्दै तिनी उहाँका पाउमा परिन्, “हे प्रभु, तपाईं यहाँ हुनुहुँदो हो त मेरो भाइ मर्नेथिएन।” उनको बहिनीले गरेको टिप्पणी पनि उही थियो।
“जब येशूले तिनलाई रोइरहेकी र तिनीसँग आउने यहूदीहरू पनि रोइरहेका देख्नुभयो, तब उहाँ आत्मामा ज्यादै व्याकुल हुनुभयो अनि अति दुःखित हुनुभयो। उहाँले तिनीहरूलाई सोध्नुभयो, “तिमीहरूले तिनलाई कहाँ राखेका छौ?” तिनीहरूले उहाँलाई भने, “प्रभु, आएर हेर्नुहोस्। येशू रुनुभयो। यसकारण यहूदीहरूले भने, “हेर, उहाँले तिनलाई कति माया गर्नुहुन्थ्यो।” तर कुनै-कुनैले भने, “के अन्धाका आँखा खोलिदिने यिनले यस मानिसलाई पनि मर्नदेखि बचाउन सक्नेथिएनन् र”? त्यसैले, तपाईलाई थाहा छ, लगभग सबैले सोचेका थिए कि उहाँले बिरामीहरूलाई निको पार्न सक्नुहुन्छ भनेर।
“येशू” – पद ३८ मा “- फेरि ज्यादै व्याकुल भएर चिहानमा जानुभयो। यो चिहान एउटा ओढ़ारमा थियो। त्यसको मुखमा एउटा ढुङ्गोले ढाकेको थियो। येशूले भन्नुभयो, “ढुङ्गो हटाओ।” मृत मानिसको दिदी मार्थाले उहाँलाई भनिन्, “हे प्रभु, यस बेलासम्म त त्यो गन्हाउन लागिसक्यो होला, किनकि त्यो मरेको चार दिन भइसक्यो।” येशूले तिनलाई भन्नुभयो, “के मैले तिमीलाई भनेको होइनँ, ‘तिमीले विश्वास गर्यौ भने परमेश्वरको महिमा देख्नेछौ’?” तिनीहरूले ढुङ्गो हटाए। अनि येशूले मास्तिर नजर उठाएर भन्नुभयो, “हे पिता, म तपाईंलाई धन्यवाद दिन्छु, किनकि तपाईंले मेरो बिन्ती सुन्नुभयो। ‘मलाई थाहा छ, कि तपाईंले मेरो बिन्ती सधैँ सुन्नुहुन्छ। तर यहाँ उभिएका भीड़को खातिर मैले यो भनेको हुँ, ताकि तपाईंले मलाई पठाउनुभएको हो भनी तिनीहरूले विश्वास गरून्”।
र त्यसपछि पद ४३, सबैभन्दा रोचक। “अनि यो कुरा भन्नुभएपछि उहाँ उच्च सोरले कराउनुभयो, “लाजरस, बाहिर निस्की आऊ”। अब मलाई यहाँ चासो के छ भने कि येशूले मरेको मानिसलाई आज्ञा दिनुभयो। मैले धेरै अन्त्येष्टि गरेको छु। मैले धेरै मरेका मानिसहरू देखेको छु। मैले उनीहरूमध्ये कसैलाई पनि केही गर्न भनेको छैन, न त अरू कसैलाई। विशेष गरी म मरेको मानिसलाई कहिल्यै भन्दिन, “बिल, बाहिर आऊ”। मेरो मतलब, तपाईंको शब्दहरू बर्बाद गर्नुहुन्न। तपाई मूर्ख देखिनु हुने छ। मरेका मानिसहरूले सुन्न सक्दैनन्। मरेका मानिसहरूले सोच्न सक्दैनन्। मृत मानिसहरूले प्रतिक्रिया दिन सक्दैनन् किनभने तिनीहरू मरेका छन् र मृतक भनेको कुनै पनि उत्तेजनाको प्रतिक्रियामा केहि गर्न निरपेक्ष असक्षमता हो। त्याहाँ कुनै इच्छा हुदैन। सोच्ने वा काम गर्ने शक्ति हुदैन।
तर, पद ४४ मा हेर्नुहोस्। “जो मृतक थियो ऊ बाहिर आयो”। लाजरसले ठीक त्यही गरे जुन येशूले उनलाई गर्न भन्नुभयो। आश्चर्यजनक। उसले त्यहाँबाट ठक्कर खाएको हुनुपर्छ किनभने “त्यो मृत मानिस त्यसको हात-खुट्टा पट्टीले बाँधिएकै र अनुहार लुगाले बेह्रिएकैमा बाहिर निस्की आयो। येशूले तिनीहरूलाई भन्नुभयो, “त्यसको बन्धन खोलिदेओ, र त्यसलाई जान देओ”। मरेका मानिसहरूले जवाफ दिन सक्दैनन्। मरेका मानिसहरूले आज्ञाहरू पालन गर्न सक्दैनन्। सकेनन्, तर गरे । असम्भव काम गरे ।
कसरी? येशूले भन्नुभएका कुरा मरेको मानिसले कसरी गर्न सक्छ? जवाफ हामी सबैलाई थाहा छ। किनभने ख्रीष्टले उसलाई यो गर्ने क्षमता दिनुभयो। यदि ख्रीष्टले उसलाई जीवन नदिनुभएको भए, उनले आज्ञा पालन गर्न सक्ने थिएनन्। र यही कुरालाई पद २५ र २६ मा येशूका पहिलेका शब्दहरूमा बाँधिएको छ, “पुनरुत्थान र जीवन म नै हुँ”। र प्रतिक्रिया दिन नसक्ने मानिसलाई आदेश दिनु र त्यसपछि उसलाई जवाफ दिने शक्ति दिनु मुक्तिको समानता हो। सुसमाचारले मरेका मानिसहरूलाई उठ्न, मरेका मानिसहरूलाई विश्वास गर्न, मरेका मानिसहरूलाई बुझ्न, मरेका मानिसहरूलाई पश्चात्ताप गर्न आदेश दिन्छ। सुसमाचारले मरेका मानिसहरूलाई जे गर्न आदेश दिन्छ, स्पष्ट रूपमा, तिनीहरूले गर्न नसक्ने कुरा।
अब, त्यहाँबाट म तपाईं एफिसी अध्याय २ मा गएको चाहन्छु र यहाँ हामी यो समस्याको गहिराइ देख्छौं। एफिसी अध्याय २। यो लाजरसको विवरण होइन। यो सबैको विवरण हो। एफिसी २:१. “अनि तिमीहरु मरेका थियौ”। “तिमीहरू आफ्ना अपराध र पापहरूमा मरेका थियौ”। त्यस अवस्थामा तपाई पहिले “यिनैमा यस संसारको रीतिअनुसार र आकाशको शक्तिको मालिकअनुसार “शैतान”, अनाज्ञाकारिताका सन्तानमा अहिले काम गर्ने आत्माअनुसार तिमीहरू अघि एक पल्ट चल्दैथियौ”।
तपाईं सबै, हामी सबै, पावल पनि समावेश छन्, हामी “पहिले हामी सबै पनि शरीर र मनका इच्छा पूरा गरेर आफ्नो पापमय स्वभावका लालसामा अघि जिउँथ्यौं, र बाँकी मानिसजस्तै हामी स्वभावैले क्रोधका सन्तान थियौं। अरू सबैजस्तै”। हामी सबै मरेका थियौं। के को लागि मरेको? परमेश्वरको लागि मृत, आत्मिक वास्तविकताको लागि मृत, सत्यको लागि मृत।
मानिसको आधारभूत समस्या आत्मसम्मानको कमी होइन। यो होइन कि ऊ आफ्नो वातावरणसँग मेल नखाएको। यो होइन कि उ आफ्नो सृष्टिकर्तासँग सिंकको बाहिर छ। यो होइन कि उसले आफ्नो तरंगदैर्ध्यमा ईश्वर प्राप्त गर्न केहि समायोजन गर्न आवश्यक छ। मानिसको समस्या यो हो कि ऊ पूर्णतया मरेको छ, र ऊ परमेश्वरको व्यक्ति, परमेश्वरको सत्य, वा परमेश्वरका आदेशहरू - परमेश्वरसँग सम्बन्ध राख्न असक्षम छ।
पापले मार्छ। “पापको ज्याला –“ के हो? “- मृत्यु।“ अब, यो बाइबलमा धेरै ठाउँहरूमा दोहोर्याइएको छ कि हामी अज्ञानी मात्र होइनौं, कि हामी अन्धा मात्र होइनौं, कि हामी कमजोर र नपुंसक मात्र होइनौं, हामी सादा मरेका छौं। मत्ती ८ का एक जना चेलालाई येशूले भेट्नुभयो, जसले उहाँलाई पछ्याउन आग्रह गर्नुभयो। र उसले मत्ती ८:२१ मा भन्यो, “प्रभु, मलाई पहिले मेरो बुबालाई गाड्न अनुमति दिनुहोस्”। येशूले के भन्नुभयो थाहा छ? “मेरो पछि आऊ, मुर्दाले नै तिनका आफ्ना मुर्दा गाडून्”। आत्मिक रूपमा मरेकाहरूले शारीरिक रूपमा मरेकालाई गाड्न देऊ। त्यसैले त्यहाँ येशूले आफ्नो राज्य बाहिरका मानिसहरूलाई “मुर्दा” भन्नुभयो।
१ तिमोथी ५:६ मा पावलले भनेका छन् “तर यदि तिनी सुख-विलासमा मस्त रहन्छिन् भनेता तिनी जीवित भएर पनि मरेकी तुल्य हुन्”। जो मरेको छ उसमा परमेश्वरलाई प्रतिक्रिया दिने क्षमता हुदैन। ऊ शैतानको दास हो, उसको शरीरको अभिलाषाले चलाउँछ। उसको हृदयबाट निस्कने कुराहरू दुष्ट विचार, हत्या, वयस्कहरू, व्यभिचार, चोरी, झूटा साक्षी, निन्दा, जस्तै मत्ती अध्याय १५ ले संकेत गर्दछ र अन्य धर्मशास्त्रका ठाउँहरूमा छन्।
अब, म पापीहरूले मानव कल्याण गर्न सक्दैनन् भनी भन्दै छैन। तिनीहरू परोपकारी हुन सक्छन्। तिनीहरू परोपकारी हुन सक्छन्। तिनीहरूले मानिसहरूलाई मद्दत गर्न सक्छन्। तिनीहरू दयालु हुन सक्छन्। तिनीहरू कृपालु हुन सक्छन्। तर तिनीहरूले कुनै आत्मिक असल गर्न सक्दैनन्। तिनीहरूले परमेश्वरलाई प्रसन्न तुल्याउने कुनै पनि काम गर्न सक्दैनन्, किनकि उहाँको महिमाको लागि नगरेसम्म कसैले पनि परमेश्वरलाई प्रसन्न तुल्याउने काम गर्न सक्दैन, र यो उहाँको पुत्रको नाममा नगरेसम्म उहाँको महिमाको लागि गर्न सकिँदैन। त्यसैले त्यहाँ मानव असल छ, यो मृत असल हो। परमेश्वरसँग यसको बिल्कुलै कुनै सम्बन्ध छैन।
लुका ६:३३ मा यसो भनिएको छ, “तिमीहरूको भलाइ गर्नेहरूलाई भलाइ गर्दछौ भने, तिमीहरूलाई के लाभ भयो र? किनकि पापीहरूले पनि त्यसै गर्दछन्”। त्यसैले त्यहाँ येशूका शब्दहरूले पनि मानिसहरूले असल गर्छन् भनी स्वीकार गर्नुभयो। तर यो मानव असल हो, र एक अर्थमा यो नराम्रो असल हो। मानिसको अर्थमा राम्रो, नराम्रो यस अर्थमा कि यसको कुनै शुद्ध उद्देश्य हुदैन र ईश्वरसँगको सम्बन्धमा कुनै असर हुदैन यसमा कुनै पनि कुराले उहाँलाई खुसी पार्दैन।
मलाई लाग्छ कि त्यो विचार लुका ११:१३ मा यस शब्दमा बाहिर ल्याइएको छ, “तिमीहरू दुष्ट भईकन आफ्ना छोराछोरीहरूलाई असल थोकहरू दिन जान्दछौ” तिमी दुष्ट भए पनि छोराछोरीलाई राम्रो गर्छौ। यो अभिभावकत्व मा सहज छ। तर कुनै पनि अर्थमा परमेश्वरलाई सन्तुष्ट पार्नु असल होइन। प्रेरित २८ मा माल्टा टापुका मूल निवासीहरूले पनि पावललाई असाध्यै दया देखाए। त्यहाँ एक प्रकारको मूर्तिपूजक दया र मूर्तिपूजक भलाइ छ, र हामी यसलाई कहिल्यै इन्कार गर्दैनौं, तर यसको परमेश्वरसँग कुनै सम्बन्ध हूदैन। यो बिल्कुल केहि को लागी गणना गर्दैन।
अब, फेरि एफिसी २ मा फर्कनुहोस्। पापी यति मरेको छ कि उसमा संलग्न भएका सबै कुरालाई संसार, शैतान र शरीरको रूपमा संक्षेप गर्न सकिन्छ। त्यो भन्दा बाहिर उसले केहि गर्न सक्दैन। त्यसोभए जब तपाईं पद ४ मा आउनुहुन्छ, यदि तपाईं मुक्तिको बारेमा कुरा गर्न सुरु गर्न जाँदै हुनुहुन्छ भने, यो पद ४ मा सुरु हुर्दैन र भन्दैन, “यद्यपि, एक दिन तपाईं आफ्नो होशमा आउनुभयो”। यसमा भनिएको छ, “तर परमेश्वर, जो कृपामा धनी हुनुहुन्छ, उहाँले आफ्नो महान् प्रेमद्वारा हामीलाई प्रेम गर्नुभयो, यसकारण पापमा हामी मरेका भए तापनि उहाँले हामीलाई ख्रीष्टसँगै के “-जीवित-” पार्नुभयो—उहाँले हामीलाई जीवित बनाउनुभयो” - ख्रीष्टसँग (अनुग्रहबाट नै तिमीहरूले उद्धार पाएका छौ।) उहाँले हामीलाई उहाँसँगै जीवित पार्नुभयो”।
तपाईं भन्नुहुन्छ, “हो, तर हामीले विश्वास गर्नुपर्छ”। निस्सन्देह, पद ८। “किनभने अनुग्रहबाट विश्वासद्वारा तिमीहरूले उद्धार पाएका छौ— र त्यो – “त्यो विश्वास” - तपाईको होइन, यो परमेश्वरको वरदान हो; हेर्नुहोस्, विश्वास पनि मृतकलाई दिइनुपर्छ।
२ पत्रुस १:१ मा हेर्नुहोस्। हामीले आज बिहान यसको बारेमा संक्षिप्त टिप्पणी गरेका थियौँ। दोस्रो पत्रुस १:१। “येशू ख्रीष्टको दास र प्रेरित सिमोन पत्रुस,” यो सुन्नुहोस्। “सिमोन पत्रुस, एक दास-सेवक र येशू ख्रीष्टको प्रेरित, हाम्रो जस्तै विश्वास प्राप्त गर्नेहरूलाई”। हामी सबैसँग विश्वास छ किनभने हामीले यो प्राप्त गरेका छौं। यो ईश्वरीय वरदान हो।
फिलिप्पी १:२९. फिलिप्पी १:२९. धेरै स्पष्ट छ। “तिमीहरूलाई यो दिइएको छ”- पक्कै पनि यो परमेश्वर वाट हो, “किनभने ख्रीष्टको निम्ति तिमीहरूले उहाँमाथि विश्वास गर्नु मात्र होइन, तर उहाँको खातिर दुःख पनि भोग्नुपर्छ,” त्यसोभए, ख्रीष्टको खातिर तपाईलाई विश्वास गर्न र कष्ट भोग्नको लागि यो परमेश्वरले प्रदान गर्नुभएको छ। यदि परमेश्वरले तपाईंलाई विश्वास गर्ने शक्ति दिनुभएन भने, तपाईंले विश्वास गर्न सक्नुहुन्न। तपाई मरेको हुनुहुन्छ। यो परमेश्वरले दिनु पर्छ। मरेका मानिसहरूले जवाफ दिन सक्दैनन्। त्यसैले मृत्युको समानता प्रयोग गरिएको छ।
प्रेरित ३:१६ मा हेर्नुहोस्। यहाँ तपाईसँग पत्रुस र यहून्नाले यस लङ्गडा मानिसलाई निको पार्दै छन्। र पद १६ ले भन्छ, “र उहाँको नाममा विश्वासको आधारमा” – प्रेरित ३:१६ – “उहाँको नाउँमाथि गरेको विश्वासले र उहाँकै नाउँले तपाईंहरूले देखेका र जानेका यस मानिसलाई बलियो तुल्यायो। येशूबाट पाएको विश्वासले यस मानिसलाई तपाईंहरू सबैका सामुन्ने पूरा निको पार्यो”। मानिससँग थियो - ख्रीष्टमा विश्वास गर्ने विश्वास ख्रीष्ट मार्फत आउनुपर्थ्यो। यी शब्दहरूमा विचार गर्नुहोस्। फिलिप्पी १:६. “मलाई यो दृढ़ विश्वास छ कि जसले तपाईमा असल काम सुरु गर्नुभयो” - त्यो धेरै महत्त्वपूर्ण छ। असल कामको सुरुवात कसले गर्यो ? परमेश्वरले। यसको पहल कसले गर्यो ? परमेश्वरले। - “जसले तिमीहरूमा एउटा असल काम सुरु गर्नुभयो, उहाँले नै येशू ख्रीष्टको दिनमा त्यो पूरा गर्नुहुनेछ”। उहाँले सुरु गर्नु भयो । उहाँले पूरा गर्नुहुनेछ।
पहिलो कोरिन्थी १:३०। यो पद २९ मा भनिएको छ, “कुनै पनि मानिसले परमेश्वरको अगाडि घमण्ड गर्नु हुँदैन”। किन? पद ३०। “उहाँको कामले तिमी ख्रीष्ट येशूमा छौ”। उहाँको कामद्वारा तपाईं ख्रीष्ट येशूमा हुनुहुन्छ। त्यसकारण पद ३१ ले भन्छ, “गर्व गर्नेले प्रभुमा गर्व गरोस्”। मरेका मानिसहरूले पालन गर्दैनन्। मरेका मानिसहरूले जवाफ दिँदैनन्। मरेका मानिसहरू उठ्दैनन्। मरेका मानिसहरूले केही गर्दैनन्। गर्न सक्दैनन्। र हामी, पापको कारण, आत्मिक रूपमा मरेका छौं।
एफिसीहरूलाई पावलको पत्रमा फर्कनुहोस् र ४:१८ ले यी शब्दहरूसँग वर्णन गर्दछ। “अन्यजातिहरू”– पद १७ “- तिनीहरूका विचारको व्यर्थतामा जिउँदछन्, हृदयको कठोरताले ल्याएको तिनीहरूका अज्ञानताको कारणले तिनीहरू परमेश्वरको जीवनदेखि बिराना भएका छन्, र तिनीहरूको समझ अन्धकारले भरिएको छ”। यो भन्न अर्को तरिका हो। शारीरिक रूपमा जीवित, आत्मिक रूपमा मृत। “परमेश्वरको जीवनबाट बहिष्कृत”। कलस्सी २:१३ ले यसमा तौल राख्छ। “'तिमीहरू आफ्ना अपराध र शरीरअनुसार बेखतनामा मरेका थियौ, तर परमेश्वरले हाम्रा सबै अपराध क्षमा गरिदिएर उहाँसँगै जीवित पार्नुभयो”। अपराधमा मरेका। ग्रीक विद्यार्थीहरूले यसलाई क्षेत्रको लोकेटिभ भन्छन्। तपाई मृत्युको घेरामा बस्नुहुन्छ। तपाईं मृत्युको दायरामा बस्नुहुन्छ, सबै आत्मिक भावनाबाट शून्य, खतना नगरिएको, वा अशुद्ध भएको तपाईंको शरीरको प्रभुत्वमा। र त्यस अवस्थामा, उहाँले तपाईंलाई जीवित पार्नुनुभयो। एफिसी २ ले ठ्याक्कै भनेको कुरा त्यहि हो।
अब, आत्मिक रूपमा मरेको यस अवस्थामा मानिसहरू परमेश्वरबाट आएक थिएनन्। जब परमेश्वरले आदम र हव्वालाई बनाउनुभयो, तिनीहरू आत्मिक रूपमा जीवित थिए। तिनीहरूले परमेश्वरसँग कुराकानी गरे। तिनीहरू हिँड्थे र दिनको चिसोमा उहाँसँग कुरा गर्थे। तिनीहरूले स्वाभाविक रूपमा परमेश्वरको आज्ञा पालन गरे। तिनीहरूले स्वाभाविक रूपमा परमेश्वरलाई प्रेम गर्थे। तिनीहरूले स्वाभाविक रूपमा परमेश्वरको इच्छा गरे। तर परमेश्वरले तिनीहरूलाई असल र खराबको ज्ञानको रूखको फल नखान एउटा प्रतिबन्ध दिनुभयो र भन्नुभयो, “तिमीहरूले खाएको दिनमा मर्ने र्छौ” भन्नुभयो। अनि जुन दिन तिनीहरूले खाए, तिनीहरू आत्मिक रूपमा मरे।
अनि अचानक तिनीहरू परमेश्वरबाट टाढिए। तिनीहरू बगैंचामा हराए। उनीहरूले आफूलाई छोपेका थिए। तिनीहरू परमेश्वरबाट लुकेका थिए, आत्मिक रूपमा मरेका थिए। र, निस्सन्देह, यसले सम्पूर्ण मानव जातिलाई मर्नको लागि जन्म दियो। रोमी ५ मा पावलको यही कुरा भनेका छन्। रोमी ५:१२, पावल भन्छन्, “एक जना मानिसद्वारा संसारमा पाप आयो, र पापबाट मृत्यु। यसरी सबै मानिसले पाप गरेका हुनाले सबै मानिसमा मृत्यु फैलियो”। पछि उनले भनेका छन्, “किनकि जसरी आदममा सबै मर्दछन्” आदमको पापको कारण सारा मानव जाति मृत जन्मिएको छ।
पावलले आफ्ना पाठकहरूलाई एक जना मानिस, ख्रीष्टको मृत्युले कसरी धेरैलाई बचाउन सक्छ भनेर व्याख्या गर्न खोजिरहेका छन्। र उसले कसरी एक व्यक्तिको मृत्युले यति ठूलो प्रभाव पार्न सक्छ भनेर वर्णन गर्ने तरिकाले एक व्यक्तिको पापले सम्पूर्ण मानव जातिमा कसरी ठूलो प्रभाव पारेको छ भनेर देखाउँदछ। र यसैले, पावल भन्छन्, “एक जना मानिसद्वारा पाप संसारमा प्रवेश गर्यो। मृत्यु पापद्वारा आयो। मृत्यु सबै मानिसहरूमा फैलियो।” र इतिहासले त्यो मृत्युको रेकर्ड रेकर्ड गर्दछ। पहिलो कोरिन्थी १५:२२। “जसरी आदममा सबै मर्दछन्”।
परमेश्वरले मानिसलाई धर्मी बनाउनुभयो, तर परमेश्वरले मानिसलाई जीवित बनाउनुभयो, तर सम्पूर्ण मानवता अपराध र पापहरूमा मरेको छ। परमेश्वर आउनुहुन्छ र उहाँले पापीहरूलाई पश्चात्ताप गर्न आदेश दिनुहुन्छ। उहाँले तिनीहरूलाई उहाँको पुत्रमा विश्वास गर्न, उहाँको पुत्रलाई प्रेम गर्न, उहाँको पुत्रलाई स्वीकार गर्न, उहाँको पुत्रको अधीनमा बस्न आज्ञा गर्नुहुन्छ। र तपाईं प्रश्न सोध्नुहुन्छ, के लाजरस जस्तो सम्पूर्ण जातिले प्रतिक्रिया दिन सक्छ?
यो चुनावको सिद्धान्तको पछाडि रहेको बाध्यकारी प्रश्न हो। यदि पापीहरूलाई विश्वास गर्न आफैमा छोडियो भने, तिनीहरूले कुन शक्तिले यो गर्छन्? यदि तपाईं “म ईश्वरीय चुनावमा विश्वास गर्दिन” भन्न जाँदै हुनुहुन्छ भने। मलाई विश्वास छ कि त्यहाँ सबैजना आफैमा छन्। सबैले आफ्नो रोजाइ गर्छन्। परमेश्वरले मात्र तल हेर्नुहुन्छ र तपाईले के गर्न लाग्नु भएको छ देख्नुहुन्छ, तर यो गर्ने नगर्ने तपाईमा निर्भर छ”। त्यसोभए प्रश्न उठ्छ कि मरेको मानिस कुन शक्तिले उठ्छ? कुन शक्तिले?
यदि परमेश्वरले तिनीहरूलाई इच्छुक बनाउनुहुन्न र परमेश्वरले तिनीहरूलाई सक्षम बनाउनुहुन्न भने, शक्ति कहाँबाट आउँछ, र इच्छा कहाँबाट आउँछ? ईश्वरीय चुनावको सिद्धान्तलाई अस्वीकार गर्नेहरूले, ईश्वरीय मुक्तिको सिद्धान्तलाई ईश्वरको कार्यको रूपमा अस्वीकार गर्नेहरूले विश्वास गर्नुपर्दछ कि मानिसमा आफैंमा केही बाँकी छ जसले उसलाई इच्छुक हुन र जीवनमा आउन सक्षम बनाउँछ। के बाइबलले त्यही सिकाउँछ? बाइबलले हाम्रो अवस्थालाई असक्षमताको रूपमा वर्णन गर्दैन। यसले मृत्युको रूपमा वर्णन गर्दछ। र सबैलाई थाहा छ कि मृत्यु भनेको प्रतिक्रिया दिन असमर्थता हो।
सायद थोरै थप समीक्षाले हामीलाई यो बिन्दु बुझ्न मद्दत गर्नेछ। एक मिनेटको लागि यूहन्ना १ मा फर्कनुहोस्, यूहन्ना अध्याय १। स्पष्ट गर्नको लागि, यो धर्मशास्त्रमा सबै ठाउँमा लगातार छ। तर, निस्सन्देह, यूहन्ना १:१२, अद्भुत पद “तर जतिले उहाँलाई ग्रहण गरे र उहाँको नाउँमाथि विश्वास गरे, उहाँले तिनीहरूलाई परमेश्वरका सन्तान हुने अधिकार दिनुभयो”। हामीलाई त्यो पद मन पर्छ। धेरै मानिसहरूले त्यो पद कण्ठ गर्छन्। “तर जतिले उहाँलाई ग्रहण गरे र उहाँको नाउँमाथि विश्वास गरे, उहाँले तिनीहरूलाई परमेश्वरका सन्तान हुने अधिकार दिनुभयो, उहाँको नाममा विश्वास गर्नेहरूलाई पनि”।
ओह, वैसे, पद १३। “तिनीहरू रगतद्वारा, शारीरिक इच्छाद्वारा, र कुनै मान्छेको इच्छाद्वारा होइन तर परमेश्वरबाट जन्मिएका हुन्छन्”। तपाई आफ्नो शक्तिले मृतकबाट जन्मिन सक्नुहुन्न। जसले उहाँलाई ग्रहण गर्यो, जसले विश्वास गर्यो र परमेश्वरको सन्तान भयो उसलाई परमेश्वरले सक्षम बनाउनुभयो। यो तिनीहरूको आफ्नै इच्छा थिएन, शरीरको इच्छा, मानिसको इच्छा। यो परमेश्वरको थियो।
यूहन्नाको सुसमाचारको अध्याय ३ हेर्नुहोस्। हामी केवल केहि धेरै परिचित खण्डहरू हेर्नेछौं जुन सबैलाई थाहा छ। यूहन्ना अध्याय ३, सम्भवतः सबै बाइबलको सबैभन्दा परिचित अध्यायहरू मध्ये एक हो।
पद ५. तपाईंलाई थाहा छ, येशूले निकोदेमससँग उ जन्मनु आवश्यक छ भन्ने कुरा गर्दै हुनुहुन्छ, जसको अर्थ उ मरेको छ। उसलाई जीवन चाहिन्छ। उसलाई जीवनमा आउन आवश्यक छ। र यसैले पद ५ मा, येशूले भन्नुभयो, “साँच्चै म तिमीलाई भन्दछु, कोही पानी र आत्माद्वारा जन्मेन भने परमेश्वरको राज्यमा पस्न सक्दैन। र उहाँले त्यहाँ शुद्धिकरणको पानी र पवित्र आत्माको कामलाई उल्लेख गर्दै हुनुहुन्छ, जुन नयाँ करारको बारेमा कुरा गर्ने महान् भविष्यवाणी इजकिएलमा वर्णन गरिएको थियो। जबसम्म तपाईं शुद्धता र पवित्र आत्माको साथमा जन्मनुहुन्न,- “कोही पानी र आत्माद्वारा जन्मेन भने परमेश्वरको राज्यमा पस्न सक्दैन। शरीरबाट जन्मेको शरीर हो, र पवित्र आत्माबाट जन्मेको आत्मा हो”। तपाईं पवित्र आत्माको शक्तिद्वारा जन्मनु पर्छ। माथिबाट शुद्ध हुनुपर्छ। पद ७। “मैले तिमीलाई नयाँ गरी जन्मनुपर्छ भन्दा अचम्म नमान”। '
र त्यसपछि उहाँले यो भन्नुहुन्छ, “बतास जता चाहन्छ उतै बहन्छ। तिमी बतासको आवाज सुन्छौ, तर त्यो कहाँबाट आउँछ र कता जान्छ, त्यो जान्दैनौ। आत्माबाट जन्मेको हरेक व्यक्ति त्यस्तै हुन्छ।” वाह, कस्तो कथन। मानिसहरू आत्माबाट जन्मेका छन् किनभने तिनीहरू आत्माबाट जन्मेका हुन् र आत्माले जहाँ चाहानुहुन्छ त्यहाँ जानुहुन्छ।
यूहन्ना अध्याय ५ हेर्नुहोस्। यूहन्ना ५:२१। “किनभने जसरी पिताले मृतकहरूलाई उठाउनुहुन्छ र तिनीहरूलाई जीवन दिनुहुन्छ, त्यसरी नै पुत्रले पनि जसलाई इच्छा गर्दछ, त्यसलाई जीवन दिँदछ”। केटा हो, यदि तपाईंले मुक्तिको सार्वभौमिकता, परमेश्वरको सार्वभौमिकता र मुक्तिलाई अस्वीकार गर्नुभयो भने सहनको लागि त्यो पीडादायी पद हो। पुत्रले जसलाई चाहानुहुन्छ जीवन दिनुहुन्छ। आत्माले जसलाई चाहानुहुन्छ जीवन दिनुहुन्छ। जब कसैले विश्वास गर्छ, यो शरीरको इच्छा वा मानिसको इच्छाले होइन, यो परमेश्वरको इच्छा हो। यो चाहने परमेश्वर हुनुहुन्छ। यो इच्छा गर्ने आत्मा हुनुहुन्छ। यो इच्छा गर्ने पुत्र हुनुहुन्छ। सबै त्रियक परमेश्वर संलग्न हुनुहुन्छ। यूहन्ना १, यूहन्ना ३, यूहन्ना ५, यूहन्ना ६:४४। हामीले यी खण्डहरू विचार गरेका छौं। पद ४४. “मलाई पठाउनुहुने पिताले खिँच्नुभएन भने कोही मकहाँ आउन सक्दैन, र म त्यसलाई अन्त्यको दिनमा जीवित पार्नेछु”। पिताले खिँच्नुभएन कोही आउन सक्दैन। र त्यसपछि गत हप्ता, हामीले पद ६४ लाई हेर्यौं। “तर तिमीहरूमध्ये कति छन्, जसले विश्वास गर्दैनन्”। यूहन्ना ६:६५। “अनि उहाँले भन्नुभयो, “यसैकारण मैले तिमीहरूलाई भनेको हुँ, ‘यदि पिताबाट दिइएको छैन भने कोही मानिस मकहाँ आउन सक्दैन”।
र यी सबैको बिन्दु यो हो कि तपाईं सम्भवतः आफैं आउन सक्नुहुन्न। तपाईं इच्छुक वा सक्षम हुनुहुन्न। तपाई मरेको हुनुहुन्छ। तपाई मरेको हुनुहुन्छ। यूहन्ना ८:३६। यो केवल एक साधारण कथन हो। “यदि पुत्रले तिमीहरुलाई स्वतन्त्र बनाउनुहुन्छ भने, तिमीहरु साँच्चै स्वतन्त्र हुनेछौँ”। पुत्रले तपाईंलाई स्वतन्त्र नगरेसम्म तपाईं कहिल्यै स्वतन्त्र हुनुहुनेछैन।
तपाईं - यसलाई अर्को तरिकाले हेर्दै, अर्को समानताबाट - मृत मात्र होइन, तपाईं दास हुनुहुन्छ। उहाँले तपाईलाई जीवित बनाउनुभएन भने तपाई जीवित हुनुहुन्न। तपाईं स्वतन्त्र हुनुहुन्न जबसम्म उहाँले तपाईंलाई स्वतन्त्र बनाउनुहुन्न। र मति अध्याय ११ मा फिर्ता हुनुहोस्, र मलाई लाग्छ कि यो पद २७ हो - ठीक छ, पद २५ ले यही महान विचारलाई बोक्छ। “हे पिता, स्वर्ग र पृथ्वीका प्रभु, म तपाईंमा धन्यवाद चढ़ाउँछु, किनकि तपाईंले यी कुरा बुद्धिमान् र समझदारबाट गुप्त राख्नुभयो, तर बालकहरूलाई ती प्रकट गर्नुभयो”। अब यो उहाँले के भन्नुभएको हो?
यो भन्नुभएको के हो भने परमेश्वरले आफैले निर्णय गर्नुभएको छ कि उहाँले कसलाई सत्य प्रकट गर्नुहुन्छ भनेर। र उहाँले यसलाई बुद्धिमान्, बुद्धिमानहरूबाट लुकाउन र बच्चाहरूलाई प्रकट गर्ने निर्णय गर्नुभएको छ। परमेश्वरले किन त्यसो गर्नुभयो? पद २६, “हो, पिता, किनकि तपाईंलाई यही असल लाग्यो”। उहाँले यो गर्नुभयो किनभने त्यसले उहाँलाई प्तसन्न तुल्ययो। त्यसपछि पद २७। “मेरा पिताले सबै थोक मलाई सुम्पिदिनुभएको छ। पिताबाहेक पुत्रलाई कसैले चिन्दैन, र पुत्रबाहेक पितालाई कसैले चिन्दैन, अनि तिनीहरूले पनि चिन्छन् जसलाई पुत्रले पिता प्रकट गरिदिने इच्छा गर्दछ”।
यो धेरै स्पष्ट छ। तपाईं जीवित हुनुहुन्न । तपाईले सत्य बुझ्नु हुन्न। पिताले नचाहँदासम्म तपाईले विश्वास गर्नुहुन्न। र अझै के यो अचम्मको छैन र? पद २८ मा हेर्नुहोस्। र यहाँ निरन्तर विरोधाभास, स्पष्ट विरोधाभास छ। “हे सबै थाकेका र बोझले दबिएका हो, मकहाँ आओ, म तिमीहरूलाई विश्राम दिनेछु”। कस्तो अचम्मको कुरा।
मानिसहरू सधैं मलाई सोध्छन्, “तपाईले यसलाई कसरी समाधान गर्नुहुन्छ”? म यसको समाधान गर्दिन। यसलाई कसरी समाधान गर्ने भन्ने मलाई थाहा छैन। आउनेको प्रस्ताव सर्वव्यापी बनाइएको छ। जसलाई पिताले उठाउनुहुन्छ उनीहरुसंग मात्रै आउने शक्ति हुन्छ।
सुन्नुहोस्। तपाईंले पाठ फेला पार्नुहुनेछैन, त्याहाँ कुनै पनि पदहरू छैनन्, जसमा येशूले पापीहरूको क्षमताको रक्षा गर्नुहुन्छ। तपाईंले ती पाठहरू कतै भेट्टाउनुहुनेछैन जहाँ उहाँले तिनीहरूको इच्छाको स्वतन्त्रताको रक्षा गर्नुहुन्छ। येशू कुनै आर्मीनियन हुनुहुन्न। ती सबै धर्मशास्त्रहरू जुन मैले पार गरें र धेरै, धेरैले मुक्तिको कामलाई परमेश्वरको पक्षमा राख्छ। सबै इच्छा उहाँको पक्षमा छ। सबै शक्ति उहाँको पक्षमा छ।
प्रश्नको थप जवाफ दिन, के पापीहरूले गर्न सक्छन् र के तिनीहरू सक्षम छन् र? म जीवित मृत हुनुको अर्थ के हो भनेर अझ गहिरो नजरमा फर्कन चाहन्छु। मलाई यसलाई तोड्न दिनुहोस्। मानव हृदयको बारेमा बाइबलले के भन्छ? उत्पत्ति ६ मा फर्कौं। हामी पुरानो नियमका केही पदहरू मात्र तपाईंलाई यसको विश्वव्यापी वास्तविकता देखाउनको लागि गर्नेछौं।
उत्पत्ति ६:५ मा, तपाईंले यहाँ पतनदेखि नै सम्पूर्ण मानव जातिलाई हेर्दै हुनुहुन्छ। “परमप्रभुले” – पद ५. मानिसको हृदयको बारेमा मात्र कुरा गरौं। “पृथ्वीमा मानिसहरूको दुष्टता बढ़ी भएको र तिनीहरूका हृदयका विचारको जुनसुकै पनि भावना निरन्तर खराबै मात्र भएको परमप्रभुले देख्नुभयो”। प्रत्येक, केवल, निरन्तर। “पृथ्वीमा मानिसलाई बनाउनुभएकोमा परमप्रभुले अफसोस गर्नुभयो, र उहाँ मनमा साह्रै दु:खित हुनुभयो”। मानव हृदयको बाइबलीय निदान यो हो कि यो दुष्ट छ, अझ खराब छ, र खराब बाहेक केहि छैन। र त्यहि हो।
यर्मिया १७: ९, यर्मियाले भन्छन्, “मानिसको हृदय सबै कुराहरू भन्दा छली र असाध्यै दुष्ट हुन्छ”। भजनसग्रह १४३:२ ले भन्छ, “तपाईंको सामुन्ने कुनै पनि जीवित मानिस धर्मी ठहरिँदैन”। र हितोपदेश २०:९ ले यो प्रश्न सोध्छ। ‘कसले भन्न सक्छ, “मैले आफ्नो हृदय शुद्ध राखेको छु”? वाह। “कसले भन्न सक्छ, म पापबाट शुद्ध छु”? उत्तर? कोहीले भन्न सक्दैन। कसैले भन्न सक्दैन, “मैले मेरो कार्य सँगै राखेको छु। मैले मन सफा गरेंको छु। मैले सही कुरा गरें।
यर्मिया १३:२३ ले यो प्रश्न सोध्छ। “के कूशीले आफ्नो छालाको रङ्ग बद्लन सक्छ र? अथवा के चितुवाले आफ्नो छालाका थोप्ला बद्लन सक्छ र”? तब अगमवक्ताले भन्छन् “न त तँ दुष्ट्याइँ गर्ने बानी बसेकोले भलाइ गर्न सक्नेछ”।
जब तपाइँ मानव हृदयको बाइबलीय निदान हेर्नुहुन्छ, त्यहाँ प्रतिक्रिया दिन सक्ने केहि पनि छैन। असाध्यै दुष्ट छ। र त्यो हृदयबाट निस्कने सबै पाप र अधर्महरू हुन् जसले यसलाई चित्रण गर्दछ। र यदि तपाइँ बाइबलीय रूपमा हृदयमा हेर्न चाहानुहुन्छ भने, तपाइँ हृदयको बारे धेरै अन्य खण्डहरू पाउन सक्नुहुन्छ।
तर समझको, कुरा गरौं। समझको के कुरा ? ह्रदय गहिरो कुरा हो भने, समझ सतही सोच हो, त्यहाँ कुनै किसिमको फरक छुटाउँर्छौं भने समझको के होला ? मेरो मतलब, के हामी यो सामान प्रशोधन गर्न सक्दैनौं र त्यो आन्तरिक खराबीलाई बेवास्ता गर्दैर्नौं? के हामी हाम्रो टाउको मिलाएर आफैंमा केही ठोस प्रतिबद्धताहरू गर्न सक्दैनौं?
ठीक छ, रोमी १:२८ ले भन्छ “परमेश्वरले तिनीहरूलाई भ्रष्ट मनका अवस्थामा अनुचित आचरणको निम्ति त्यागिदिनुभयो”। एक अपमानजनक मा। शब्दको मूल अर्थ काम नगर्ने मन हो। त्यसोभए अपरिवर्तितहरूमा ईश्वरको सम्बन्धमा काम नगर्ने दिमागहरू हुन्छ। यसबाहेक, २ कोरिन्थी ४:४ ले भन्छ, “उहाँको महिमाको सुसमाचार तिनीहरूले नदेखून् भनेर यस संसारको देवले अविश्वासीहरूको समझलाई अन्धो तुल्याइदिएको छ”।
रोमी ८ लाई एक क्षणको लागि हेर्नुहोस्, र फेरि यसले हामीलाई समस्यामा थप लैजान्छ। रोमी ८:५. “किनभने पापमय स्वभावअनुसार चल्नेहरूले शरीरका कुरामा मन लगाउँछन्, तर आत्माअनुसार चल्नेहरूले आत्माका कुरामा मन लगाउँछन्”। यो यस्तै हो । यदि तपाईं शरिर अनुसार हुनुहुन्छ भने, तपाईंको मन शरिरमा समर्पित हुन्छ। पद ६ ले भन्छ, “शरीरमा मन लगाउनु भनेको मृत्यु हो”। त्यहाँ छ। त्यो आत्मिक मृत्युको विशेषता हो। तपाईको मन शरीरमा सेट गरिएको छ। पद ७. “किनभने पापमय शरीरतिर लागेको मनचाहिँ परमेश्वरप्रति शत्रुता हो”। अब सुन्नुहोस् – “परमेश्वरका व्यवस्थाको अधीनमा त्यो हुँदैन, न त त्यो कहिल्यै हुन सक्छ”। पद ८। “पापमय स्वभावको वशमा हुनेहरूले परमेश्वरलाई प्रसन्न पार्न सक्दैनन्”।
मेरो मतलब, यो एक सुन्दर वायुरोधी विवरण हो। अनि मैले तपाईहरूलाई एफिसी अध्याय ४:१७-१८ बाट अलि अगाडि पढेको छु कि “अन्यजातिहरू जसरी तिनीहरूका विचारको व्यर्थतामा जिउँदछन्”। वा तिनीहरूको दिमागको शून्यतामा, “- तिनीहरूका हृदयको कठोरताले ल्याएको तिनीहरूका अज्ञानताको कारणले तिनीहरू परमेश्वरको जीवनदेखि बिराना भएका छन्, र तिनीहरूको समझ अन्धकारले भरिएको छ तिनीहरू कठोर भएका छन्, र हरकिसिमका अशुद्ध काम गर्ने लालचमा परेर तिनीहरू छाडा भएका छन्”।
प्रत्येक विवरण समान छ: अज्ञानी, अँध्यारो, व्यर्थ, खाली, मृत। र त्यहाँ कुनै राहत छैन। तपाईं बाइबलमा जहाँ गए पनि, यो सधैं यसरी बाहिर आउँछ। “अशुद्धहरुलाई – “तीतस १:१५” - अशुद्ध र अविश्वासीहरूलाई चाहिँ केही कुरा पनि शुद्ध हुँदैन, तर तिनीहरूका मन र विवेकसमेत भ्रष्ट भएका हुन्छन्”। पुनर्जन्म नभएकाहरुको तस्बिर धेरै अन्धकार छ।
अर्को खण्ड, १ कोरिन्थी २, १ कोरिन्थी २:१४। हामी यस सम्पूर्ण खण्डको बारेमा धेरै कुरा गर्न सक्छौं, तर केवल पद १४। “जो मानिस आत्मिक छैन, त्यसले परमेश्वरका आत्माका कुराहरू ग्रहण गर्दैन। किनकि ती कुराहरू त्यसको निम्ति मूर्खता हुन्छन्, र त्यसले ती बुझ्न सक्दैन,” किन? “किनकि ती कुराहरू आत्मिक रीतिले मात्र चिन्न सकिन्छ”। आत्मिक रूपमा चिन्ने, आत्मिक रूपमा मूल्याङ्कन गरिएको। र के अनुमान गर्नुहोस्? उ आत्मिक रूपमा मृत हुन्छ।
मार्टिन लुथरले भनेका छन्, “मानिस नुनको खम्बा जस्तै हो । उ लोतकी पत्नीजस्तै हो।” लुथरले भने, “उनी एक मुडा जस्तै हो। उ ढुङ्गा जस्तै छ। उ एक निर्जीव मूर्ति जस्तै छ जसको न आँखा छ, न कान छ, न मुख छ, न इन्द्रिय छ न हृदय छ, जबसम्म उ पवित्र आत्माद्वारा प्रबुद्ध, रूपान्तरित र पुनर्जीवित पारिएको हुदैन”। त्यसैले हृदयको लागि कुनै आशा छैन, मनको लागि कुनै आशा छैन।
र कसैले भन्न सक्छ, “ठीक छ, हुनसक्छ त्यहाँ तल कतै इच्छामा स्पार्क छ भनेर”। साँच्चै? यूहन्ना ८:४४ सुन्नुहोस्। “तिमीहरू आफ्नो पिता दियाबलसका हौ, तिमी आफ्नो बुबा शैतानको हौ”। एफिसी २, “तिमीहरू आफ्ना अपराध र पापहरूद्वारा मरेको छौ, आकाशको शक्तिको मालिकअनुसार, उही कुरा। “तिमीहरू आफ्नो पिता दियाबलसका हौ, र तिमीहरूका पिताको इच्छा पूरा गर्ने तिमीहरूको सङ्कल्प छ। त्यो त सुरुदेखि नै हत्यारा थियो, र सत्यसँग त्यसलाई केही वास्ता छैन। किनभने त्यसमा केही सत्य छैन। जब त्यसले झूट बोल्दछ, त्यो आफ्नै स्वभावअनुसार बोल्दछ, किनभने त्यो झूटो हो र झूटको पिता हो। म सत्य बोल्दछु, तर तिमीहरू मलाई विश्वास गर्दैनौ”।
तिमीहरुसंग एक पिता छ, शैतान, र तिमीहरु आफ्नो पिताको इच्छाहरू गर्न चाहन्छौ। ऊ हत्यारा हो। उसलाई सत्य थाहा छैन। ऊ झूटो हो। र त्यसैले जब म सत्य बोल्छु, तिमीहरुले मलाई विश्वास गर्दैनौ किनभने तिमीहरु शैतानी झूटको संसारमा बस्छौ। सत्यको लागि तिम्रो इच्छा छैन। तिमीले आफ्नो पिताको इच्छा पूरा गर्न चाहन्छौ।
रोमी ६:२० मा पावलले यसलाई यसरी राखेका छन्। “तिमीहरू पापका कमारा भएको बेलामा चाहिँ धार्मिकताको लेखि स्वतन्त्र थियौ”। तपाईंले छुटकारा प्राप्त नगरेको व्यक्तिलाई भन्न सक्नुहुन्न कि, “तपाईंको जीवनमा ठूलो स्वतन्त्रता छ। तपाईं कुनै पनि धार्मिक कुराबाट पूर्णतया स्वतन्त्र हुनुहुन्छ भनेर”। तपाईं हुनुहुन्छ।
खैर, यस प्रकारको मृत हृदय, दिमाग, र इच्छाबाट केहि निस्कदैन, निस्सन्देह, जीवित मृतकका पिता, शैतानलाई खुशी पार्ने चीजहरू बाहेक अरू केही हुँदैन। र यसैले फेरि हामी मार्कुस ७ मा पढ्छौं, मैले पहिले मत्ती १५ मा पढेको जस्तै, “यी सबै दुष्ट कुराहरू भित्रबाट निस्कन्छन्, र मानिसलाई अशुद्ध पार्छन्। मानिसको हृदयबाट खराब विचार, व्यभिचार, चोरी, हत्या, परस्त्रीगमन, लोभ, दुष्टता, छल, छाडापन, ईर्ष्या, निन्दा, घमण्ड, मूर्खता निस्कन्छन्। यी सबै दुष्ट कुराहरू भित्रबाट निस्कन्छन्, र मानिसलाई अशुद्ध पार्छन्”।
अब यो एक गम्भीर अवस्था हो र मसँग केवल एउटा पाठ छ जसले यसको सारांश दिन्छ। रोमी ३ - र तपाईंहरू मध्ये कसैलाई थाहा थियो कि म त्यहाँ जानुपर्छ भनेर। तर रोमी ३ ले यसलाई सारांश दिन्छ यदि कसैले अझै यसो भन्दैछ, “तर, तर, तर त्यहाँ केहि हुनुपर्छ, मानिसमा केहि हुनुपर्दछ जसले उसलाई सही कुराको पछि लाग्न अनुमति दिन्छ”। रोमी ३:१०. “जस्तै यो लेखिएको छ” - र यो पुरानो नियमबाट लिइएको उद्धरणको स्ट्रिङ हो त्यसैले यो एक विश्वव्यापी निदान हो। “जस्तै लेखिएको छ, ‘धर्मी कोही छैन, “र कसैले भन्न सक्ने थियो, “अल्पविराम, म बाहेक”। अनि प्रभुले तुरुन्तै भन्नुहुन्छ, “होइन, तिमी होइनौ”। “बुझ्ने कोही छैन” – प्राकृतिक मानिसले परमेश्वरको कुरा बुझ्दैन। “परमेश्वरलाई खोज्ने कोही छैन”। तपाईं भन्नुहुन्छ, “पर्खनुहोस्, पर्खनुहोस्, पर्खनुहोस्। पुरानो नियममा ती भनाइहरू छन्, “यदि तिमीले आफ्नो सारा हृदयले मलाई खोज्छौ भने”।
मानिसहरू हो, तपाईंले उहाँलाई खोज्न सक्नुहुन्न जबसम्म उहाँले तपाईंलाई पहिले नै भेट्टाउनुभएको छैन भने। हामी उहाँलाई प्रेम गर्छौं किनभने उहाँले पहिले हामीलाई प्रेम गर्नुभयो। “त्यहाँ कोही छैन जसले – “आफ्नो तर्फबाट” - परमेश्वरलाई खोज्छ। ती सबै बरालिएका छन्, तिनीहरू एकसाथ बेकम्मा भएका छन्। कसैले असल गर्दैन, असल गर्ने एक जना पनि छैन। तिनीहरूका घोक्रा खुला चिहान हुन्, तिनीहरू आफ्ना जिब्राले छलका कुरा गर्छन्।” “सर्पको विष तिनीहरूका ओठमा छ। तिनीहरूका मुख सराप र तीता कुराले भरिएका छन्। तिनीहरूका खुट्टा रक्तपात गर्नलाई छिटा छन्। विनाश र दुर्दशा तिनीहरूको बाटोमा छन्, र शान्तिको बाटो तिनीहरूले चिनेका छैनन्। तिनीहरूका आँखाको सामने परमेश्वरको भय छैन”।
त्यहाँ जीवित मृतकको आधारभूत विवरण छ। दुष्ट, स्वार्थी। तिनीहरू केवल लाजरसको सम्पूर्ण जाति हुन्। र हामी हाम्रो अन्धकारलाई प्रेम गर्छौं र हामी हाम्रो पापलाई प्रेम गर्छौं। हामी स्वार्थी लालसामा फस्टाउँछौं। हामी हाम्रो पिता, शैतानलाई खुशी पार्ने चीजहरू गर्न चाहन्छौं।
वैसे, मानिस को यो निदान शताब्दीहरु को माध्यम बाट ईसाईहरु को विश्वास भएको छ। तपाईंले डर्ट, र वेस्टमिन्स्टर कन्फेशन, र इतिहास मार्फत सबै प्रकारका अन्य धर्मशास्त्रीय मान्यताहरूको काउन्सिलको कथनहरू पढ्न सक्नुहुन्छ, र यसरी मानिसलाई बाइबलीय रूपमा बुझिएको छ।
यस सिद्धान्तलाई “पूर्ण भ्रष्टता” भनिएको छ तर मलाई लाग्छ कि “पूर्ण भ्रष्टता” भ्रामक शब्द हो। यदि तपाईंले शब्दकोशमा “भ्रष्टता” हेर्नुभयो भने, यो दुष्टताको पर्यायवाची हो। यो नीच हुनुको पर्यायवाची हो। वास्तवमा, शब्दकोस अनुसार भ्रष्ट हुनु भनेको बलात्कारी र सिरियल किलर जस्ता खतरनाक हदसम्म अपमानित, अपमानित, अनैतिक हुनु हो। शब्द “भ्रष्ट” प्रकारले दुष्टको स्तरलाई बुझाउँछ जुन सबैलाई लागू हुँदैन। कसैलाई पूर्णतया भ्रष्ट छ भन्नको लागि, तपाईलाई थाहा छ, तपाई जेफ्री डामर्स, वा चार्ल्स म्यानसन, वा कसैको बारेमा सोच्नुहुन्छ जसमा मानव भलाइको अवशेष छैन, र सबै सामान्य स्नेह र संयमको शून्य। कसैलाई “पूर्ण रूपमा भ्रष्ट” भन्नाले उनीहरूलाई सामान्य मानिसभन्दा बाहिरको दुष्ट विकृतको रूपमा स्थापित गर्छ।
धर्मशास्त्रीहरूले पूर्ण भ्रष्टतालाई जनाउँदा यसको मतलब यो होइन किनभने सबैजना उनीहरू जत्तिकै खराब हुँदैनन्, र सबैजना अरू जत्तिकै खराब हुँदैनन्। हामी यहाँ के कुरा गर्दैछौं मैले “निरपेक्ष असक्षमता” भन्न रोजेको छु। सबैको लागि के सत्य हो भने हामीसँग सुसमाचारको जवाफ दिने क्षमता छैन। हामी आफैलाई मृत्युको अवस्थाबाट उठाउन पूर्ण रूपमा असक्षम छौं। हामी हाम्रो अन्धो हृदयलाई दृष्टि दिन पूर्ण रूपमा असक्षम छौं। हामी आफैलाई पापको दासत्वबाट मुक्त गर्न पूर्ण रूपमा असक्षम छौं। हामी अज्ञानताबाट सत्यमा फर्कन पूर्ण रूपमा असक्षम छौं। हामी पूर्णतया परमेश्वरको विरुद्ध विद्रोह रोक्न उहाँको वचन प्रति शत्रुता बन्द गर्न असक्षम छौं।
हामी असक्षम मात्र होइनौं तर हामी त्यो गर्न इच्छुक छैनौं, पश्चात्ताप गर्न इच्छुक छैनौं, विश्वास गर्न इच्छुक छैनौं। र यदि हामीले पश्चात्ताप गर्ने र विश्वास गर्ने हो भने, यो लाजरसको लागि जस्तै हुनुपर्छ, जहाँ मरेकाहरूलाई बौरी उठ्ने आज्ञा दिने परमेश्वरले तिनीहरूलाई शक्ति पनि दिनु पर्छ। र २ तिमोथी २:२५ मा पावल भन्छन् कि हामीले मानिसहरूलाई नम्रतापूर्वक व्यवहार गर्नुपर्छ “ शायद परमेश्वरले तिनीहरूलाई पश्चात्ताप गर्ने, सत्यतालाई बुझ्ने मन दिनुहुनेछ”। वाह यो भन्दा स्पष्ट हुन सक्दैनन् । “सत्यको ज्ञानमा डोर्याउँदै, र तिनीहरू चेतना पाएर दियाबलसको पासोबाट उम्कनेछन्, जसले तिनीहरूलाई त्यसको इच्छाअनुसार चल्नलाई कैदी बनाएको छ”।
शैतानको पासोबाट बच्ने एउटै उपाय भनेको चेतनमा आउनु हो। तपाई चेतनमा आउन सक्ने एउटै उपाय भनेको सत्यको ज्ञान हुनु हो। यदि परमेश्वरले तपाईलाई पश्चात्ताप गर्न दिनुहुन्छ भने तपाईले सत्यको ज्ञान पाउन सक्ने एक मात्र तरिका हो।
र एफिसी २:८-९, फेरि, “किनभने अनुग्रहद्वारा विश्वासद्वारा तिमीहरूले मुक्ति पाएका छौ; त्यो आफ्नो होइन”। परमेश्वरले पश्चात्ताप दिनु पर्छ। परमेश्वरले विश्वास दिनु पर्छ। र यस महान् सत्यको मूल कुरा यो हो कि परमेश्वरले स्वयं मरेकाहरूलाई जीवन दिनै पर्छ। पुनर्जन्म भनेको धर्मशास्त्रीहरूले मोनोर्जिस्टिक भन्ने कुरा हो। यो केवल परमेश्वरको काम हो।
पुनर्जन्ममा हामी मूलतया निष्क्रिय हिन्छौं। यो तब हुन्छ जब हामी ब्यूँझन्छौं र पश्चात्ताप र विश्वास प्रदान गर्दछौं कि यो सबै मुक्ति ल्याउनको लागि एकसाथ आउँछन्। यो बाइबलले सिकाउँछ, र यदि तपाईं यसलाई विश्वास गर्नुहुन्न भने, मानिसको बाइबलीय सिद्धान्तले कसरी आफ्नो मुक्तिको लागि कुनै सम्भावना छोड्न सक्छ? के परमेश्वरले पापीहरूलाई तिनीहरूले गर्न नसक्ने र गर्न नहुने कुराहरू गर्न मात्र आज्ञा दिनुहुन्छ?
मेरो मतलब, मेरो लागि, यस सिद्धान्तलाई अस्वीकार गर्नु र त्यसपछि सुसमाचार प्रचार गर्नु भनेको र्यापिड्सको पुलमा उभिएर कोही तल र माथि गर्दै चिच्याइरहेको र उनीहरूलाई “मसँग तपाईंको लागि राम्रो समाचार छ। यदि तपाईं आफैलाई त्यहाँबाट बाहिर निकाल्न सक्नुहुन्छ भने, हामी तपाईंलाई सुकाउनेछौं। आऊनुहोस्, त्यहाँबाट निस्किहाल्नुहोस्।” भन्नु जस्तै हो। उनी त्यहाँबाट निस्कन सक्दैनन् । तपाईंले उसलाई गर्न सक्ने कुनै पनि कुरा प्रस्ताव गरिरहनुभएको छैन। कुनै शक्ति नभएको सुसमाचारको आह्वानले कुनै अर्थ राख्दैन।
के तपाईंले मलाई भन्न खोज्दै हुनुहुन्छ कि परमेश्वरले विश्वासीहरूको लागि अब नरकमा रहेका भीडहरूका लागि भन्दा बढी गर्नुहुन्छ? यो मात्र हो कि हामीले कतै जीवनमा आउनको लागि हामीमा केहि पाएका छौं? के तपाईंले मलाई भन्न खोज्दै हुनुहुन्छ कि परमेश्वरले सबैको लागि एउटै कुरा गर्नुभएको छ जो स्वर्गमा वा नरकमा बाँचिरहेका छन् र यो वास्तवमै हामीमा निर्भर हुन्छ? त्यसोभए नरकमा बस्ने सबैसँग पौडी खेल्ने इच्छा थिएन र? होइन्।
एउटा अन्तिम खण्ड, तीतस ३। ठीक छ, हुनसक्छ अर्को, तर नजिक। तीतस ३:३, ३:३, तीतस ३:३। “जब हामी आफैं मूर्ख थियौं,” - अवस्थालाई ध्यान दिनुहोस्, मूर्ख। तीतस ३:३. - “अटेरी, बरालिएका, किसिम-किसिमका कामवासना र सुख-विलासमा फसेका, द्वेष र डाहमा दिन बिताउने, मानिसबाट घृणित भएका, एउटाले अर्कालाई घृणा गर्ने थियौं। ‘यो दुष्ट हो” - र ईर्ष्या, घृणित, एकअर्कालाई घृणा गर्ने”। धेरै गम्भीर विवरण छ। “तर जब परमेश्वर हाम्रा मुक्तिदाताको भलाइ र प्रेम प्रकट भयो” “यहाँ छ” - उहाँले बचाउनुभयो – “के?”- “तब हामी आफैले धार्मिकतामा गरेका कामबाट होइन, तर उहाँको आफ्नै कृपाअनुसार पुनर्जीवनको स्नानद्वारा र पवित्र आत्माद्वारा भएको नवीकरणबाट उहाँले हामीलाई मुक्ति दिनुभयो, जो उहाँले हाम्रा मुक्तिदाता येशू ख्रीष्टद्वारा हामीमाथि प्रशस्त गरी खन्याउनुभयो”। उहाँले हामीलाई बचाउनुभयो। उहाँले हामीलाई बचाउनुभयो। हामीले गरेको केही कुराले होइन, दयाको कारण।
अब त्यसमा अन्तिम टिप्पणी मात्र। केही व्यक्तिहरूले पुनर्जन्म गर्ने प्रयास गरेका छन्, यो जीवनमा आउँनु, यो एक प्रकारको प्रारम्भिक रूपान्तरणको कार्य। विचार यो हो कि पुनर्जन्म हुन्छ र त्यसपछि बाटोमा तल तपाईं पुनर्जीवित भएपछि, तपाईं बचाईनु हुन्छ। म त्यो किन्दिन। यहाँ प्रयोग गरिएको “पुनर्जन्म” शब्द, पद ५, मैले भर्खरै पढेको छु, तीतस ३:५, पालिङ्गेनेसियास, यहाँ र मत्ती १९:२८ मा एस्केटोलजिकल अर्थमा प्रयोग गरिएको छ। तर यहाँ बाइबलमा एक मात्र ठाउँ हो जहाँ तपाईंसँग मुक्तिसँग जोडिएको “पुनर्जन्म” शब्द छ। र कृपया यो ध्यान दिनुहोस्, यो “पुनर्जन्मको धुहाई र पवित्र आत्माको नवीकरण” हो, वा पवित्र आत्माद्वारा।
पुनर्जन्म र धुहाई एउटै कुरा हो, एउटै गौरवशाली वास्तविकता। तपाईलाई धोइएन भने तपाईलाई पुन: उत्पन्न गर्न सकिँदैन। र यसैले, पुनर्जन्म र रूपान्तरण एकै साथ हुन्छ। तपाईलाई थाहा छ, त्यहाँ केहि व्यक्तिहरू छन् जसले तपाईलाई पुनर्जीवित गर्न सकिन्छ र अझै बचाउन सकिदैन भन्ने विश्वास गर्छन्। होइन। यो पुनर्जन्मको धुलाई हो। पुनर्जन्म भनेको सफाई हो। यो त्यहि मुक्ति हो। त्यो रूपान्तरण हो। त्यो मुक्ति हो। त्यो औचित्य हो । त्यो पवित्रता हो।
त्यो सबै एकैचोटि ठूलो चमत्कारमा हुन्छ। र यो धर्मशास्त्रमा विश्वास गर्दा हुन्छ ताकि हामी फेरि जन्मन्छौं वा परमेश्वरको जीवित र स्थायी वचन मार्फत पुन: उत्पन्न हुन्छौं। तपाईं सुसमाचार सुन्नुहुन्छ, तपाईं सुसमाचारमा विश्वास गर्नुहुन्छ किनभने त्यही क्षणमा तपाईं पुनर्जन्म हुदै हुनुहुन्छ, धोइँदै हुनुहुन्छ, रूपान्तरित हुनुभएको छ, छुटकारा पाइएको छ, छुटकारा दिइँदै छ, धर्मी ठहरिएको छ, पवित्र बनाइँदै छ। यो सबै एकैचोटि हुन्छ, जस्तै यो लाजरसको लागि भयो। र हामी चिहानबाट बाहिर आउँछौं।
र अन्तमा, सबै महिमा, सबै महिमा परमेश्वरमा जान्छ, यो सबै। र हामी हाम्रो बाँकी जीवन यहाँ र अनन्तकालमा उहाँको प्रशंसा गर्दै बिताउनेछौं। पावल भन्छन् “आहा! परमेश्वरको वैभव र बुद्धि र ज्ञान कति गहिरो! उहाँका इन्साफहरू कति अगम र उहाँका मार्ग बुझ्न नसकिने”!
जब तपाइँ त्यसमा क्याम्प गर्नुहुन्छ, साथीहरू, यदि तपाइँ यसलाई राम्ररी पत्ता लगाउन सक्नुहुन्न र “जसले पुकारन सक्छ - आउन सक्छ” मा कसरी काम गर्दछ, याद गर्नुहोस्, यो अगम र उहाँका मार्ग बुझ्न नसकिने छ। अनि उसले भन्छ , “प्रभुको मनलाई कसले जानेको छ? अथवा उहाँको सल्लाहकार को भएको छ? यो नसोच्नुहोस् कि तपाइँ यसलाई पूर्ण रूपमा पत्ता लगाउन सक्नुहुन्छ भनेर, र तपाइँ निश्चित रूपमा उहाँलाई यसमा तपाइँको सल्लाहा दिन सक्नुहुन्न। केवल यो जान्नुहोस्, “किनकि सबै थोक उहाँबाट, उहाँद्वारा र उहाँकै निम्ति हुन्। उहाँलाई नै सदासर्वदा महिमा होस्। आमेन”। प्रार्थना गरौँ।
पिता, हामीले यति छोटो समयमा धेरै कभर गरेका छौं। हामी सबै तपाईको महिमा र हाम्रो मुक्तिको आनन्दमा रमाउन सकौँ। हामी तिनीहरूका लागि प्रार्थना गर्छौं जो ख्रीष्टमा आएका छैनन् र हामी उनीहरूसँग बिन्ती गर्छौं, हामी उनीहरूलाई विश्वास गर्न बिन्ती गर्छौं, यो जानेर कि जो आउनेछ तपाईंले ग्रहण गर्नुहुनेछ। पापीको लागि पर्खनु र पर्खनु र आश्चर्यचकित हुनु होइन। यो पापीले आएर माग्नु हो। र तपाईं आफ्नो गौरवशाली, सार्वभौम योजनाको साथ पूर्ण रूपमा काम गर्नुहुन्छ। आज राती आत्माहरूमा पनि गर्नुहोस्, हामी प्रार्थना गर्छौं, र ख्रीष्टको नाममा यो सन्देश सुन्नेहरूको लागि। आमेन।
समाप्त
This article is also available and sold as a booklet.
